Öncelikle bu kitaba başlarken benim türk olmadığımı ve yazım yanlışları olabileceğini farkında olduğumu bilerek başlamanızı rica ediyorum, yıllar önce aklımda olan bir senaryoyu role play adı altında instagram platformunda açtığım ecel kadrosu grubumun üyelerine uyarlama yaparak yazma kararı aldım. Medya da olan videoya göz atmayı unutmayın, iyi okumalar.
— 15.08.2024 | başlangıç tarihi alalım.
⚜️
Tetiğe bir kere daha çektiğimde son kalan adam da haykırarak yere yığılmıştı, arkama dönerek etrafı kontrol ettiğimde sağ kalan hiç kimse kalmamıştı. yavaş adımlarla kan gölünün ve bir kaç dakika önce can vermiş bedenlerin arasından arabama doğru ilerlerken arkamda duyduğum adım sesiyle silahıma davnarak arkama döndüm.
"Sakin ol, benim." dedi Canel sakin bir ses tonuyla.
Gözlerimle bedenini baştan aşağı tararken zarar alıp almadığını kontrol ediyordum, en sonunda ona baktığımda onun da aynısını yaptığını gördüm.
"İyi misin?" Başını onaylarcasına sallarken arabanın diğer tarafına geçmişti.
Şöför koltuğuna yerleştiğimde, Canel de yanıma oturmuştu. 15 dakika önce şirketin garajına inmemle kendimi silahlı çatışmanın arasında bulmuştum, bunun bana karşı kurulan bir suikast olduğunu anlamam çok zaman almamıştı tabii ki.
"Dumanlı'nın işi mi bu?" Canel'in sesiyle gözlerimi yoldan ayırarak ona çevirdim.
"Bu kadar ucuz bir plan ancak o kıl kuyruğun başının altından çıkardı."
Canel'in kahkası arabayı doldururken gaza yüklendim, bir kaç saat sonra katılacağım davet için acele etmem de fayda vardı. Canel kendi zevkine uygun bir müzik açarken yüzümü buruşturarak ona baktım, küçükken de sürekli bu şarkıyı açarak başımda bağırarak söylüyordu. Canel daha doğrusu Canel Altınzade benim kuzenimdi, doğduğum andan beri yanımda olan ve her zaman sırtımı yaslayabileceğim kıymetlimdi.
"Yuh, amına koyayım!" Canel'in küfürüyle arabadan inmesi bir olmuştu.
Yeşil ışıkta durmuştuk ve arkadan bir araba bize çarpmıştı. Çalan kornaları umursamayarak arabadan indim ve arkaya doğru ilerleyerek arabamın arkasına baktım, fazla hasar bir yoktu neyse ki. Gözlerimi, Canel ve bize çarpan arabanın sahibine çevirdim. Uzun boylu, dağınık saçlı büyük ihtimalle 20 yaşlarının ortasında olan biriydi. Hızla yanlarına ilerleyerek Canel'in yanında yerimi aldım.
"Daha dikkatli olamaz mıydınız"
Karşımdaki adam anlayışla başını sallayarak kendini açıklamaya başladı.
"Haklısınız, benim hatam acelem vardı. Tüm zararı karşılasam sizden özür dilemek mayetinde, çözülür mü?"
Ağzımı araladağım sırada duyulan sert bir sesle, Canel ile bakışlarımız karşımızdaki adamın elinde tuttuğu telefona giderken kaşlarımı çatmıştım.
"Ayaz, ver paralarını gönder. Oyalanma."
"Biz paketleyip gönderelim arkadaşı." Canel, telefona doğru konuşurken sert bakışlarını adının Ayaz olduğunu öğrendiğimiz kişiden ayırmıyordu.
"Kusura bakmayın." Ayaz, mahçup bir ifadeyle geri çekilirken telefonu kulağına yaslayarak bir şeyler söyledi ardından telefonu kapatarak tekrar yanımıza geldi.
"Kusura bakmayın gerçekten çok acil bir işimiz olduğundan dolayı yaşanıyor bunlar."
Canel söze atılacakken onu durdurdum.
