Mrs. Dedektif!

#3#

-Evet Angel kahvelerimizde geldiğine göre anlatmaya başlayabilirsin.
-Peki gece su içmeye kalkmıştım. Mutfağa girdim. Karanlıktan yüzünü göremediğim birkaç adam vardı.Aynı zamanda da yüzlerindede kar maskeleri vardı. O zaman endişelenmemiştim. Gördüklerimi bir kabus olarak nitelendiriyordum. Ama şimdi.. 'Ben nasıl böyle düşündüm' diiyorum! Ben.. Of çok aptalım, aptal,aptalım...
-Tamam Angel! Kendine gel! Sakin ol!
Angel derin derin nefesler almaya başladıktan sonra Hanna devam eder;
-Güzel..Şimdi anlatmaya devam et!
-Peki, sonra adamlar bana elleriyle sus işareti yaptı ve bunun bir rüya olduğunu söyledi. Silvia'nın ağzını bağlamışlardı ama ağlıyordu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Ben, akılsız ben.. Bunun lanet bir kabus olduğunu düşünen ben, mutfağı terkettim! Sonrada hiçbirşey olmamış gibi o kahrolası yatağa yattım ve uyudum! Arkadaşımı ben öldürdüm! Ben.. Kendimi asla affetmeyeceğim!..
-Angel sakin ol! Ve kapa çeneni! Ayrıca da arkadaşını sen öldürmedin! Sen onun bir kabus olduğunu düşünüyordun! Senin hiçbir suçun yok! Anladın mı? Tamam mı?
-Hayır! Hiçbirşey tamam değil! Herşey benim suçum, herşey! Onu bırakıp o lanet uykuma yattım!
Angel ağlıyordu, kendine çok kızmıştı. Hanna Angel'a söyleyecek birşey bulamadığı için sustu,ama sonra kısık bir sesle konuşmaya devam etti;
-Angel, seni anlıyorum. Hemde çokiyi anlıyorum! Çünkü aynı şeyi bende yaşadım!
Angel şaşırarak fakat ağlamaya devam ederek;
-Ne?
Hanna bu sefer bağırarak devam etti;
-Evet, gözümün önünde en yakın arkadaşımı öldürdüler! Hem de en kötüsü de ne biliyor musun? Ben bunun gerçek olduğunu biliyordum!
Hanna'nın gözü dolmuştu. Angel ona üzgün bir şekilde bakarak;
-Ah,Hanna gerçekten sana bunu hatırlatmak istemezdim,çok üzgünüm..
Hanna'nın gözünden birkaç damla yaş süzüldü.
-Tamam önemli değil.Sen zaten bunu bilmiyordun,neyse..
Hanna gözündeki yaşları sildi ve devam etti;
-İstersen sonra devam edelim.
-Çok iyi olur
-Peki müsait olduğun bi günde! Haberleşelim.
-Tamam konuşuruz.
-Tekrar geçmiş olsun. Tanıştığıma memnun oldum,Angel.
-Bende, teşekkürler!
Der ve Hanna odadan çıkar