Yeni bir hikayeye ve paralel evrene hoşgeldiniz, umarım beğenirsiniz ❤️
———————
"Oğlum hadi ağaç oldum seni beklerken ya !" dedi Eren kapıda oğlunun hazırlanmasını beklerken.
"Geldim baba, geldim !" dedi Efe de tişörtünün üstüne gömleğini giyerken. İlk gününden işe geç kalacaktı ama heyecandan gece uyuyamamış, sabah da uyanamamıştı.
"Acele et bak bugün yeni savcı da geliyor emniyete, ondan önce orada olmamız lazım."
"Tanıdığımız biri miymiş ?"
"Valla Ilgaz ve ben tanımıyoruz ama Pars tanıyormuş, zamanında stajını onunla yapmış galiba. Senden sadece iki yaş büyük genç bir kızmış ama çok fena diyor herkes."
"Oha baya gençmiş ya. Yaşına rağmen şimdiden çok fenaysa kim bilir nasıl biridir, inşallah gıcık çıkmaz."
"Gıcık olup olmadığını işe gidebilirsek anlayacağız, hadi artık ! Ben demedim mi sana dün akşamdan hazırla giyeceklerini diye ? Alt tarafı emniyete gidiyoruz ya !"
"İlk iş günüm için özenmeye çalışıyorum biraz hem bak yeni savcı da geliyormuş. Hazırım zaten hadi çıkalım." dedi Efe çok sevdiği Converse'lerinin bağcıklarını bağlarken.
Zamanında arkadaşlarıyla şüpheli olarak çok uğradığı bu emniyete artık Eren Ekrenaz'ın oğlu değil de, komiser yardımcısı Efe Ekrenaz olarak gidiyordu. Akademiyi dereceyle bitirmişti, çok sevdiği cinayet büroda çalışmaya başlıyordu bugün.
On beş yaşında bulduğu babasının meslek aşkı ona geçmişti, cinayet büro olmayan bir yerde çalışamayacağını biliyordu. Delilleri aramak, katili bulmak, araştırmalar yapmak ona bu hayatta heyecan veren nadir şeylerden biriydi.
Akademiye gitme kararını verdiğinde babası destek olmamıştı ona. Tehlikeli bir meslekti, başına her an her şey gelebilirdi ve bu risk eğer başarılı olursa daha da artacaktı. Eren oğlunun başarılı olacağını biliyordu, bu yüzden yoluna çok taşlar koymaya çalışmıştı ama Pars izin vermemişti.
Pars abisi Efe'nin potansiyelini görüp ona destek olan nadir insanlardan biriydi. Efe ilk ona söylemişti akademiye gitmek istediğini ve ondan tam destek alınca bunu babasına söyleyecek cesareti bulmuştu kendinde. Onun hakkını asla ödeyemezdi genç adam.
Efe bunları düşünüp heyecanını azaltmaya ve kontrol altına almaya çalışırken emniyete gelmişlerdi bile. Kapıda Ilgaz'ın arabasını görünce küfür etti Eren.
"Al işte kesin bizden önce geldiler."
"Pars abinin arabası yok daha gelmemişlerdir, Ilgaz abi kahvaltıya gelecekti buraya Mercan'ı kreşe bıraktıktan sonra."
Eren onu onayladıktan sonra aceleyle içeriye girdi. Efe herkesi tanıyordu, masasının nerede olduğunu da biliyordu ama yine de üstünde nadiren karşılaştığı bir çekingenlik vardı.
Çoğu kişi torpilli olduğu için bu pozisyona geldiğini düşünüyordu, dosyası böyle bir meslek sahibi olmak için çok kabarıktı. Ama Efe onlara bunun gerçek olmadığını kanıtlamaya hazırdı, herkese bunu hak ettiğini gösterecekti.
İlk günü sakin geçiyordu, sabah sadece bir kaç kamera incelemesi ve sorgu izlemekle geçmişti. Birden herkesin ayağa kalktığını görünce arkasını döndü Efe.
Ve tam o sırada hayatında gördüğü en güzel kadın vardı karşısında.
Pars başsavcının yanında bordo gömleği ve siyah kumaş pantolonuyla tüm dikkatleri üstüne çeken bir kadın vardı. Kıvırcık saçları, yemyeşil gözleri ve kırmızı dudakları herkeste ona tekrar bakma isteği uyandırıyordu. Gömleğiyle uyumlu bordo topuklularının sesi emniyette değil de Efe'nin tüm vücudunda yankılanıyor gibiydi.
