Asena

Babam her zaman olduğu gibi yoktu az görüşüyorduk her görüştüğümüzde bana askerlik anılarını anlatırdı en son telefonda konuştuğumuzda bugüne geleceğini söylemişti askeri lojmanda oturuyorduk. Babam için süslenmiştim en sevdiğim mavi elbisemi giymiştim saçlarımı anneme ördürmüş tüm takılarımı takmıştım cam kenarında oturmuş babamın bana hep söylediği şarkıyı mırıldanıyordum. annem sofrayı enfes yemekleri ile donatmıştı hepsi babamın en sevdiği yemeklerdi bana bu sefer neler anlatacak diye bekliyordum skorskye binmişti çok büyük olduğundan bahsetmişti benim babam bir kahramandı babam hep "vatan uğruna ölmek bir şeref" derdi bal kız diye severdi beni hep bal kızım prensesim 14 Mayıs 2005 tam tarihti bu tarihi asla unutmayacaktım .

sarı saçlarımı annem örmüştü babam uzun saçlarımı çok severdi hep tarardı toplardı bende hiç kestirmezdim zaten babama aşıktım çoğu kız çocuğu gibi saatler olmuştu hiç bu kadar geç kalmamıştı. camın kenarında oturmuş hala babamı bekliyordum ama bir hareket yoktu annem beni yatırmak için yanıma gelmişti "hadi kızım baban gelince uyandırırım seni" annemin ellerinin titrediğini fark etmiştim annemin elleri titremezdi gözleri hafif kanlanmış ve dolmuştu yemyeşil gözlerinin rengi değişmişti sanki başımı hızla aşağı yukarı salladım. elini sıkı sıkı tutmuştum odama doğru yürürken annemin telefonu çalmıştı hızla oraya adımladı salonun kapısının önünde anneme bakıyordum annem telefonu titreyen sesiyle açtı "efendim..."mırıldanmıştı telefonu elinden kayıp yere düşmüştü çığlık atıyordu ne dediğini anlamıyordum hiç bir şey anlamıyordum yatağıma gittim ve annemin bana dediğini tekrar ettim sadece babam gelecek beni uyandıracak.

gözlerimi sıkı sıkı yumdum örtüyü kafama kadar çektim minik ellerimle örtüyü sıkabildiğim kadar sıkıyordum karanlık beni kendi ellerine almıştı rüyamda babamı görmüştüm gene beni kucağına almış salondaki tekli koltukta oturup konuşuyoruz babamın üniforması üzerinde yüzündeki yara izleri güldükçe belli oluyor  kedi yapmış anlattığına göre. kimse beni uyandırmadığında anladım bir şeylerin yanlış olduğunu babam hala gelmemişti tüm odaları tek tek gezdim minik adımlarım zaten yavaştı daha da yavaş yürüyordum. babam çıkar belki diye ama her seferinde içimdeki kötü his daha çok artıyordu salon dışında tüm odalara bakmıştım salona bakmak istemiyordum eğer orada değillerse cidden büyük bir sorun vardı yerde sarı saçlar görünce adımlarımı oraya hızlandırdım annem yerde hareketsiz yatıyordu "anne..."sesleniyordum. ses vermiyordu dürtüyordum hareket etmiyordu masanın üzerinde ilaç kutuları vardı evet bir günde ailemi toprağa vermiştim göz yaşlarımı tutamadığım zamandı ağlıyordum çok ağlıyordum nefes alamıyordum ciğerim yanıyordu titriyordum  bacaklarımı kendime çektim kollarımla kendimi sardım .ağlamam daha normal bir hal aldığında aklıma Aylin abla geldi karşı komşumuz koşup kapılarını aralıksız yumrukladım kocası Ali abi açmıştı şaşkınlığı yüzünden anlaşılıyordu benimle aynı boya gelebilmek için eğilmişti " Asena ne oldu kızım sana neden ağlıyorsun" ağlamam tekrar şiddetlendiğinde ne yapacağını bilemedi beni kucağına alıp içeri aldı salona geçip koltuğa oturmuştu . "Aylin bir bardak su getir ne oldu güzel kızım hadi anlat" iri elleriyle yüzümdeki yaşları sildi Ali abi hava askeriydi babam kara askeri Aylin ablanın getirdiği suyu içirdi Aylin abla hemen önüme diz çökmüştü  "annem... hareket etmiyor " tekrar ağlamaya başladım Ali abi kaşlarını çattı  hemen beni Aylin ablanın kucağına verip bizim eve doğru koştu Aylin abla ne yapacağını bilemedi bana sıkı sıkı sarıldı ama o da ağlamaya başlamıştı bana sarılmayı bırakıp "bekle burada ben geleceğim" demişti ve hızla gitmişti evde yine tek başıma kalmıştım zaman geçmiyordu beni bıraktıkları koltuktan bir dakika bile ayrılmadım hareket bile etmedim neler olduğunu hala anlayamıyordum daha 6 yaşımdaydım ne olduğunu hem anlamıyor hem de anlamak istemiyordum .

Aylin ablalar kötü haberi vermek için geldiler ikisinin de cenazesi yarın Aylin abla bana bir şeyler yedirmeye çalışıyordu ama ne konuşuyor ne de yemek yemek istiyordum her şeyin bir o kadar farkında olmayıp bir o kadar da farkındaydım canım yanıyordu güçlü durmaya çalışıyordum babam bana" sen çok güçlü bir kız olacaksın" derdi aklıma geldikçe içime ağlıyordum anneme çok benziyordum yeşil iri gözler beyaz ten sarı uzun saçlar tek farkımız benim yanaklarım vardı anneminse keskin yüz hatları Aylin abla beni yanına almıştı uyumam için ama asla uyuyamamıştım . en son balkona çıkıp şarkı mırıldanmaya başlamıştım babam teoman'ı çok severdi

"sen geçerken sahilden ... sessizce ... gemiler kalkar yüreğimden ...gizlice" derin bir iç çektim ve tuttuğum bütün yaşları gene bıraktım sabaha kadar balkonda oturmuştum kollarımı gene bacağımın etrafından sarmıştım babam gemiler şarkısını hem hareketli hem de teoman'ın diye çok dinlerdi bizim şarkımızdı sabahın kızıllığı yüzüme vurmuştu üzerimde hala mavi elbise vardı yakmak istiyordum üzerimdekini zaten yanıyordum belki de bilmiyorum .

Ali abi sigara içmek için balkona gelmişti yeni kalktığı her halinden belliydi üstü dağınıktı sesinden de yeni uyandığı belli oluyordu "Asena neden uyumadın " eliyle gözünü kaşıyordu konuşmak canımı yakıyordu artık içeri geçtim .Aylin abla üzerimi değiştirmemde yardımcı oldu şehit töreni olacaktı babamda dedem gibi şehit düşmüştü babam esir düşmüş ne olduğunu bile anlamamıştım tek anladığım canı çok yanmış... aklımda olan tek düşünce intikamdı asker olmayı o gün yazmıştım aklıma yolum belliydi süreceğim iz babamın izinden gidecektim .

bundan sonra hayatım daha kötü olmuştu akrabalar beni istememişti yetimhanede geçirdiğim korkunç 10 aydan sonra Aylin ablalar beni tekrardan yanlarına aldılar işte benim boktan hayatım böyle başlamıştı.

iyi okumalar:)

umarım beğenirsiniz