Bir Avuç Kaybediş

kesit

Sizce sevmek nedir? İnsan kaybedince anlıyormuş elindekinin değerini . Yalnız kalınca bir boşluk olunca anlıyor hayatındakinin değerini. Bu gün bir fotoğraf öldürdü beni evet öldüm öyle bir öldüm ki kafam sızlaya sızlaya kalbim inleye inleye öldüm öyle bir öldüm ki hıçkıra hıçkıra ağladım elim nefesim kalbim titredi ağladım. Sevmek nedir sorusuna bir cevap bulamayız ama severken insan ne yaşar çok iyi biliyorum bazen sevmek kaybediştir öyle bir kaybediştir ki seni senden alır geriye sadece bir ceset kalır insan o cesedi ya yaşatıp yüceltecek bir gün bir umut için yaşicak yada o cesetle ömür boyu boyun eğip yanında taşicak ruhsuzlaşacak. Aşk öyle birşeydir ki 1968’de yazdığı Aynı Adam şiirinde; “Gözlerim nemli değil, gözlerim namlu.” diyen İsmet Özel, 1970’de yazdığı Mazot şiirinde; “Dikkat et hiçbir şey ıslatmasın namluları.” diyor. Ağlatma beni demenin şaircesi. Muhteşem değil mi ? İşte aşk öyle birşey ki hem bekler bir umut için hemde bunu kendi içinde yaşar belkide bu kaybedişten sonra bir deli olurum belkide bir şaiir. Deli dicekler belkide bana, bırak desinler ben içimi biliyorum kime ne! Ama korkuyorum işte kendim için değil arkamda bıraktıklarım için korkuyorum ya bit gün canı incinse ya bir gün beni istese ya bir gün gece kötü bir rüya görüp beni aramak istese korkuyorum işte canımdan çok sevdiğimin canı yanıcak diye çok korkuyorum içim içimden gidiyor, deliriryorum. Aşkın dibini yaşadığını kaybedince anlıyor.  Kendi karanlık köşesine çekilince anlıyor. Yanımda yürümüştü ya onun kalbi bende benim kalbim onda bir şekilde yanımda yürüyordu bunun değerini niye kaybedince anlıyor insan bu şok can alıcı
Hayaller kayboldu. Anılar yalnız kaldı geride. İnsan elinde bir avuç pişmanlıkla evine dönüyor hep. keşkelerden nefret ediyorum ama keşke. Hayatımda ilk defa ne hissettiğimi ifade edemiyorum. Nasıl olduğumu yada ne düşündüğümü, elimi kolumu bağladı olanlar, tek yapabildiğim sesiz sedasız durabilmek. Özledim kıvırcık