HİRA / GERÇEK AİLEM.

1.

Medya: Mansur Ark - Silinmez

Medyadaki şarkıların bölüm ile bir alakası yoktur.O an dinlediğim ya da sevdiğim şarkıları bırakıyorum.

______________________________________

Sabah kapımın alacaklı gibi açılması ile irkilerek uyanmıştım.

Bismillahirrahmanirrahim.

Ne oluyor lan?

Yatağımda korku ile dikleşip uykulu gözlerle etrafa baktığımda, sırıtarak bana bakan sevgili (!) abim ile göz göze geldim.

Sinirden burnumun deliklerinin genişlediğinden emin olarak hızla yataktan fırladım ve yüzüme gelen saçlarımı umursamadan abimin üstüne koştum.

Gülüşü anında solarken bu kadar çabuk ayılmamı beklemiyor gibiydi.Hızla arkasını dönüp kapıyı yüzüme kapattığında, hızımı alamayıp kapıya adeta kafa atmıştım.

Hem kapıya vurduğum için acıyan burnumun acısı ile hem de sabah daha kargalar bokunu yemeden beni alacaklı gibi uyandıran abim ile sinirle çığlık attım.

Kapının diğer tarafından gelen kahkaha ile kendime geldim ve kapıyı sertçe açtım.Tabii anın siniri ile kapının arkasından çekilmeyi akıl edememiştim.Kapı az öncekinden daha sert şekilde yüzüme çarptığında dengemi sağlayamayıp yere düşmüştüm.

Burnumun acısı daha da artıp şiddetli bir sızlamaya döndüğünde. hem sulu göz olmamın verdiği ağlama hissiyle biraz da drama queenlik ile hönkürerek ağlamaya başladım.

Abim korku ve telaş ile yanıma çöktüğünde,telaşının asıl sebepi aşağı kattaki annemin ağlamamı duyup buraya gelme ihtimali olduğundan emindim.

"Abicim,noldu? Çok mu sert çarptın,buz getireyim mi?"

Endişe ile cümlelerini sıralarken benim düşündüğüm mükemmel kalkık burnumun eğilme ihtimaliydi.

"Abi,"
Diyerek ağlarken böğürdüm.

"BURNUM KIRILDI."

Ağlamam azalmak yerine daha da artarken, abimin telaşı da eş zamanlı olarak artıyordu.Yan odadaki ablam böğürtüm ile yalpalayarak buraya gelirken bir gözünü açamadığı için yüz üstü yere yapıştı.

Ağlamama bir kaç saniye ara verip gülmeye başlarken, abimde bana katılmış birlikte ablama bakarak gülüyorduk.

Ablam uykulu gözler ile sağa sola baktı.Burnunun acısını sonradan hiss etmiş olmalıydı ki gözleri doldu.Ve ellerini yüzüne kapatıp şiddetle ağlamaya başladı.

O ağlamaya başlayınca benimde burnumun kırıldığı aklıma geldi.Yerde sürünerek ablamın yanına gittim ve bir birimize sarılarak boğazımız yırtılırcasına ağladık.

Abim bizi susturmaya çalışırken,muhtemelen mutfakta kahvaltı hazırlayan annem telaşla merdivenlerden çıkıp odama girdi.

"Kız noldu size, niye ağlıyorsunuz?"

Ben, ağlamama bir saniye ara verip abimi gösterdim işaret parmağımla.

"Abim yüzüme kapı çarptıhhh"

Ablamda bana katılarak,aslında hiç bir suçu olmayan abimi gösterip;

"Beni de yere düşürüp burnumu ezdihhh"

Ben tekrar ağlamaya başladım, ablamda bana katıldı ve kafalarımızı bir birine yaslayıp ağladık bu seferde.

Annem bizim bu duygu değişimlerimize şokla hemde alışık bir şekilde bakarken,abim annemin arkasından bize mükemmel el işaretleri ile tehditler savuruyordu ki ne kadar etkili olduğu ortada.