Bir Canavarın Maskesiyle Yok Olmak

Korku Evi

"Noldu, korktun mu?"

Arkadaşlarımı zorbalamayı her zaman sevmişimdir. Özellikle durduk anlarda. Herkes arkadaşını zorbalamıyor mu zaten?

"Ne korkacağım kızım, tabii ki de gelirim!"

Yaklaşık bir haftadır korku evine gitme planlarımız vardı. Gece gündüz gerçekten korkutucu olan bir korku evi arıyordum. Hâlâ daha aramaya drevam ediyordum ama arkadaşlarım brnim bu fikrime biraz karşılardı.

"Tomris, son yaşanan olayları biliyorsun. Bunca haberden sonra nasıl için bu kadar rahat?" dedi Turuncu Kafa Reyhan.

Daha bir kaç hafta öncesinde, bir korku evinde üç kişi kalp krizi geçirmişlerdi. Başka bir korku evini ise taciz suçundan dolayı kapatılmıştı. Bir başka korku evinde ise içeride müşteri varken yangın çıkmıştı ve ikisi ağır beş kişi gazdan etkilenmişlerdi. Evet, bunca olay üstüne yine de korku evine gitmek istiyordum çünkü bu tip şeyler her korku evinde yoktur.

"Bazı şeyleri de abartmayın. Bulacağız güvenli bir tane."

Masamın başında tam olarak altı kişiydik. Ben koltuğumda bilgisayarımdan araştırma yaparken Rryhan brni vazgeçirmeye çalışıyor, Aktuğ ve Erkin yatağımın üzerinde oturuyor, Bora camdan dışarı bakıyor, Ecem Su ise bilgisayara boş boş bakıyordu.

Daha sonra gözüme bir korku evi çarptı.

Tomris Korku Evi
Hey, nefesinin titremesine hazır mısın? Bu oyunu oynarken sadece nefesin değil, aklımdakı düşünceler bile titreyecek...
Hikaye: Sammy, okulunda çok başarılı bir öğrenciydi. Sınavlarda hep birinci olduğu için hocaların da gözde öğrencisiydi. Bir gün, onun bu başarısını kıskanan arkadaşları, bir plan yaptılar ve Sammy'i lanetli olarak bilinen Tomris Kalesine hapsettiler. Sammy orada öldü ve bir daha kimse o kaleye girip onun ruhunu kurtarmadı. Peki, sen onun ruhunu kurtarabilir misin?
Hadi, gel ve deneyelim...
Unutma; Sammy sana güveniyor:)

"Buldum!"

Herkes etrafıma toplandı ve aynı yazıyı tekrar okudular.

"Senin isminin geçtiği het şey neden bu kadar iddialı?" dedi Bora. "Eee, ne sandın koç."

"Ben buraya hayatta gitmem!" Klasik Reyhan. Tırsak biri. Biraz fazla.

"Ya Reyhan..." dedim A harfini uzatarak. Ve devam ettim, "Tabii ki de gidiyorsun. Beraber gidiyoruz!hemen randevu alıyorum. Çok heyecanlı!"

Herkesi kabul ettirmek biraz zor olmuştu ama başarmıştım. Günrş battığında herkes kendi evinde, ben ise yatağımdaydım. Yaklaşık iki gün sonra, sabah on birde korku evinin önünde buluştuk.

"Altıma sıçacağım gibi bir his var içimde..." dedi Ecem Su telefonunun kılıfıyla oynarken. Daha şimdiden korkudan titremeye başlamıştı. Ne kadar da korkak arkadaşlarım var!

"Ecem, öldürmeyecekler seni. Korkutacaklar sadece," dedim. Kulağına yaklaştım. Nefesim kulağına değene kadar yaklaştım. Sesimi biraz kısıp devam ettim, "biraz elektro şok cihazı ve çarpan kapılarla..." Bence ben de korku evinde çalışmalıyım.

Ecem Su geri çekildi. "Sürtük! Sen nasıl bu kadar rahatsın?"

"Çünkü ben bu anı günlerdir bekliyorum." Ellerimi göğsümde birleştirdim ve arkamdaki sokak direğinr yaslandım. Bir ayağımı da direğe dayadım ve yüzüme alaycı bir ifade takındım.

"Of sıkıldık hadi ya. Girecek miyiz?"

