Hayal kırıklığı.
Koskoca bir hayal kırıklığıyla baş başaydım. Ağlasam ağlayamıyor, nefes alsam nefes alamıyordum. Gülsem gülemiyor, koşsam koşamıyordum. İnsanları tersliyordum, birisinin oluşturduğu kırgınlığımda ki parçaları insanlara batırıyordum. Kimseyi istemiyordum oysaki ondan başka. Gülmek onunla anlamlıydı, nefes almak, koşmak, yaşamak onunla anlamlıydı. Küçük bir bebek düşünün. Yeni yürümeye başlamış, güvendiği ailesine ellerini uzatıyor ve ilk adımını atmak için hevesle gülüyordu. Ağzından salyaları akıyor, ilk iki dişi güldüğü için gözüküyordu. İlk adımını attı, yere sağlam bastığını ve her adımında ailesinin onun yanında olduğunu gördüğünde bir adım daha attı. Ve bir adım daha... Yavaş yavaş yürümeye başlarken, ailesi yavaşça bıraktı. Uzaklaştı, bebek o anda adım atmayı kesti çünkü ilk adımlarını kurduğu güven sayesinde atabilmişti. Ben... Onun bana verdiği güven sayesinde buraya gelmiştim. Bana güvensizlik oluşturan bütün temelleri elimden tutup unutturmuştu. Arkamda olduğunu, benimle olduğunu biliyor ve ona göre ilerliyordum. Ellerimde hissettiğim boşlukla toparlanamadım. Düştüm, ellerim acıdı. Dizlerim kanadı, yine ona ağladım. Dizlerim kanıyor, ellerim acıyor diye ağladım. O acılarla uyumaya çalıştım, yapamadım. Nefesim kesiliyordu, göz yaşlarımda boğuluyordum.
