"Crush is paghanga pag hindi nawala pag-ibig na nga!"
Iyan ang favorite quote na nilalagay dati sa slambook ng mga kabatchmate ko. And those naglagay nyan sa slambook, kung hindi juntis ay matagal nang may jowa. Samatalang ako hanggang ngayon di ko parin magets kung paanong pag di nawala ang paghanga ay pagmamahal na nga?
Like isn't it stupid if the admire will eventually end up loving? Common, it is not clicking bruh. Admiring is so subjective that it doesn't hold a permanent value. One moment, you admire someone for their smile, the way they carry themselves, or how their voice sounds like music on a dreamy day. Then, the next moment, you realize that the smile was just a smile, the posture a result of good genes, and the voice-well, the voice just another sound in the chaos of life.
Siguro kaya ako nandito sa "What If" Wonderland ng pagkakaroon ng crush. Kasi hindi naman siya straightforward eh. It's like wandering in a labyrinth where every corner holds a different shade of possibility. What if nag-smile siya pabalik? What if mag-thank you siya dahil tinulungan mo siya sa project? What if pinansin niya yung bagong hairstyle mo? Pero at the same time, it's also a place of "What if not?" What if hindi ka niya kilala? What if hindi ka niya gusto? What if ikaw lang talaga ang nag-o-overthink ng lahat ng to?
Nakakapagod din minsan, pero admit it, there's a thrill in the uncertainty. Lalo na kapag biglang may accidental eye contact. Yung tipong biglang titigil ang mundo at mararamdaman mo yung mga butterflies na parang may world tour sa tiyan mo. Kahit deep inside, alam mong baka natapunan ka lang talaga ng tingin. Ouch.
And then, there's the big 'What if' na parang ultimate plot twist sa utak ko: "What if hindi naman siya crush talaga? What if nahulog ka na?" Ayan na. Gulo na. Saan ba nagka-connect yung admiration to something deeper? At anong eksaktong moment ka nag-cross sa boundary na yun?
Pero alam mo, siguro tama rin yung quote na yun. Baka kasi ang love nagsisimula sa admiration, pero hindi doon natatapos. Yung crush, parang appetizer lang. Yung love-ayun yung main course. At hindi mo naman ma-experience ang kabuuan ng meal kung di ka muna titikim ng appetizer, 'di ba? Baka kaya rin hindi ko gets ang pagmamahal, kasi hanggang tingin at "what if" lang ako. Never pa akong nagkaroon ng lakas ng loob na mag-cross ng line.
Siguro, one day, kung mangyari man, gusto kong malaman kung tama nga ba yung quote na yun. Pero for now, nandito muna ako sa 'What If' Wonderland. Kasi minsan, masaya rin namang magpaka-lost sa possibilities kaysa ma-face ang katotohanan ng rejection. And that, my friend, is the tragedy and magic of having a "crush".