"Ay üf tamam be. Hadi, zaman kaybetmeyelim." dedi Reyhan bir anlık cesaretle. İçeri girdik ve içeri girdiğimiz anda oyun başlamıştı zaten. Çünkü dün ben buradan biriyle konuştuğumda bana her şeyi anlatmıştı.

Karşımızda bir kapı vardı. Örümcek ağları ve vücut parçaları ile süslenmiş siyah bir kapı. Aralık olduğu için ayağımla ittirdim. İçeriden bir karanlık yayıldı etrafa.

"Abi ben buraya sikseler girmem!"

Erkin yine küfürbazlığını konuşturuyordu.

"Ay sen de ne korkak çıktın ya. İlk ben girerim." dedim. İçeri adımımı attım. Donra Reyhan, sonra Erkin, sonra Bora sonra Aktuğ ve en son Ecem girdi. Kapı anında kapandı ve kilitlendi. Kilitlenme sesiyle hepimiz ürktük. Tamam, ürkünçtü... Brn de biraz fazla çığlık attım. Aktuğ brnim çığlığımdan korkup o da çığlık attı.

"Ya Tomris! Neden bağırıyorsun! Alt tarafı kapı!" Aktuğ bunu yüzümr bakarak söylememişti.

"Ya elimde olan bir şey mi? Yanlışlıkla yaptım!"

Koluma vurup ettafı incelemeye başladım. Bir anda korkunç ses konuşmaya başladı.

"Etrafınızda, Sammy'nin ders notları var. Şifreyi bulup, tünelin kapağını açın. Dikkat edin, Sammy ders notlarına çok önem verirdi..."

"Ruhu şaad olsun." dedi Erkin. Hepimiz aynı anda kahkaha attık. Bir anlık boşluğumuza gelmişti ve çok gülmüştük.

"İşi goygoya çevirdiğiniz için içimizden birine ceza vereceğim..." dedi korkunç ses.

"Zebani abi yemin ederim Erkin dedi!"

"Yok artık Reyhan! Bir insan bu kadar hızlı satılmamalı."

"Ama öyle."

Reyhan ilr Erkin kavga ederkrn Zebani yinr konuştu.

"Tomris, arkandaki perdenin arkadına geç. Sammy gürültü sevmez..." Bir şeytan kahkahası çıkardı.

"Ya neden brn amına koyayım! Aktuğ gitsin!" Elimi Aktuğ'nun omzuna attım. Boyu uzun olduğu için biraz aşağıda kalmıştım vr omzum ağrıyordu.

"Tomris! Git işte!"

"Aman ya. Gidiyorum, iyi mi? Kurtarın ha beni."

"Kurtaracağız Tomris'im."

Reyhan ve saflıkları. Titreyr titreyr perdenin arkasına geçtim. Kimsryi görmeyince brnimkilere şaka yapmak geldi aklıma. Biraz perdeye yanaştım ve çığlık attım. Ama kimse bana cevap vermedi. İç çekerek arkamı döndüğüm anda bir canavar maskesi ile burun buruna geldim. Çığlık maskesiydi. Boyu en az bir doksan vardı. Bana yukarıdan bakıyordu. Çok yakındı. Kalbim hiç olmadığı kadar hızlı attığı için ağrımaya başlamıştı.

"Ananı sikeyim!"

Yüksek sesle küfür ettikten sonra duvara yaslandım. Üzerimr doğru yürüyünce çevremde ona fırlatmak için bişryler aradım. En son bir anda üzerime atıldı. Ama gerçekten bir anda. Hiç beklemiyordum.

"ANANA AVRADINA SOKAYIM GİT!"

Ellerimle yüzümü siper aldım. Neden bu kadar korktuğum hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Ama gerçekten bu kadar olduğunu düşünmemiştim.

Daha sonra elindeki elektrikli testereyi gördüm. Çalıştırıp bana doğru tuttu. Bu sefer çok tiz bir çığlık attım. Gözlerimi kapattım. Yalnızca beş saniye sonra açtığımda yoktu. Derin nefesler alarak odada yürümeye başladım. Ah Reyhan... Nerede kaldınız?

Ben odada parmak ucunda yürürken bileğimde bir el hissettim. Çok sıkı bir el. Brni sertçe çevirdi ve şok cihazını çıkartıp korkutma amaçlı üzerime tuttu. Canavar maskeli adam... Resmen korkumdan besleniyordu. Daha fazla kendimi tutamayacağımı anlayıncr kendimi bıraktım ve ne oldu biliyor musunuz, bayıldım! Hem de korkudan!