Nigdy nie widziałam moich rodziców trzeźwych. Gdy byłam młodsza, nie przeszkadzało mi to – mój brat William zawsze chronił mnie przed ich kłótniami. Jednak kiedy wyprowadził się do Teksasu, zaczęło się prawdziwe piekło. Musiałam szybko dorosnąć i nauczyć się radzić sobie sama, bo nie miałam już nikogo, kto by mi pomógł.
Gdy skończyłam osiemnaście lat, postanowiłam wyprowadzić się od rodziców, zabierając wszystkie oszczędności, które zgromadziłam, pracując w schronisku. Znalazłam tam zatrudnienie dzięki mojemu przyjacielowi, którego ojciec był tam pracownikiem. Codziennie sprzątałam psie boksy, co było wyczerpujące, szczególnie że była już jesień, a w Rosji o tej porze roku temperatury spadają nawet do minus trzydziestu czterech stopni.
Po przeprowadzce do brata moje życie zaczęło się powoli układać. Nie musiałam już pracować, ponieważ William mnie utrzymywał. Byliśmy ze sobą bardzo blisko i wierzyłam, że mówimy sobie wszystko. Gdybym tylko wiedziała, że William nie jest wobec mnie do końca szczery…
