Beyond the Broken Vows

Prologue

I looked at my reflection in the mirror, tears streaming down my face. Mahal ko si leon at matagal na akong may gusto sa kanya. But why don't I feel happier about married?

Natawa ako sa sarili ko. Leon doesn't feel the same way. We got married to save my family small business. My parents and leon parents is very closed friends.

Hindi sila nag dalawang isip na tulongan sila papa at 'yon ay ipakasal ako sa panganay na anak nila na si Leon Argiel Escalera.

"Why are you crying honey?"

Lumingon ako, walang buhay ko siya na tinignan. "Wala na ba talagang kayong naisip na solusyon, Marriage is our only choice?" Kagat labi na saad ko sa aking ina.

"Hindi ka ba masaya?diba gusto mo si leon at–" Hindi ko sya pinatapos ay nagsalita agad ako.

"Oo!, i love him. Pero hindi nya ako gusto at ayokong isipin nya na ginagamit ko lang sya!" I shouted.

Mom's face hardened. "We're doing this for you, for your future.  And there's nothing you can do about it. You're married now." Saad nya at padabog na umalis.

Kahapon natapos ang kasal namin ni leon. And from now on, doon na kami titira sa bahay na binigay samin ng parents nya.

Huminga ako ng malalim bago nag simulang mag impake ng mga gamit. Halos lahat ay kinuha ko miske mga naka display na Toy collections ko ay hindi ko pwedeng palampasin.

While packing my things, my eyes locked onto the cold, glinting band on my finger."I'm sorry, Leon," I whispered. "I know you don't want this. Forgive me."

Leon is my childhood crush. Malapit ang parents namin sa isa't isa kaya tuwing nag kikita sila dati nung mga bata pa kami, sinasama nila si leon at doon ako nag ka gusto sa kanya.

Even though na sobrang harsh nya sakin, palaging masungit daig pa may dalaw kahit minsan dumating yung point na napahiya ako sa maraming tao, hindi ko magawang kamuhian sya.

Humiga ako at kinuha ang cellphone ko para buksan ang instagram ko. Tumambad sakin ang maraming congrats na kahapon pa pero hindi ko magawang replyan. Nag check lang ako ng email for school purposes, at tinabi na uli ang cellphone sa bulsa ko.

May narinig akong busina ng sasakyan sa labas kaya nagmadali ako lumabas bitbit ang bag at maleta ko.

"Serenity, nasa labas na si leon bilisan mo nakakahiya pag hintayin ang asawa mo."

I rolled my eyes."Ito na nga."

Nakarating ako sa labas na hirap na hirap sa bitbit ko. Bumungad sakin si leon na naka sandal sa kanyang bmw na sasakyan.

I smiled at him."Hindi mo man lang ba ako tutulongan?" I said with a smile on my face.

His cold stare sent shivers down my spine. "I don't care. It's not my responsibility to help you. Isn't this marriage enough for you?". He said with bored tone.

It felt like a knife twisted in my heart when I heard those words from him. I smiled bitterly.  I should be used to this by now.

-

Almost two hours din ang byahe bago kami makarating sa Quarter Village. Pag aari ng pamilya ni leon ang bago naming bahay.

Hindi ko alam kung ano ang susunod na mangyayari. Alam ko lang ay hindi maayos ang pakikitungo sakin ni leon at kailangan ko ng tanggapin 'yon.

Huminto kami sa labas ng malaking bahay. Sandaling katahimikan ang nangyari bago bumaba si lion sa sasakyan. "What? baka gusto mo pagbuksan pa kita?" Supladong saad nito sakin.

Ngumuso ako bago bumaba sa sasakyan at bumungad samin ang isang napakalaking bahay. The house was a whisper of cream stone and glass. Nauna na pumasok si leon at dali dali ko kinuha ang mga gamit ko at sumunod sa kanya.

Napapalibutan ng magagandang halaman at napaka laking garahe ang bahay. Pumasok ako sa loob at bumungad sakin ang napakagandang disenyo ng bahay.

