Kod Adı:Deli

•1•

İyi okumalar dilerim✨️

🇹🇷Eve Dönüş🇹🇷

Helikopterin gürültüsü, içerideki sıcak sohbeti bastırmaya yetmiyordu. Gökyüzünde süzülen Deli Timi, zorlu bir görevi daha başarıyla tamamlamış, evlerine huzurla dönmenin keyfini çıkarıyordu. Adrenalin dolu saatlerin ardından üzerlerindeki yükü atmaya başlayan tim üyeleri, koyu bir sohbete dalmışlardı. Gülüşmeler, şakalaşmalar arasında, görevin stresinden eser kalmamıştı.

Devrim, helikopterin hafif sallantıları eşliğinde gözlerini dışarıdaki karanlığa çevirdi. Yıldızlar, gökyüzünde dağılmış küçük umut parçaları gibiydi. İç çekti. Bu yıldızlar kadar çok görev görmüştü. Kimi başarıyla sonuçlanmış, kimisi yürek burkan anılar bırakmıştı. Ama her seferinde döndüğünde içini ısıtan tek şey, karşısında oturan bu tim olmuştu.

- Onlar olmasa, ben bu kadar dayanamazdım, diye düşündü.

Devrim Komutan, timine göz gezdirdi. Her biri farklı bir hikâyenin başkahramanıydı. Aybars'ın suskunluğu, her zamanki gibi duygularını gizleyen bir zırh gibiydi. Altay, gözlerini kapamış, derin nefeslerle sakinleşmeye çalışıyordu; o sessiz adamın içindeki fırtınayı tahmin edebiliyordu. Can ise... Her zamanki gibi şımarık bir tavırla:

-Eve döndüğümüzde çaylar benden!

diye bağırmıştı. Onu susturmak için Giray'ın sert bakışları yetmişti.

Giray'ın enerjisi, Altay'ın sessiz kararlılığı, Aybars'ın ciddi ve güven veren duruşu, Can'ın neşesi..., tüm bu özellikler, timin onu bir bütün haline getiren parçalarıydı.

-Yıllar önce bu çocuklarla yetimhanede dostluklar kurup, böyle bir ekibin parçası olacağımızı kim tahmin ederdi ki?
dedi içinden.

Gökyüzünün karanlığına bakarken içinden geçirdiği bu sessiz cümle, yüzündeki gülümsemenin sebebiydi.

-Onlar benim ailem,diye düşündü.

Görev sırasında ne kadar soğukkanlı olursa olsun, timinin güvende olduğunu görmek, her seferinde üzerine çöken sorumluluk yükünü biraz hafifletiyordu. Her biri hayattaydı, sağ salim evlerine dönüyorlardı.Ve bu, dünyadaki en büyük zaferdi.

​
Deli Timi... Onlar, cesaretleri ve sınır tanımaz delilikleriyle ordunun en çılgın ama en başarılı timiydi. Her göreve imkansızı başarma hedefiyle çıkar, arkalarında sadece başarı hikayeleri bırakırlardı.Bu ünvanı kazanmalarında kuşkusuz başlarında duran o deli mi deli komutanlarının da payı büyüktü. Binbaşı Devrim Balkan...
Nam-ı diğer "Deli Komutan."

Timin ruhunu yansıtan bu kadın,
çılgınca planları, soğukkanlı tavrı ve ekibine olan sarsılmaz bağlılığıyla sadece timinin değil, üstlerinin de saygısını kazanmıştı. Onun liderliğinde ki Deli Timi, sıradan bir tim olmaktan çıkmış, gerçek bir aileye dönüşmüştü. Tim üyeleri, ona yalnızca bir komutan olarak değil de, bir abla, bir dost, bir kahraman olarak bakıyordu.

Devrim Komutan, oturduğu köşeden ekibini izliyordu. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı. Her biri, zorlu görevin ardından hayatta olmanın hafifliğiyle konuşuyor, gülüyor, birbirleriyle atışıyordu. Onları bu hâlde görmek, Devrim'in içini bir nebze olsun rahatlatmıştı.

"Komutanım,"dedi Giray, dizini dürtükleyerek.

-Dönünce bizi bir mangal partisiyle ödüllendirirsiniz artık, değil mi?