Behind the Bars of Innocence

prolog

Dla tych, którzy uciekli z niewoli i zaczęli nowe życie z osobami odpowiednimi dla was oraz dla tych, którzy pokonali lęki i udało się im znaleźć światełko w tunelu.

💫

Wiele osób mówi, że to my mamy dbać o dobro innych, tylko jest jedno „ale" - kto zadba o nas?

Mamy być tylko cieniem, który ratuje innych przed słońcem? Nie. Myślałam tak przez pewien czas, jednak kiedy otwarłam oczy wszystko stało się jasne. Zaczęłam dostrzegać zachowania, których kiedyś nie widziałam i które wydawały mi się normalne. Zaczęłam się buntować, bo jak to jest, że ja jestem poniewierana przez innych jak szmata do podłogi, a oni żyją w „luksusach".

W tym czasie zaczęły dziać się kłopoty. Mój ojciec stracił pracę, a to był dopiero wierzchołek góry lodowej, która zaczęła topnieć w tragicznie szybkim tempie.

💫

23.11.2015, San Diego, Kalifornia

Dzisiaj stało się coś strasznego. Boję się o tym pisać, ale chyba jednak się przełamię.
Rano, kiedy wstałem nikogo nie zastałem w domu. Pewnie rodzice byli w pracy, to normalne. Zebrałem się i udałem do swojej tymczasowej pracy, choć wcale nie musiałem tam iść. Kiedy naprawiałem ostatni samochód, usłyszałem głos reporterki, która zaczęła mówić o jakimś wypadku. Pamiętam jej słowa aż do teraz „Nie żyje dwójka najsławniejszych projektantów w San Diego. Państwo Marlowe, z tego co podają śledczy, zmarli w wyniku czołówki z tirem, który zgniótł ich osobówkę, zgon na miejscu...". Cały spięty wyszedłem z warsztatu, musiałem to sprawdzić. Wszystko się zgadzało, oni umarli. Nie chciałem płakać i tego nie zrobiłem. Czułbym się słaby. Później wszystko poleciało jak z górki. Znalazłem się naćpany na jakiejś imprezie, musiałem odreagować. Nie za bardzo pamiętam kiedy rozpoczęła się bójka, dostałem w mordę tamten koleś też. Później usłyszałem syreny policji i po prostu uciekłem. Teraz jestem w domu i piszę to. Jednak nadal czuję, że kłopoty się zbliżają. Wielkimi krokami.