Is dit nou echt?

1 - herinneringen die blijven

pov: Ruby

"En de winnaar of winnaars van The Voice Kids 2019 is... Gois!!"

Die woorden blijven door mijn hoofd spoken, ook al is het nu al vier jaar geleden. We werden door Snelle bij elkaar gezet: een groep van zes, drie jongens en drie meiden. Waarom? Omdat hij gewoon te vaak was gedraaid en te veel kinderen in zijn team had. Uiteindelijk bleven wij over als groep. 

''Wij willen graag op het podium zien: Wesley Koning, Stijn de Jong, Kai Meijer, Fay van den Broek, Gina de Leeuw en Ruby Smit," roept iemand van de crew. Net is het bekendgemaakt dat Snelle te veel kinderen in zijn team had en nu een selectie moet maken wie er door mag en wie niet.

"Dit zal toch niet het einde zijn," hoor ik Kai mompelen. We lopen met z'n zessen het podium op en daar staat Snelle al.

"Ik heb net in een rap tempo moeilijke beslissingen moeten nemen," zegt hij. "Maar ik geloof dat jullie het kunnen, dat jullie een goede groep kunnen vormen. Als jullie ervoor openstaan, wil ik dat jullie samen verdergaan."

We springen op en neer van blijdschap.

"Dat betekent wel dat het hard werken wordt," vervolgt hij. "Jullie moeten samen uit de nummers komen en een groepsnaam bedenken."

"Dat gaat helemaal goedkomen!" zegt Wesley enthousiast.

En inderdaad, het kwam helemaal goed. We gingen door alle rondes heen en wonnen het programma. We zijn vrienden voor het leven geworden en zingen nog steeds samen. Een maand geleden tekenden we zelfs een platencontract bij Sony Music, omdat ze veel potentie in ons zagen. Binnenkort nemen we onze eerste Engelse single op supervet natuurlijk.

Toch wil ik nu niet meer weg uit Nederland. Waarom? Mijn vader ligt op sterven. Misschien denk je: dan let je moeder toch op hem? Maar zij is ook overleden, ongeveer een jaar na mijn zusje.

"Hoi mam, ik ben thuis!" schreeuw ik door het huis. Geen reactie. Ik loop naar de keuken en zie mijn moeder bewusteloos op de grond liggen.

Paniek grijpt me. Ik pak mijn telefoon en bel 112.

"Mam, word wakker!" roep ik terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Geen beweging.

"112, politie, brandweer of ambulance?" vraagt een vrouw aan de andere kant van de lijn.

"Ambulance!" schreeuw ik.

"Wat is er aan de hand?" vraagt ze rustig.

"Mijn moeder ligt op de grond en ademt niet!"

"De ambulance en brandweer zijn onderweg. Weet u hoe u moet reanimeren?"

"Nee!" snik ik.

"Zorg dat de voordeur openstaat. Ze zijn er bijna."

Ik ren naar de deur en hoor de sirenes dichterbij komen.

"Hoe oud is uw moeder?" vraagt ze.

"Zevenenvijftig," zeg ik zacht.

De brandweer stormt binnen.

"Ik hoor dat er hulp is. Ik wens u veel sterkte," zegt de vrouw en hangt op.

"Meisje, blijf maar even uit de keuken," zegt een vrouwelijke agent. Ze gaat naast me op de bank zitten.

"Wat is jouw naam?"

"Ruby," zeg ik zacht.

"En hoe oud ben je?"

"Zestien."

"En mag ik vragen waar je vader is, en of je nog broers of zussen hebt?"

Ik knik. "Mijn vader ligt in het ziekenhuis met kanker, en mijn zusje is een jaar en twee maanden geleden overleden," zeg ik terwijl ik opnieuw begin te huilen. De agent kijkt me met medeleven aan.

Gelukkig heb ik een beste vriend in Engeland. Mensen vinden dat vaak raar, omdat hij tien jaar ouder is dan ik. Maar hij is de enige die me echt begrijpt. Hij heeft ook zijn moeder en zusje verloren. Mijn vader zegt soms dat hij goed bij me past, maar ik zie hem alleen als vriend.

"Ruby!" Gina schreeuwt in mijn oor. Ik zat weer te diep in mijn gedachten.

"Ja, wat?"

"Wil je Hey There Delilah nog op de setlist voor Tina zetten?"

"Tuurlijk! Dat is een van de beste nummers die we ooit gecoverd hebben," zeg ik.

"Hoe laat gaan we live? Louis wilde nog even bellen," vraag ik.

"Fiet-fwiew!" doet Stijn, en ik duw hem lachend in het hooi. We zijn bij Gina thuis, in haar hooischuur, waar we vaak livestreamen op TikTok en overleg hebben.

"We beginnen over een uur, dus je moet opschieten," zegt Fay.

Ik knik en loop naar binnen om met Louis te bellen.

Hierbij het eerste hoofdstuk van dit boek hopelijk vinden jullie het leuk!!