Przebudzenie: Córka Ognia

☽Prolog☾

Kiedy żyła moja babcia, Ava Flamel, opowiadała mi o starożytnej magii, którą niegdyś posiadała razem ze swoimi przyjaciółmi, za czasów ich młodości. Nigdy bym nie pomyślała, że te historie o bogini Selene - uosobieniu księżyca - albo o szkole dla czarownic, która według podań mojej babci znajduje się na zachodzie naszego kraju, mogły być prawdą. Kochałam słuchać tych opowieści. Moją ulubioną była ta, gdy babcia dowiedziała się, że jest osobą magiczną. Była wtedy mniej więcej w moim wieku.

Pewnej nocy, kiedy babcia spała, obudził ją wpadający przez okno biały blask księżyca oraz cichy szept głębokiego, kobiecego głosu. Przestraszona, szesnastoletnia Ava zerwała się z łóżka i podbiegła do okna. Ujrzała tam wielki księżyc w pełni oraz lśniący, biały rydwan zaprzężony w parę koni, a w nim - piękną kobietę o długich, falujących włosach w kolorze księżycowego blasku, ubraną w srebrną, metaliczną szatę. Na głowie miała półksiężyc, który, mimo tego samego bladego koloru co jej skóra, wyróżniał się najbardziej. W dłoni trzymała czarną tarczę, delikatnie połyskującą w odbijającym się świetle. Kobieta leciała w stronę zachodnich lasów - tak gęstych, że nie da się przez nie przedrzeć.

Nastolatka, wiele nie myśląc, wybiegła z domu za błyszczącym rydwanem. Biegła tak szybko, a jednak nie czuła zmęczenia. Kiedy dotarła do lasu porośniętego gęstą roślinnością, bez wahania zaczęła przedzierać się przez pierwszą warstwę drzew i krzewów, raniąc przy tym ręce oraz twarz. Z każdym kolejnym krokiem rany Avy zaczęły się goić, a gęstwina ustępowała, tworząc przed nią ścieżkę.

Po dłuższym czasie wędrówki las zaczął się zmieniać. Drzewa rosły coraz rzadziej, a ściółka pod stopami dziewczyny zamieniła się w miękką, przyjemną trawę. Zaczęło świtać. Nie było śladu po księżycu, gwiazdach, a nawet po magicznym rydwanie. Postanowiła odpocząć, siadając pod najbliższą wierzbą, która była jedną z wyższych w okolicy. Opierając plecy o korę drzewa, poczuła, że jest suche i bardzo stare. Zamykając oczy, miała wrażenie, że w jakiś sposób łączy się z wierzbą.

Po odpoczynku wyruszyła dalej. W oddali zaczęły pojawiać się budynki. Nie były one ustawione równomiernie, przypominały coś na wzór małej wioski. Spośród budowli wyróżniał się najbardziej wielki zamek, wyglądający na bardzo stary.

- Przepraszam, wie pan, jak nazywa się to miejsce? - zapytała pierwszego przechodnia, jakiego spotkała Ava.

- Iniuria Villa - odpowiedział bardzo energicznie starszy mężczyzna. - Zapewne zmierza panienka do Sehrli Akademii.

- Tak właściwie to nie wiem, co tu robię - powiedziała szybko dziewczyna.

- Niech panienka mi zaufa i uda się do tego zamku - polecił, wskazując ręką na ogromny budynek z dużą ilością wież.

Ava skinieniem głowy podziękowała i ruszyła w stronę budowli. Im bliżej budynku się znajdowała, tym bardziej wydawał się on większy. Ogromny zamek, wykonany w stylu wiktoriańskim, przyprawiał dziewczynę o gęsią skórkę i nieprzyjemne dreszcze na plecach. Wyglądał tak majestatycznie i starodawnie, że sprawiał wrażenie twierdzy. Weszła do środka przez uchylone, duże, zdobione złotym kolorem drzwi. W pomieszczeniu Ava zauważyła pełno posągów przedstawiających kobietę z księżycem, tarczą, a nawet małą latarnią w dłoni. Wszystkie rzeźby połyskiwały w białym świetle, które padało z góry.

- Nie widziałam cię tu wcześniej - rzekł ostry i stanowczy kobiecy głos zza pleców dziewczyny.

- Przepraszam, że weszłam bez pukania, ale drzwi były uchylone. Taki starszy pan polecił mi tu przyjść i... - zaczęła szybko wyjaśniać dziewczyna, lecz przerwano jej.

- Czyli mieszkasz w Iniuria Villa? - zapytała wysoka kobieta z ciemnymi, krótko obciętymi włosami i szarymi oczami.

- Nie - zaprzeczyła szybko. - Jestem z Silvea, ze wschodu.

- Jak udało ci się przejść przez lasy zachodnie? - dopytywała surowym tonem.

- Czy to jest przesłuchanie? - odparła już zdenerwowana Ava.

- Ależ skąd - zaśmiała się. - Jestem Raila Davis. Jestem kapłanką kowenu córek i synów Selene.

- Selene?

- Wszystkiego się dowiesz w swoim czasie - zapewniła Raila. - Elizabeth, zaprowadź... Jak masz na imię?

- Jestem Ava.

- Zaprowadź Avę do wolnego pokoju i zapewnij wszystko, czego będzie dziewczyna potrzebować. - Wydała rozkaz i zniknęła za rogiem długiego, ciemnego korytarza.

Zza ściany pojawiła się niska i szczupła dziewczyna ubrana cała na czarno, o jasnych i prostych włosach.

- Chodź za mną - rozkazała, a Ava posłusznie wykonała jej polecenie. - Kapłanka nie jest taka zła, ale to ona tutaj rządzi, więc uważaj na nią.

- Co ja właściwie tu robię? - zapytała sama siebie dziewczyna.

- A jak się tu dostałaś?

- W nocy obudziłam się i dostrzegłam na niebie coś bardzo dziwnego, było to...

- Wielki księżyc i piękną, błyszczącą kobietę w rydwanie? - przerwała jej Elizabeth.

- Tak - przytaknęła głową. - Skąd o tym wiesz?

- Każdy z nas widział to samo, to bogini Selene. Podsłuchałam, że pochodzisz ze wschodu... Jak ci się udało przejść przez puszczę? - zatrzymała się gwałtownie, patrząc na Avę.

- Na początku było okropnie, gałęzie kaleczyły moje ręce i twarz, ale potem... - zaczęła zastanawiać się nad dalszymi słowami. - Potem nagle rany zaczęły się goić, a drzewa ustępować - wydusiła na jednym oddechu.

- Czyli jesteś znad Oceanu Orientem?

Na te słowa przytaknęła i ruszyły dalej w ciszy. Elizabeth pokazała młodej Avie dużą komnatę i zostawiła ją samą, mówiąc, że jeżeli dziewczyna będzie czegoś potrzebować, będzie tam, gdzie rozmawiała z kapłanką.

Ta część historii babci zapadła mi w pamięci najbardziej. Mówiła również o swoich przyjaźniach w Sehrli Akademii i o tym, jak odkryła, że posiada dar komunikacji z ziemią. Potem opowiadała, jak brała udział w małej bitwie o szkołę z ludźmi, którzy chcieli wytępić czarownice. Nie wierzyłam babci w te opowiadania. Byłam przekonana, że naczytała się za dużo starych książek o procesach czarownic w Salem, których miała naprawdę dużo.