Inazuma Eleven: Hyper-drive

Aflevering 1- Nieuw jaar nieuw begin

De klamme geur van vers gemaaid gras en natte voetbalschoenen hing in de kleedkamer van Lake Valley Jr. High. De deur zwaaide piepend open en de eerstejaars druppelden aarzelend binnen. Hun schooldag zat erop, maar dit... dit was waar ze echt op hadden gewacht. De eerste keer in de kleedkamer van het team.

Barry Bridger hield zich stil en nam plaats op een bank in de hoek. Zijn vingers friemelden aan de rits van zijn sporttas. Hij had hier al zo lang van gedroomd, maar nu hij er zat, voelde het net iets te echt. Naast hem plofte Zoe Sword neer, haar ogen groot van opwinding.

"Wow, het is nog groter dan ik dacht!" zei ze enthousiast. "Ruik je dat? Dat is de geur van kampioenen!"

"Ik ruik vooral zweet," mompelde Barry zachtjes, terwijl hij zich zo klein mogelijk probeerde te maken.

Luka Seal schoot in de lach en gooide zijn tas naast Zoe. "Ik hoorde dat Ruben hier altijd op dezelfde plek zit. Misschien brengt het geluk?" Hij klopte even op de houten bank. "Ik neem aan dat ik dan maar zijn plek inpik."

Voordat Zoe kon antwoorden, werd de deur opnieuw geopend en stormde Liam Swan naar binnen. "Oké, luister! Ik wil het nu al even duidelijk maken: ik word geen verdediger!" riep hij, terwijl hij zijn tas neergooide en zijn schoenen uit de zak haalde. "Spits. Dat is mijn plek. Ik scoor liever dan dat ik achterin sta te wachten tot er iets gebeurt."

"Je hebt een rare definitie van wachten," lachte Mark Lightning, die net naar binnen kwam. "Je weet dat verdedigers ook gewoon tackles maken en counters opzetten, toch?"

"Jij snapt het niet, Mark. Ik ben geboren om doelpunten te maken!" riep Liam dramatisch.

"Dat had je moeten zeggen tegen de keeper van je oude team," grinnikte Shane Dark terwijl hij zijn trainingsbroek uittrok. "Die had meer doelpunten op zijn naam staan dan jij."

Liam trok een zuur gezicht. "Jullie zullen het nog wel zien," mompelde hij.

Terwijl de oudere spelers binnen begonnen te druppelen, vulde de kleedkamer zich langzaam met een ontspannen chaos. Jay Moore gooide een fles water naar Frank Sheppard, die hem net op tijd opving. "Nog een beetje last van die tackle in de finale?" vroeg Jay grijnzend.

Frank rekte zich uit en rolde met zijn schouders. "Nee, ik voel me goed. Al moet ik toegeven dat ik pas gisteren de pleisters van mijn knie durfde te halen."

Ruben Fortress, de aanvoerder en keeper van het team, sloot de kleedkamerdeur en keek rond. Zijn blik was even afwezig, alsof hij iets opmerkte wat de anderen niet zagen. "Het voelt... leeg, of niet?" zei hij plotseling.

De kleedkamer viel kort stil. Iedereen wist wat hij bedoelde. De afwezigheid van zes vaste krachten was niet te negeren.

Alsof ze het aanvoelden, ging de deur opnieuw open en kwamen coach Heath Moore, assistent-trainer Eliott Ember en analist Lucas Star binnen. De drie mannen liepen naar het midden van de ruimte, waar de spelers zich instinctief om hen heen verzamelden.

Coach Moore sloeg zijn armen over elkaar en keek zijn team één voor één aan. "Jongens... en dames," begon hij, "ik ga meteen met de deur in huis vallen. Jullie hebben iets ongelooflijks gepresteerd vorig seizoen. Jullie hebben bewezen dat jullie bij de besten van het land horen." Hij pauzeerde even en liet zijn woorden bezinken. "En daarom zijn jullie uitgenodigd om deel te nemen aan de Future League."

De kleedkamer ontplofte in geroezemoes.

"De Future League?" riep Zoe verrast. "Dat is die competitie waar jeugdteams van grote Europese clubs aan meedoen?!"

"Niet alleen clubs," voegde Eliott Ember eraan toe. "Ook andere scholen uit heel Europa doen mee. Dit is een kans die je maar eens in je leven krijgt."

Ruben keek om zich heen. "Maar... waarom voelt het dan alsof er een 'maar' aankomt?"