Drowning | JeongChan

Geçmişin Hataları Bugünün Zindanı

Jeongin elindeki İncil'de yazan cümleleri ezbere bilmesine rağmen esen bahar rüzgarı eşliğinde tekrar okurken katedralin bahçesinde gülüşen çocuklara çevirdi bakışlarını. Masumiyetin temsili olan saf kalpleriyle günah nedir bilmez akılları bir parça eğlence uğrunda koşarken uzaktan görünen kadınlardan biri onları azarlamak adına adımlarını hızlandırmıştı bile. Jeongin ise buna izin vermemek adına elindeki kitabı kapatıp göğsüne yaslayarak ilerledi o yöne.

Çocuklar için bir örnek olan kasaba piskoposu halk tarafından lafı ikiletilmeyen tek kişiydi. Herkesin saygı duyduğu ve bu saygıyı hak etmek uğruna tanrıya ve kurallarına bağlılığını asla bozmayan Jeongin kendini dinine adamıştı. Elindeki kutsal kitapta yazan cümleleri hayatının merkezi yapmış ve maddi evrenin getirilerinin gözünü boyamasına izin vermeden manevi dünya için yaşıyordu hayatını. 

Koşuşturan çocuklar yanlarına gelen piskoposun bacaklarının etrafına doluşmuş ona sarılırken yüzündeki ufak tebessümle her birinin saçlarını sevdi Jeongin. "Bugün nasılsınız bakalım?" Her biri heyecanla kendisi ile alakalı bir şeyler söylerken tüm söylenenleri dinlemek adına bir çabaya girmişti büyük olan. Çok geçmeden hızlı adımları çocukların ardında duran kadın sitem edercesine konuşmaya başladı. 

"Çocuklar kaç kere dedim size burada gürültü yapmayın diye..." Jeongin kadının cümlesini başını sallayarak reddetmiş ve çocuklara gülümserken konuşmuştu. "Lütfen, bırakın istedikleri gibi eğlensinler, tanrının evinde mutlu hissetsinler. Hem bu saf kalplerin gülüşleri bizler için birer gürültü değil." Kadın piskopostan aldığı geri dönütle utanarak ve pişmanlık duyarak eğdi başını. "Özür dilerim Jugyongnim" Jeongin onun bu pişmanlığını samimi bularak daha fazla konuyu uzatmamış ve çocukların bahçede oynamaya devam etmesi adına onları uğurlamıştı.

"Kardeş Yeonmin... Eşinizin son zamanlarda hasta olduğunu duydum, şimdilerde durumu nasıl?" Kadın eğdiği başını usulca kaldırmış ve acı dolu yüzünü göstermişti. "Şehirden gelme bir hastalık bulaşmış dedi kasaba doktoru, biz de bilemiyoruz nasıl olduğunu. Bir gün iyileşiyor, ertesi gün daha kötü hastalanıyor." Jeongin öğrendiği şeye duyduğu üzüntüyü belli edercesine bir ifade takınsa da karşısındaki kadının içini rahatlatmak adına konuştu. "Tanrı'nın şifası üstünüze olsun, unutmayın ki tanrının her zaman bir planı vardır. Eşinizin çektiği acı ve ona bakarken yaşadığınız zorluk asla karşılıksız değildir." 

Kadın onun sözleri ile biraz daha rahatlamış ve saygıyla selamladıktan sonra yanından uzaklaşmıştı. Katedral bahçesinde yalnız kalan Jeongin kendi odasına gitmek adına içeri girdiğinde katedralin girişinde durmuş adamı fark ederek bir süre onu izledi. Tamamen siyah giyimli ve yapılı vücuduyla burada ilk defa gördüğü adam kararsızlık içinde günah çıkarma kabinlerini izlerken onun kararsızlığını sonuca ulaştırmak isteyerek yanına ilerledi.

"Gezgin misiniz?" Adam çoktan fark ettiği Jeongin'in konuşmasıyla bedenini ona çevirdi. Gördüğü kıyafetler ile onun bir piskopos olduğunu anladığında ise yüz ifadesi biraz daha kasıldı. "Hayır, birkaç gün önce buraya taşındım." onu anlayışla onaylayan Jeongin günah çıkarma kabinini işaret ederek konuştu. "Günah çıkarmak için mi geldiniz?" Karşısındaki adamın yorgun bakışları gösterdiği noktaya daldığında usulca salladı bakışlarını. "Evet, gelirken amacım buydu ancak şu an bu konuda emin değilim." 

Jeongin onun bu kararsızlığını anlayışla karşılayarak gülümsedi. "Bu kapı size her daim açık ancak ömür denen kısıtlı zamanın sonu ne zaman gelecek bir tanrı bilir. Sizi yanına çağırmadan ondan af dilemeniz yüreğinizi hafifletecektir." Onun cümlelerine karşılık adam yorgunca bir nefes vermişti. "Bir piskopos olduğunuzu biliyorum lakin benim günah çıkarmamı siz yapabilir misiniz? Sizlerin tanrıya papazlardan daha yakın olduğu söylenir, affımı tanrıya bulabildiğim en yakın kişi aracılığıyla iletmek istiyorum."