HİCRAN

Giriş

Aşkolarım,çiçeklerim🤍

Sizlerle başlamış ama yeninden başlayacak
bir evrene atanacağız. İlk ve rüyalarımın birleştirdiği bir kitap ile sizleri bir evrene götüreceğim...

Bu kitap belki birimlerimizin karşısına
çıkıp orada aklına gelince okuyacak bazı kelimelerde kendini bulacağı bir kitap olur.

Ama en önemlisi ben bu kitabı kendimden
önce sizlere emanet ediyorum. Her zaman bilmediğimiz bir yerden gelen kötü sondan sonra gelen zamansız sevgileriniz olsun.

Hepinizi çok seviyorum... ve daha nice güzel evrenlerimiz olsun ve bende sizlerle geleyim.

☆Neşe dolu yazarınız...

🍀🦋

"Umudu'nun kesildiği anda, bir umut daha

yeşerir içinde..."

.

.

.

Bazı sevgiler mutlu başlar ama mutlu bitmez, bitmek zorunda değildir...

Eflin Şadoğlu sevdikleri için kendinden vazgeçecek o kadındı.

Korkak biriydi, ama konu sevdiği ve sevdikleri olunca korkularını yenebilecek bir kadındı. Sevmek onun için sadece bir kişiydi. Binlerce kişi ile her dakika ayrı ayrı insanlar ile değil, onun isteği sadece bir kişiydi. Kimseye ihtiyaç duymadı. Çocukluğu el üstünde tutulmak ile geçti, pamuklara sarılan bir çocuktu, sevmeyi bir adamda değil, babasından öğrenmişti ama bu sevgi ona yetmezmiş gibi tutulmuştu bir adama. Gözünde hep mutluluk yaşı akmıştı ama o adamdan sonra günlerce ağlamadığı kadar mutsuzluktan ağlamıştı, ama kalbi onu haklı çıkarıyor her defasında affediyordu oysa ki değişikliklerin farkındaydı.

Aşık olduğu insan için canı pahasına da olsa, canı istendiği anda o an vercek bir kadındı. Aşk işte insanın gözünü kör etmiyor mu?

Ve belki...

Hayatı'nı adadığı o adamdan belkide beklediği ama aklının ucundan geçirmek istemediği o şeyi yaşayacaktır.

İhanet;

Pencere önünde hâlâ alışıp asla yapmaktan bıkmadığı not çıkarıyordu ama açık olan uzun penceresinden gelen arabalarda ki müzik sesi rahatsiz ediyordu. Bir düğün yoktu ama uzun bir konvoy ile giden arabalar vardı. Ardından masa kenarında ki telefona art arda bildirim sesleri düşmeye başlamıştı. Özel bir gün falan mıydı diye düşündü. Telefonda ki bildirimde gurup adını görmesi ile dudağının bir köşesi havaya kıvrılmıştı.

"💅🏻KOKOŞ KIZLAR'IN KOKOŞ MEKANI💅🏻"

İlk olarak zehradan gelmişti mesaj demek oluyordu ki bir haber vardı ve bunu duyacaktık." Duydunuz mu piremsesler,"

Birazcık meraklandım. Hep bu şekil haberleri ilk duyar ama merak etmemiz için hemen söylemezdi gıcık şey, hızlıca mesaja karşılık yazdı." Duymadık yine... haber kuşu anlat. Ne oldu çatlayacağım."

Cevap bizim haber kuşundan hızlıca geldi."Demir!Saygıner aşireti'ninen büyük oğlu gelmiş!konvoy onun için düzenlenmiş"

Duraksadım biraz."Not alıyordum. Ama zaten en büyük oğulları burda değil miydi ki?"

Aze: Gelmiş mi oha!

Galiba bir ben tanımıyordum ama demek ki kaya'nın günlerce bahsettiği hatta sevmediği kişi buydu. Zaten en son konuşalı günler olmuştum yazmasa yazmaz, aramazsa aramazdı ilk günlerini bazen aratıyordu. Bir cevap daha düştü Emireden gelmişti bu sefer." Bu kızın neden herşeyden haberi var ve herkesten önce haberi oluyor,"

Zehra: inanmıyor musunuz bana haber getiren kuşlarım var 😅

Emire: Sen yok musun sen, kuşun olmazsa bile senin herşeyden haberin olur.

Zehra: Tabiki güzel piremses❤️

Elinde duran telefonu masaya bırakmıştı. Seslerde durmuştu. Odadan çıkıp konağın üst katında uzun koridorda abisi'nin odasına yürüdü. Eski kahve kapıyı çalarak içeriye girmişti.

"Abicim!"

Akif Şadoğlu, oturduğu tek kişilik kanepede oturmuş geniş omuzları ile kanepeyi kapatmıştı. Başını usulca kaldırıp siyah gözlerini oda girişinden gelen kardeşine dikip bekledi. Bir kaç saniye sonra Eflin odaya tamamen girmişti. Uzun siyah saçları, incecik beli adı gibi naif bir kız kardeşti. Yem yeşil gözleri, al al yanakları vardı. Akif çok severdi kız kardeşini. En çokta tam karşısında ki gibi meraklı oluşunu severdi.

Eflin merak ile içeriye girdi. Herşey yerli yerindeydi. Abisi doktorluk okumuştu ama mesleğini yapmamıştı. Şirketin başında artik o vardı zeki ve düzenli biriydi. Siyahlara bürünmüş odada gözleri etrafa çarpmıştı abisi erkek olmasına rağmen ondan düzenliydi.

"Bu Demir kim adını duydum ama!" dediğinde Akif elinde ki dosyayı yavaşça sehpa üzerine koydu.

Akif kardeşin'in elini tutup avuç içine kocaman bir öpücük bıraktı. "Saygıner aşireti'nin en büyük oğlu. Kıdemli Üsteğmen Polat Demir! mesleğini bırakıp memleketine dönmüş, aşiretin başına."

Şaşırdı Eflin. Yarım yamalak oturduğu kanepenin başında bir elini abisi'nin omuzuna attı."Ne bakıyorsun öyle..."dedi tebessüm ederek.

Eflin ise abisine doğru dikip gözlerini."Neden bırakıp gelmiş ki buralara!" Gülümseyişi derinleşti Akif'in. Derin bir nefes verdi." Heja hanım kalp hastası, belki ölürsem Demirde yanımda olsun demiş," diyerek kalktı ayağıya,"Tamam Akif..." dedi.
"Akif mi?"

Fazla samimi olmuştu Eflin. Akif tek kaşını havada saşkınca baktı."Ay şaka be Abicim...yani," dedi koşar adımlar ile odadan çıkarak.

"Polat..."diye mırıldandı kısık bir sesle."Tam adı Polat Demir."

Yakışıklı adı varmış.

Üsteğmen Polat Demir...

Demir ağa....

💫

Instagram hesabımızdan yeniden başlayan bölüm hakkında soru cevap yapacağım buyrun gelin olur mu?

Hepinizi kocaman öpüyorum...

İnstagram: kitapalemin_