KARANLIĞIN KOLLARINDA +18

1. BÖLÜM: KADERİN KAPISI

Merhaba 💌
Ben evaamia.
Bu hikâyede sizi, çok eskiden başlayan, gölgelerle örülü bir aşkın içine götürmek istiyorum.
Her satırda korkuyla güven arasındaki ince çizgiyi göreceksiniz.
Umarım okurken benim yazarken hissettiğim kadar yoğun duygular hissedersiniz.
Keyifli okumalar dilerim ✨

Bölüm şarkısı:
No.1 Böyle iyi.
Lütfen yıldızımızı parlatmayı unutmayalım🫶🏻

Bugün büyük gündü.

Üniversite tercihleri açıklanıyordu.

Birazdan evin içerisinde ya kıyamet kopacaktı, ya da sevinç nidaları yükselecekti.

Düşük alacak olsam bile beni tebrik edip en iyi üniversitelerde okutabilecek bir babam vardı.

Ama bir yanda ise düşük aldığım için hayatı bana zindan edebilecek bir annem vardı.

Bilgisiyarın başında tırnaklarımı yemekle meşgulken kapımın çalmasıyla dizlerim titremeye başlamıştı. "Gel," güçsüz çıkan sesimle birlikte boğazımı sertçe temizledim. İçeri gelen kişiyi görünce derin bir nefes almıştım. Gelen babamdı.

"Baktın mı kızım sonucuna?" Diye sordu ılımlı sesiyle. Ona yumuşak bir şekilde gülümsememle adımları masama doğruldu. "Sitenin açılmasını bekliyorum, baba." Gözlerim tekrardan bilgisiyarıma döndüğünde tekrardan siteyi açmayı denedim.

Bu sene ikinci kere sınava giriyordum.

Geçen sene aldığım puan annemin istediği bölüme yetmiş olsa bile, bu sene daha iyisini yapmam için bir sene daha sınava hazırlanmamı istemişti.

İç mimarlık okuyup babamın şirketinde devam etmemi istiyordu. Okuyacağım bölüm için ise İstanbula gitmemi emretmişti. Babam ne kadar benden ayrılmak istemesede annem onada sözünü geçirmeyi başarmıştı. Şimdi ise tercihler açıklandığı an taşınacaktım.

İzmir'de bir sürü eğitimi çok başarılı üniversiteler olsa da annem İstanbul'da okumamı istiyordu. Bu yüzden onun karşı komşusu olmaya gidiyordum. 

Babam bu sene puanımın yeteceğinden emin olduğu için evimi tutmuştu. "O şehirde güvendiğim tek bir erkek var, Belin. Bu yüzden onun karşı dairesini senin için satın aldım. Seni en iyi o korur." Babamın bu sözleri yaklaşık iki haftadır aklımda dolanıp duruyordu.

Beni emanet etmek istediği kişi, en etmemesi gereken kişiydi. Henüz bundan haberi yoktu...

"Hah! Açıldı." Babamın heyecanlı sesiyle daldığım yerden ekrana döndüm. Gözlerim puanıma kaydığımda heyecanla yerimde zıpladım. Puanım yetiyordu. Hemde geçen seneden çok daha fazlasıydı. Annemi gururlandıracaktım.

"Aferin benim güzel kızıma." Ayağa kalkarak babamın boynuna sarılmıştım. Kapı sertçe açıldığında içeri gelen kişiyle bakışlarım donuklaştı. Annem siyah kalem eteği ve aynı renkteki saten gömleğinin düğmelerini sonuna kadar iliklemiş, topuklularının üzerinde duruyordu.

"Sevindiğinize göre iyi bir puan almış olmalısın. Gerçi baban geçen sene aldığın rezalet puanda bile sevinmişti." Babamdan bahsettiği an gözlerini devirmişti.

Babamla sarılmayı bırakarak bilgisiyarın önünden çekildim. Annem boynuna asılı olan yakın gözlüklerini takıp, gözlerini ekrana yaklaştırdı. Nefesimi tutmuş onu bekliyordum. Babam ile iki asker gibi ayakta duruyor, annemin sözlerini bekliyorduk.