Alway
"ေဟ်ာင့္ေတြ ဝါတာနဘဲဟရူတိုရဲ႕
အေဖက လူသတ္သမားတဲ့"
"ၾကားတာေတာ့ သူ႔မိန္းမသူျပန္သတ္မိတာတဲ့"
"နွလံုးသားမရွိလိုက္ပံုမ်ားကြာ "
"ဟရူတိုလည္း သူ႔အေဖေျခရာနင္းရင္
ဘယ္လိုလုပ္မလည္း"
"လူသတ္သမားသား က လူသတ္သမား
ျဖစ္မလာနိုင္ဘူးလို႔ ေျပာမရဘူးေလကြာ"
"အခုကစၿပီး ဟရူတိုကို ေ၀းေ၀းက
ေရွာင္ေတာ့မယ္ သူလိုလူသတ္သမား
သားနဲ႔မေပါင္းခ်င္ဘူး"
"ဟုတ္တယ္ငါေရာပဲ"
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ၾကားေနရေသာ
စကားမ်ားအား နားေထာင္ရင္း
ဟရူတို ဟာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရိုွက္လ်က္
ျပတင္းေပါက္ဘက္ကိုသာ မ်က္နွာမူလိုက္မိသည္။
လြင့္ပ်ံေနတဲ့ လိုက္ကာစအား
ၾကည့္ရင္း ဟရူတိုရဲ႕ စိတ္အာရံုဟာ
မၿငိမ္မသက္။
"ေကာင္းက်ိဳးမေပးတဲ့ ေကာင္"
"ေမြးကတည္းက နင္ကအေသ ကေလး
ေမြးလာရမွာ"
"လူသတ္သမားရဲ႕သား"
ၾကားေနၾကစကားေတြ ျဖစ္ေသာ္လည္း
နာက်င္ေနတဲ့ နွလံုးသားတစ္စံုဟာျဖင့္
ေနသားမက်ေသးဟန္ ။
ဟရူတိုဟာလည္း သူတို႔ကဲ့သို႔
သာမန္ဘဝမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါသည္။
သူတို႔လိုမ်ိဳး ဂရုစိုက္ေပးမဲ့
မိဘေတြလိုခ်င္မိပါသည္။
အရာရာေမ်ွာ္မွန္းေနတတ္တဲ့
ကေလးမဟုတ္ရင္ေတာင္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ
ေနြးေထြးမႈေတြကို လိုခ်င္ပါသည္။
ဒါေပမဲ့ ဟရူတို ဟာ ေမတၲာေတြနဲ႔
မထိုက္တန္ဘူးထင္ပါရဲ႕။
. . . . . . . . . . . . . . .
လမ္းမထက္ေျပးလႊားေနၾကတဲ့
လူေတြကိုၾကည့္ရင္း
သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။
အံု႔မိႈင္းေနတဲ့ မိုးေကာင္းကင္ထက္
တစ္စက္စက္ က်ဆင္းလာတဲ့မိုးစက္ေတြဟာ
ဒရက္ဆက္။
အိမ္အေစာျပန္မဲ့
စိတ္ကူးေလးဟာ
ပေပ်ာက္သြားတာေၾကာင့္ ေကာင္တာ
အတြင္းပိုင္းမွာသာ ျပန္ထိုင္မိသည္။
ေ၀ဝါးေနတဲ့ မွန္တံခါးခ်ပ္ကို
ေငးစိုက္ၾကည့္ရင္း အေတြးေတြဟာ
အတိတ္ကာလသို႔။
" တရားခံ ဝါတနဘဲတနခ အား
လူသတ္မႈျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္10နွစ္က်ခံေစ"
