Kayıp Işık

1

Yağmur damlaları cama vuruyor ve odada hoş boğuk bir ses yayılmasına neden oluyordu. Freya defterin kapağını araladı, dolma kalemine son kez baktı ve her şeyi kayıt etmeye başladı.

"Her şeyin başlangıcı. Var oluşun ve yok oluşun öyküsü. Bugün, bu akşam, bu saatlerde kimsenin anlam veremediği ve çözemediği bir olay olacak. Bu sırrın nedeni benim. Buna ben sebep oldum. Ancak her şeyin bir açıklaması varsa da, bunun bir açıklaması olmayabilir.

Sevgilim... Bu notum sana. Üzülme, eğer olur da beni bulamazsan sakın kendini suçlama. Ben gitmiyorum. Seni terk etmiyorum. Sadece ufak bir yolculuğa çıkıyorum. Hayır, başka bir ülkeye ya da şehre değil. Ben her zaman bu koltukta oturuyor olacağım. Duvardaki fotoğrafları izliyor, senin gelmeni bekliyor olacağım."

Kalemi bir an havada asılı kaldı. Pencerenin ötesinde rüzgâr, yağmurun yönünü değiştirmişti. Freya dudaklarını ısırdı, sonra deftere şu satırları ekledi:

"Rüzgâr her zaman doğru esmiyor. Ama onun hareketlerini izlemeye başladığında, aslında bir şeyler işaret ettiğini fark ediyorsun. Bazen bir gölgeyi, bazen bir sokağı, bazen de unuttuğun bir anıyı..."

Defteri kapattı. Masanın üzerindeki lambanın titrek ışığı fotoğraf makinelerinin metal gövdelerinde parladı. Duvara asılı siyah-beyaz portreler, gözlerini onun üzerine dikmiş gibi bakıyordu. Bir anlığına, kendi çektiği yüzlerin onu izlediğini düşündü.

Freya ceketini aldı, defteri masanın üstünde bıraktı. Son kez arkasına dönüp atölyesine baktı: yağmurun sesi, kimyasalların keskin kokusu, makinelerin sessizliği. Hepsi, onun yokluğunu kaydedecek tek tanık olacaktı.

Kapıyı çekti, geriye yalnızca o not kaldı.
Ve notun sonunda — anlamsız görünen ama herkesi bir av gibi peşinden sürükleyecek o cümle:
"Rüzgâr doğru esmiyorsa, yanlış yöne savrulan yaprakları izle."