KAÇIŞ ve KÖRDÜĞÜM (FİNAL)

1.BÖLÜM

Eveeet herkese merhaba arkadaşlar. İlk önce bu benim yayınlayacağım ilk kitabım bu yüzden fazlasıyla heyecanlıyım. Aslına bakılırsa yıllardır yazan bir insan olarak ilk defa böyle bir işe kalkıştım umarım hepiniz beğenirsiniz.

Kitabın üzerinde uzun zamandır çalışıyorum bu yüzden tüm bölümlerini yazıp bitirdim yani hiçbir aksaklık olmadan sizlerle bölümleri paylaşacağım.

Bu yolculukta hepinizin bana destek olmasını canı gönülden isterim. Keyifli okumalar.

Tamam o zaman inci tanelerim hepinizin başladığı tarihi yorumlarda bekliyor olacağım.

"Baba yalvarırım yapma!"

Babam beni dinlemiyordu yalvarışlarım ona işlemiyordu bile. Kitaplığımdaki kitapları parçalayarak yere atıyordu. Onlar benim bu evdeki her şeyimdi. Çöktüğüm yerden kalkıp annemin ellerini tuttum.

"Anne yalvarırım durdur babamı. Lütfen!"

Annem ellerini ellerimden kurtarıp bana acır gibi baktı

"Sinirlendirdin adamı şimdi de durdur mu diyorsun İnci?"

Gözyaşlarım deli gibi yanaklarımdan süzülürken bir kez daha lanet ettim aileme.

Babam eline aldığı kitabı bana fırlattığında koluma çarpıp yere düştü. Kolum sızlamaya başlarken elimi koluma götürdüm. Babam hızla yanıma gelip az önce kitap attığı kolumu sıkarak beni ayağa kaldırdı.

"Şimdi söyle bakalım evleniyor musun evlenmiyor musun?"

Başımı iki yana salladım, "Ölürüm de yine evlenmem o adamla!"

Babam dişlerinin arasından tükürürcesine konuştu, "Öl lan o zaman! Geber!"

Kalbim acıdı. Bir baba kızına nasıl bu cümleleri kullanabilirdi ki? Ölümüm onun için bu kadar basit miydi?

Suratıma bir tokat daha attı, "Söyle şimdi evleniyor musun evlenmiyor musun ?"

Ağlamam şiddetlenirken babam kolumu iyice sıktı

"Söylesene lan!"

"Baba ben okumak istiyorum..."

Suratıma yediğim tokatla sustum. Yanağım alev alev yanarken dudağımdan usulca kan süzülmeye başladı. Babam sinirle anneme döndü

"Şu kızınla konuş iki gün sonra adamlar geliyor. Ne diyeceğiz adamlara okumak istiyormuş bizim salak mı?"

Annem gülümseyerek babamın koluna girdi

"Sen merak etme Mehmet ben konuşacağım onunla. Hadi sen git dinlen."

Babam son kez yerde oturan bana tiksinerek baktı ve sinirle odadan çıktığında annem yanıma geldi

"Yazık sana. Baban senin iyiliğini düşünüyor senin yaptığına bak."

dudağımdan akan kanı elimin tersi ile sildim ve anneme sinirle baktım

"Neymiş bana yaptığınız iyilik? Daha yirmisine yeni girmiş bir kızı otuz beş yaşındaki adama zorla vermek mi?"

Annem sinirle üzerime yürürdü.

"Ben evlendiğimde on altı yaşındaydım on altı. Ben senin yaşındayken ikinci çocuğumu kucağıma aldım. Sen ne yaptın?"

İnanmaz gözlerle anneme baktım. Ben daha çocukluğumu bile yaşayamamışken başka bir eve gelin gidip daha kötü senaryolar yaşamak istemiyordum.

annem kafama yumruk yaptığı eliyle iki kez vurdu

"Şimdi babanın sözünü ikiletme iki gün içinde kendini hazırla."

Annem odadan çekip gittiğinde yorulan bedenimi yere bıraktım. Darmadağın olmuş odama baktım zaten zorla aldığım kitaplarım parçalanmış bir şekilde yerdeydi. Bağırarak ağlamak istedim ama bu evde mümkün değildi. Koskocaman iki katlı eve bir beni sığdıramadılar. Ben kim miydim?

