second chance | ilkin & barış alper

1 - zaman bizi yendi, anılar kaldı.

💫

2023 - İstanbul

İlkin Aydın

"Bir aşk kitabına son yazmak isteselerdi son cümleleri ne olurdu?"

İlkin gelen soruyla içinde bir yerlerin sızladığını hissetti. Şimdi olmazdı, video çekilirken, yanında arkadaşı ve karşısında kocaman bir çekim ekibi varken geçmişe dalıp gidemezdi. Gözlerinin dolmasını bir kaç kez kırpıştırıp engelledi ve yüzüne sahici olmasını umduğu yarım bir tebessüm kondurdu. Cevabı çoktan belliydi, okuduğu andan itibaren zihnine kazınan ve durumunu özetleyen o cümle sanki kendiliğinden döküldü dudaklarından.

"Kadın bir daha aşık olmamaya yemin etti, erkek bir daha bulamayacağı sevgiyi reddetti derdim ve konuyu kapatırdım."

Genç kadın cümlesine aldığı tepkiler karşısında daha fazla dayanamadı ve elindeki kaseyi yüzüne siper ederek utancını ve içindeki acıyı bastırmaya çalıştı. Başarılı da oldu, alışmıştı artık canının yanmasına rağmen her şey yolundaymış gibi davranmaya. O günü de diğer tüm günler olduğu gibi kimseye bir şey hissettirmeden bitirmiş, içindeki yarayı yalnız kalana kadar bir rafa kaldırmıştı. Genelde hep böyle olurdu, başkalarının yanında mutluluk oyununu oynamayı başarıyla tamamlasa da, kendiyle baş başa kaldığında zihninde bastırdığı tüm düşünceler gün yüzüne çıkardı.
Şu anda olduğu gibi.

Çekimden sonra evine gelmiş, elinde tuttuğu sade kahvesiyle dışarıda yağan yağmuru seyrederken bastırmaya çalıştığı anıların zihnine dolmasını engelleyemedi.
Altı sene öncesine gitti, yağmurlu bir Ankara gününe.

2017 - Ankara

Genç kız koşar adımlarla okulun kapısından otobüs durağına doğru koşmaya başladı.
Aniden hava kararıp şiddetli bir yağmur bastırınca, İlkin ellerini başına siper ederek saçlarının ıslanmasını engellemeye çalıştı.
Sabah binbir özenle düzleştirdiği saçlarının ıslanıp kabarmasını ve kıvırcıklarının ortaya çıkmasını istemiyordu. Beğenmiyordu kıvırcık saçlarını, sınıftaki diğer doğal düz saçlı kızların arasında tek kıvırcık olmak hoşuna gitmiyordu.
Bir kaç dakika sonra nefes nefese otobüs durağına vardığında, durakta bekleyen kumral ve kıvırcık saçlı muhtemelen yaşıtı olduğu erkeği gördü. Kısa bir bakış attığında erkeğin de bakışları kıza döndü ve aniden göz göze geldiler. Bir kaç saniye boyunca ikisi de donmuş gibi birbirilerinin gözlerine bakarken, gözlerini ilk kaçıran İlkin oldu ve  durağın diğer ucuna gidip beklemeye koyuldu.
Asosyal bir karaktere sahip değildi fakat insan ilişkilerinde biraz daha geri durur ve ilk adımı genelde karşıdan beklerdi. Girişken ve çabuk kaynaşan insanlara her ne kadar özense de, bu huyundan bir türlü vazgeçememişti.

"Bir şey sorabilir miyim?"

Yan tarafından gelen sesle durağın diğer ucunda durup kendisine tedirgin bakışlar atan gence döndü.

"Tabi."

Genç erkek aldığı cevapla rahatlamış ve omuzları gevşemişti. Genç kıza bir kaç adım yaklaştığında kız şaşırmadan edemedi, fakat dik duruşundan ödün vermedi.

"Ben Ankara'ya yeni geldim de Kızılay Avm'ye gidecektim. Bu gelen otobüsle gidersin dediler ama emin olamadım, doğru mudur?"

İlkin çocuk konuştuğu süre boyunca onu ister istemez baştan aşağı süzmüş ve mimiklerini izlemişti. Değişik bir havası vardı, çevresindeki erkeklere pek benzemiyordu.

"Doğru, bu otobüsle gidebilirsin."

Genç kız kısa ve net bir cevap verirken yüzüne hafif bir tebessüm kondurdu, dışarıdan soğuk gözüktüğünü söylerdi arkadaşları. Onu tanıyan herkes aslında ne kadar sıcakkanlı ve enerjik olduğunu bilirdi, fakat onu tanımayan insanlar için bu geçerli değildi. İlkin tanıdıktan sonra samimi olmaya başlayan insanlardandı. Fakat karşısında ona saygılı yaklaşan bir insan varken, soğuk gözükmek istemedi.