AşkI AraMaK

AşkımI AramaktayıM

Sonraki günlerimdeyse aşkı aramak tüm günümü almaya başlamıştı. Belki de kafayı çok takmıştım. Bir ara vazgeçmeyi düşünmemiş değildim ama ben yaparım bu işi deyip devam etmiştim. Birkaç aşkla geçen günün sonrasındaysa birtanecik arkadaşım e mail göndermişti. Telefondan ulaşamayınca bilgisayardan kitap yazdığım düşüncesine varıp en sonunda başarıya ulaşmıştı. Burada da başarı ben oluyordum. O aylarda telefonla işim olmazdı genelde de sesizde olurdu. Annemler bana telefon aracıyla ulaşmayı denememişlerdi bile çünkü telefonu evde kabettiğim çok olmuştu. Zaten yeterince eski telefonlardandı ve işime yarayacak herhangi bir özelliği yoktu. Arada bir bayram seyran için akrabadan gelen mesajları ve tamircilerin numaraları hariç.Şimdide telefonu elime almazdım pek ama kaliteli ve en son model olanlardandı. Oynamaya vaktim yoktu birkere zaten. Herneyse konumuza geri dönelim. E mailde tanıştığımız kafeye gelmemi ,çok önemli bir varlıkla tanıştıracağını yazmıştı. Varlık mı gerçekten mi? Bildiğim kadarıyla tüye alerjisi vardı. Su kaplumbağası, balık gibi şeyleri kafeye getiriceğini sanmamıştım ve hayvan şıkkını elemiştim. Herhangi bir ağaç veya çiçekle tanışabileceğimi sanmıyordum. Ve kesinlikle bu varlık insandı. Ve yanılmamıştım. Tamam o zamanlar asosyeldim. Belki asosyelin ta kendisiydim ama napabilirdim? Insanlar gözümü korkutuyordu. Acımasız olabilirlerdi. Seni arkandan vurabilirlerdi. Tecavüz edip bekaretini alabilirlerdi. Seni kesip organlarını satabilirlerdi. Kitaplarda neler neler yoktu? Saçmasapan bir deney için insanları esir alıp öldüren mi ararsın azılı katiller mi ararsın? Ve bildiğim kadarıyla bazıları gerçek hayattan alıntıydı. Benim hayatım sıradandı. Aksiyon yoktu. Aşk yoktu. İnsanlar demek acı demekti. Üzuntü demekti. Hayatında ne kadar az insan o kadar sıradan hayattı. Sıradan kelimesi benim hayatımda çok bulunan birşeydi. Kafeye gittiğimdeyse tanışacağım varlığın dişi olmasını beklemiştim. Ama aksine beni bir erkekle tanıştırmıştı. İsmini beğenmiştim açıkçası. Hafif kasları vardı. Yakışıklıydı. Ama öyle biscolata erkekleri gibi de değildi. Birtanecik arkadaşımlada uyumlu görünüyorlardı. Yakışmıştılar. Zaten sevgiliymişler. Sevgilisi bana numarasını vermişti. O zamanlar aman yesinler numarasını demiş olsamda ezbere biliyordum artık. Sıcak kanlıydı. Veya bana öyle gelmişti. Kaç insanla tanışmıştım bugüne kadar. İlkokulda ve ortaokulda hiç arkadaşım yoktu. Lisede benim gibi bir iki kişiyle arkadaş olmuştum. Üniversitem berbattı eziklenmiştim ama birkaç kere kavgam olmuştu. Kavgalarımın ilk başta heycan verdiğini sanmıştım sonradansa suçluluk duygusu bedenimi sarmıştı. Sonralarda fazla bulaşan tipler olmamıştı zaten. Kafede birkaç konuşmadan sonra işlerim var deyip çıkmıştım. Yalan söylemiş sayılmazdım. Sonuçta sıkıcı konuşmalardan bıkmıştım ve kendimi işime vermek istemiştim. Eve gittiğimde birkaç kişinin aşkla ilgili düşüncelerine bakıp erkenden yatmıştım çünkü kendimi yorgun hissetmiştim. Anlam veremediğim rüyalarımda içimi bir sevinç kaplamıştı. Nerden bilebilirdim onunla tanışacağımı.