Ben İnci Yılmaz Karadeniz'in tanınmış adamlarından olan Mehmet Ağanın insan yerine koymadığı ikinci çocuğuydum. Kız olmak dünyanın neresinde olursanız olun her zaman zordu. Benim hikayemde tam olarak buydu. "Kız çocuğu olmak".

Bir abim vardı Harun, benden dört yaş büyüktü Yılmaz ailesinin gözdesi en önemlisi ise soyunun devamıydı. Babam ikinci çocuğunu da erkek beklemiş benim kız olduğumu öğrendiğinde dünyası başına yıkılmış. Ben doğunca beni ilk üç ay hiç kucağına almamış. Dedem babama kızmış ve benimde bir insan olduğumu söylemiş ilk defa babam o zaman kucağına almış beni. Zaten sonra ne rahmetli dedem kaldı ne de hatırlamadığım baba şefkati. Annem desen babama bir erkek çocuk daha veremediği için hep beni suçlardı oysa bu hikayede en suçsuz kişi bendim.

Şimdi benden istedikleri ise Karadeniz'in zengin iş adamlarından biri olan Tahir Demir ile evlenmemdi. Adam otuz beş yaşındaydı. Belki bir çok kızın hayalini süsleyen bir adamdı fakat benim hayallerimde o adam yoktu. Aramızda on beş yaş olan adam ister zengin olsun ister yakışıklı onunla evlenmemin hiçbir yanı güzel gelmiyordu bana. Okumak istemiştim ben ama tek isteğimi elimden almışlardı.

Artık gözlerim ağlamaktan şişmiş ve acırken yatağımın yanındaki pencereye çevirdim gözlerimi. Karadeniz yine bildiğimiz gibiydi hava akşam olduğu için soğuk ve hafif çiseliydi. Dayak yemekten her yanı ağrıyan bedenimi yatağıma bıraktım. Evlenmek istemiyordum, korkuyordum. Benden on beş yaş büyük bir adamla evlenmek zaten kötüyken burada yaşadıklarımın daha kötüsünü yaşamaktan korkuyordum. Belki de binlerce kadın gibi bende sessizce bu dünyadan göçüp gidecektim.

Oysa ben okuyup doktor olmak istiyordum. Neyse ki liseyi bitirmeme izin vermişlerdi. Hala daha inanamasam da bu bir gerçekti ki bu konuda bana abim yardım etmişti. Bana karşı yaptığı sayılı iyiliklerden biriydi, tabii ki karşılıksız değildi bu iyilik. Abim de babam gibi sığ düşünceli biriydi ona kızıyordum çünkü kardeşi ezilirken sesini asla çıkartmazdı. Okumama yardım etmesinin tek sebebi vardı o da sevdiği kızla aynı sınıfta olmamdı.

Bana kalsa asla Aysel ile abimi tanıştırmak istemezdim ama o benim aksime okumayı değil evlenmeyi istiyordu. İlk başta kendimi çok suçlu hissetmiştim çünkü Aysel de ben de sağlık meslekte çok başarılı öğrencilerdik ama Aysel'in zaten abime aşık olduğunu , utandığı için konuşamadığını öğrendiğimde suçluluk hissi az da olsa dinmişti. Aysel'in okulu bittiğinde abim ile evlenmişti. Yani o da benim gibi lise mezunuydu. Tek farkla o isteği ile okumayı bırakırken ben ailemin zoru ile bu lanet eve ve kendi kaderime tutsak edilmiştim. Artık emin olduğum tek bir şey vardı ben de çoğu kadın gibi kaderime boyun eğecektim en azından biraz daha yaşayabilmek için.

Eveeet arkadaşlar bu bölüm kısa oldu olayları kısaca anlatmak pek uzatmamak istedim fakat ilerleyen bölümler daha uzun. Desteklerinizi bekliyor olacağım. Kendinize iyi bakın bir sonraki bölümde görüşürüz inci tanelerim.