Life unexpected

Hoofdstuk 16.

* Juni 2014*

~ Dona ~

Samen met Edisona loop ik het ziekenhuis in. Vandaag zal ik geopereerd worden en zal ik ook nog een tijdje in een rolstoel moeten.

"Wat was er nu precies aan de hand" vraagt Edisona nog een keer aan mij, ik vind het niet erg dat ze het zo vaak vraagt maar het is soms nog best moeilijk om over te praten.

" Ik heb een blindedarm ontsteking" zeg ik en ga ik de wachtkamer zitten. Ze hebben nog een tijdje gedacht dat het wat anders was waardoor ik heel lang veel pijn heb gehad maar eindelijk waren ze er achter wat er aan de hand is en nu kan ik eindelijk dus behandeld worden.

" Ga je mee met ponykamp" vraag ik aan Edisona.

"Sorry maar ik kan het niet" zegt ze en er rolt een traan over haar wang.

" Hoezo niet kan je het niet voor ons doen" vraag ik aan haar.

" Nee sorry ik wil niet meer het is een te grote confrontatie jullie reden het wle zonder mij zorg jij nu maar eerst dat je beter wordt" zegt ze en dan komt er een vrouw met een lang jas naar ons toe. Edisona en Jason praten de laaste tijd niet meer tegen elkaar. Ze zijn best boos op elkaar. Vooral Edisona heeft het daar moeilijk mee omdat ze best wel veel om hem geeft maar hij het haar gewoon niet wil vergeven.

"Dona" hoor ik Edisona vragen.

" Uh ja ik kom"zeg ik en pak me tas van de vloer en loop dan met de vrouw mee.

" Kom maar" zegt Edisona en neemt de tas uit me handen over.

" Ik kan het nog wel zelf dragen hoor" zeg ik tegen haar en wil de tas terug pakken.

" Nee vandaag help ik je want ik ben mee gegaan om er voor je te zijn" zegt ze tegen mij en zorgt dat ik de tas niet uit haar handen kan pakken. Ik kijk haar nog met een verbaast gezicht aan en loop dan met de dokter mee me kamer in.

" Hoe lang moet ik nog hier blijven na de operatie" vraag ik aan haar.

" Een dag of twee" zegt ze zonder me aan te kijken en verteld me dan dat ik op bed mag gaan zitten wachten tot de dokter me komt halen. Met veel moeite klim ik op het bed. Me buik dot alleen maar meer pijn.

"Wat ga j doen als ik word geopereerd want je mag er niet meer bij zijn naderhand"vraag ik aan haar.

" Ik denk dat ik even naar de manege ga om Belle naar binnen te halen en dan kijk ik wel wat ik ga doen" zegt ze en probeert me te laten lachen en zichtzelf maar ik weet dat ze zich vanbinnen helemaal niet goed voelt . Even later zitten we zwijgend tegen over elkaar te wachten tot de dokter me komt te halen. Anne deed de laate tijd ook al een beetje raar. Gelukkig komt de dotker me halen en dwalen de gedachten weg.

~ Edisona ~

Ik stap van me fiets af bij de manege. Vanochtend voor dat ik naar het ziekenhuis ging met Dona ben ik nog naar Belle geweest om te rijden. Ik wist dat Jason toen naar pony's kijken was dus toen kon ik mooi gaan rijden. Ik loop in een recht lijn door naar me kast waar ik me goede schoenen wissel voor me jophurs.

"Wat ga je doen" vraagt Jason.

"Waar lijkt het op"zeg ik en pak me halster van het haakje en loop dan nog zonder hem aan te kijken en zonder nog iets tegen hem te zeggen door naar waar Belle in de wei staat. Ik voel me schuldig over me botte reactie van net. Ik weet dat hij het alleen maar wil weten omdat het hem aangaat maar ik kan gewoon niet meer normaal tegen hem doen nadat hij zo boos op me is geworden en me al een baksteen heeft laten vallen ik kan het gewoon niet meer.

Diep in gedachten loop ik naar de wei. Waardoor ik vergeet dat er een groot wit hek staat en ik daar bijna tegen aan wandel. Waarom ben ik nu gewoon weer niet bij met me gedachten denk ik bij mezelf en dwing mezelf en bij te blijven als ik de weg oversteek omdat er geen ongelukken hoeven te gebeuren en voor ik het weet loop ik nog heel langs de andere kant van de weg naar de wei. Ik doe me oortjes in en zet het geluid lekker hard.

"Losing him was blue, like I'd never known
Missing him was dark grey, all alone
Forgetting him was like trying to know somebody you never met
But loving him was red
Loving him was red" zing ik met de muziek mee.

Ik loop zingend veder naar de wei en als ik aankom zie ik dat Belle al vooraan op me staat te wachten.

" Kom je weer mee meisje" zeg ik tegen haar en aai haar over haar neus en loop dan door het hek naar haar toe en schuif het halster om haar hoofd. Ik laat Belle door de ingang en maak hem daarna weer dicht en loop met haar terug over het zandpad. Naar ongeveer vijftien minuten loop ik met Belle de manege weer in en loop met haar, haar stal in. Nadat ik de deur dicht maakt begint ze voorzichtig aan haar brokjes en eet het allemaal op. Ik zie dat de misschien een beetje te veel heeft gekregen maar voor een keer maakt dat niet uit en aai haar nog snel over haar hoofd voordat ik weer naar me kast loop. Ik hang het halster terug op de haak en vervolgens verwissel ik me schoenen weer terug en kijk nog een keer op me telefoon of Dona al wakker zou zijn. Maar ik heb nog niks gehoord. Ik maak me kast dicht en loop dan zonder nog iets tegen iemand te zeggen door naar me fiets. Ik haal met een diepe zucht me fiets van het slot en doe me oortjes in.