Karşı Dairedeki Mafya //Tamamlandı//

2.Bölüm★

Merhabalar efendiimmm

Dün birazcık sıkıntı çıktı o yüzden bölüm atamadımmm şimdi atayım dedimm

İyi okumalar yeşil elmalarımm

.
.
.
★
Sabah kalktığım boynundaki ağrı ile yüzümü buruşturdum. Çok akıllı olduğum için video izlerken uyuyakalmıştım. Ancak pekte bir şey değiştirmemişti çünkü bugün haftasonuydu. Kahvaltı yapmak adına mutfağa girdim ve yiyebilecek bir şeyler baktım.

En sonunda krep yapıp yedim. Bugün kütüphaneye gidicektim o yüzden hızlıca hazırlanıp dışarıya çıktım.

Dışarıya çıkmıştım ancak içime izleniyormuş gibi bir his doğmuştu. Arkama baktığımdaysa sadece siyah bir BMW vardı. Aldırış etmeden yola devam ettim.

Çünkü sen bir malsın

Ne alaka

Gerizekalı o arabanın içinde olan birisi seni izliyor olamaz mı

Olamaz

Ben nasıl bir safın iç sesiyim imdat

Hadi koçum git sen

Sana katlanamam zaten üstündeki Wattpad kız saflığını at artık

Tm

İç sesimle olan sakin konuşmamı bitirdikten sonra kütüphaneye gelmiştim. İlk önce kitapları teslim verdim daha sonra yeni kitap bakmaya başladım.

Ancak hâlâ izleniyormuş gibi hissediyordum.

Bu histen rahatsız olduğum için kitap alamadan çıktım. Onun yerine tanıdığım bir kitap dükkanına gidecektim.

Sakin sakin yürürken arkamda hissettiğim nefesle refleks olarak arkama hızla döndüm.

Bu karşı dairemdeki kişiydi.

Gözlerimi kısıp onu incelemeye devam ettim.

"Tesadüf değil mi?" Dedim sakin kalmaya çalışarak.

Adam ise "Hayır, değil." Dedi. Ona mal mal bakmaya devam ettim. En sonunda yürümeye devam edecekken kolumdan tuttu ve yine ona bakmamı sağladı.

"Niye bu kadar tanıdık geliyorsun bana." Dedi.

Adama sadece baktım. Sanırım bir tık tahtaları eksikti.

"Siz herhalde beni başkasıyla karıştırdını-"

"Hayır karıştırmadım. Babanın adi Kerim değil mi?" Dedi.

O adamın ismini duyunca hafif sarsıldım. Ama şuan yeri değildi. Bu adam onu nereden tanıyordu.

"Evet öyle, siz nereden biliyorsunuz."

"Sonunda buldum seni damigella"
Dedi.

Yine bir şey anlamamıştım ve saf gibi baktım. Babam İtalya'daydı. Yani bir ara ben de oradaydım. Ancak annem öldürüldükten sonra bir anda kendimi dedemin yanında buldum.

Boran Kandemir.

Bana neredeyse 6 yıl bakmış, hâlâ daha bakıyor olan babamdan daha çok baba olan dedem.

Geçmiş çok bulanıktı. Adamın dediği hiçbir şeyi anlayamıyor,çıkaramıyordum.

Saf gibi bakmayı kesip kolumu adamdan kurtardım.

"Umarım gününüz iyi geçer." Deyip hızlıca uzaklaştım.

Geçmiş ne kadar bulanıksa o kadar acı vericiydi...

.
.
.
★

damigella: küçük hanım demek

Tekrardan merhabaaaa

Bölüm nasıldıı beğendiniz umarımmm

Bu arada cigkofteasigiiiii benim hesabım yani haberiniz olsunn oradada güzel kitaplar var bakabilirsiniz

Yarın bir şey çıkmazsa bölüm atarımm

Kendinize iyi bakın yeşil elmalarım

7.12.24'