"Can i talk to you?"

Nagulat ako ng kausapin ako ni leon. Kung nakikita lang ang puso, kitang kita kung pano ito ngumiti ng kausapin ako ni leon.

"S-sige, ano ba 'yon?" Nakangiting saad ko.

"Even though we're married, we're gonna sleep in separate rooms. I'll take the master bedroom, and you can have that extra room downstairs." He said with cold tone.

Tumungo ako. Alam ko naman 'yon kahit na patay na patay ako sa kanya, nirerespeto ko pa rin ang privacy nya.
"Okay" I said with a smile.

"Good" Saad nya at umakyat na sa taas. Ako naman ay agad hinanap ang kwarto dito sa baba para makapag pahinga na ako.

Isang simpleng kwarto ang bumungad sakin, kulay white at may maliit na kama, sariling bathroom at cabinet. Maganda na sya para sa tulad kong lumaki sa hirap.

Inayos ko ang mga gamit ko, isa isa kong nilagay sa cabinet ang mga damit ko at inayos ang mga Barbie and iba pang Toys Collections ko.

Speaking of Toys, may naalala ako bigla kaya agad kong hinalungkat ang bagpack na dala ko. Nakahinga ang ng maluwag ng makitang nadala ko 'yon.

Isa itong cute customized keychain na may cartoon character ni leon, regalo ko kay leon dahil kasal namin kahapon kaso nakalimutan ko sa sobrang daming bisita na dapat unahin.

Kaya naman dali dali akong umakyat sa taas. Nagdadalawang isip pa ako kung papasok ako sa kwarto nya kasi magagalit 'yon.

Ibibigay ko lang naman ang regalo ko, wala namang masama doon. Kaya nag desisyon akong pumasok. Dahan dahan kong binuksan ang pinto at walang leon na bumungad sakin.

Tunog ng shower ang naririnig ko, kaya naman umupo muna ako habang hinihintay sya na matapos maligo.

I looked around. This room is bigger and nicer than mine. Napadako ang tingin ko sa cellphone nya na nakapatong sa kama ng mag vibrate ito. Kaya naman kinuha ko at tinignan, mag asawa naman kami.

from: Viella
"How are you?"

Yon lang ang nakalagay sa message kaya ipinagbahala ko na ito. Si Viealla kaklase sya ni leon, baka naman school purposes lang kaya nangangamusta.

Namatay ang shower kasabay ng pag vibrate uli ng phone ni leon na ngayon hawak ko pa din.

from: Viella
"I miss you, can't wait to see you."

Nabitawan ko ang cellphone. Para akong sinaksak ng tatlong beses sa nabasa ko. Ramdam ko ang pamumuo ng luha sa mga mata ko na babagsak na.

"Don't you ever touch my stuff bitch, and why are you here!?" He shouted.

Hindi ako makapag salita at natulala na lang sa nangyari. I need to get used to it. Hindi porket kasal kami, hindi na sya pwedeng mangbabae.

"I said why are you here?!" Sigaw uli nya kaya napaatras ako. Dali dali ko na inabot sa kanya ang regalo ko. Tinignan nya muna ako bago buksan.

"R-regalo ko yan sayo nung kasal natin, nakalimutan ko ibigay." Halos pumiyok ako sa pagsasalita dahil sa pag pipigil na umiyak. Ayokong makita nya na mahina ako.

"What the fuck is this? Ano tingin mo sakin bata?" Parang naiinsultong saad nya. Mas lalong dobleng sakit ang naging dulot nito sakin.

"Get out, i don't need you here." Tinulak nya ako hanggang makalabas ako ng pinto at mapaupo sa lakas ng tulak nya.

"I don't need that." saad nya at binato sakin ang gift ko na kala ko magugustuhan nya. Nakatulala na lang ako, hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako. Buti na lang nakasara na ang pinto nya, hindi nya ako makikitang mahina.