Acının Esiri

Eskiye Dönüş

ACININ ESİRİ

Bölüm 1

''Anne! Gidemezsin,sana gidemezsin dedim!''

Şakaklarımdan akan sıcak sıvı sinirden kaskatı olmuş çeneme doğru yuvarlanıyordu.Karşımda yıllardır anne sıfatıyla onu en yüksek yerlere getirmeye çalıştığım kadın şimdi yine karşımda yıllarını harcadığı oğlu yüzünden bir çiçek gibi soluyordu.

Yıllarını harcadığı oğlu yüzünden.

Paramparça olmuş arabanın içinde artık bizde yavaş yavaş paramparça oluyorduk.Böyle olmaması gerekiyordu.Annemi,hayatımın bir diğer anlamı Sude'yle tanıştırmam gerekiyordu.En mutlu olacağım günde böyle bir şey yaşamam mantıksız geliyordu.

Artık dayanamayacak duruma gelmiştim.Başımdan yaralanmıştım ve daha fazla dayanamazdım.Bilincimi kaybetmek üzereyken,hafızamı bile kaybetsem kafamın bir köşesinde dizlerini çekip boş gözlerle öylece bakacak bir söz yankılandı kulaklarımda.

''Bugün çok yorulduk oğlum.Uyku zamanı geldi.''

Ambulans sirenlerinin sesiyle karışan hıçkırıklarım arasında karşılık vermeye çalıştım.İstemsizce kapanan gözlerime engel olamamıştım o an.Dudağımın köşesindeki kurumuş kan ve gözyaşlarım birbirine karışıp katılığını kaybeden çeneme doğru yuvarlandı.

*

''Ölüm saati 10.54''

O beyaz örtünün hışırtısı kalbimi garip bir hisle doldurdu.Sanki organlarımı patlatmak istiyormuşcasına,içimde bir kum fırtınası varmışcasına kasıp kavurdu kalbimi.Hayatın bir masal olmadığını,sonumuzun hep de mutlu olmayacağını öğreniyordum.

Annem 2 gün boyunca yaşam mücadelesi verdi.Hiç konuşamadı,hep uyudu.Yorgunum demişti.Dinlendi.İşte bu da ondan öğrendiğim en anlamlı şeylerden biri oldu.

Artık yorulmama izin vermeyecektim.

Yorulanlar kaybeder.

Ağlamak geliyordu içimden.Ama artık güçlü olmaya karar vermiştim.Artık eski ben olmak istemiyordum.Kendime gelmeliydim.Bir kişiyi daha öylece kaybedemezdim.

Doktorun uyarısıyla artık odama gitmem gerektiğini anlamıştım.Bana verilen süreyi yeterince aşmıştım.Duygusuz bakışlarla yeri inceleyerek hastane koridorlarında usul usul yürümeye başladım.Kolumdaki serum adımlarımı daha da ağırlaştırıyordu.

Odama yaklaştıkça yükselen sesler bir sorun olduğunu düşünmeme sebep oldu.

''Onu görmem gerek,anlamıyor musunuz !''

''Odasında değil hanımefendi.Biraz bekleyin lütfen.''

Bağırışlar başımın dönmesine sebep oldu.Birden duraksadım ve seruma bağlı elimle başımı tuttum.O sırada dengemi kaybettim ve yere yığıldım.Gözlerimi kapatmadan önce doktorla tartışan kadının sesi kulaklarımda yankılandı.

''Batu !''

*

Uyandığımda elimdeki sıcaklık ile ürküldüm.Soğuk bedenime değen sıcacık eller vücudumun kaskatı olmasını sebep olmuştu.İstemsizce titremiş olmalıydım ki ellerimin içine kıvrılmış bir kuş yavrusu gibi minicik olan eller daha sıkı bağlandı parmaklarıma.

''Korkma Batu.Benim Sude.''

Sude.

Sude.

Sude.

Hatırlayamıyordum.Hafızamın her köşesinde Sude'yi aradım.Öyle birini tanımadığımdan adım gibi emindim ama yüzü tanıdık geliyordu.

''Pardon Sude Hanım.Tanışıyor muyuz?'' Ellerimi yavaşça açarak karşımdaki,bir türlü tanıyamadığım bayanın ellerinden kurtuldum.O sırada gözüm avucuna kaydı.Bir iz vardı.Sanki bir şeyle çizilmiş,kesilmiş gibiydi.Ne olduğunu sormaya çekindim.Avuçlarından kaçırdığım gözlerimi gözlerine çevirdim.

Tanışmasak da bu tatlı ve bir o kadar narin kadının gözlerinde üzüntüyü ve telaşı görebiliyordum.Gözlerinin içine derince baktım.O sırada gözlerinden birer damla yaş süzüldü.Çekindim.Benim yüzümden üzüldüğünü düşündüm.

Her ne kadar annemin ölümünden sonra eski ben olmayacağımı söylesem de bu kızın karşısında kendimi değiştiremiyordum.Hatırlayamadığım bir kız,benliğimi nasıl yönetebiliyordu.Çözemiyordum.

''Batu..'' İsmimi söylediğinde ona doğru çevirdim gözlerimi.Hemşireler falan söylemiştir diye düşündüm.Bir süre durdu,yutkundu.Eline çektiği polarıyla ağlamaktan kıpkırmızı olan gözlerinden akan yaşı temizledi.

''Beni gerçekten hatırlamıyor musun?''

Gerçekten çekinmiştim.Eğer bu bayanı gerçekten tanıyorsam hayatımda önemli bir yeri olmalıydı.Biraz sırtımı dikleştirip yatakta doğrulmaya çalıştım.Ağrılarım buna engel olsa da biraz doğrulabildim.

''İsminiz..'' duraksadım.Bir kaç dakika önce söylediği ismi hafızamda kaybolmuştu.

''Sude.'' diye fısıldadı.Sesi titriyordu.

''Sude Hanım.Sizi..'' yutkundum.Konuşmak o kadar zor geliyordu ki.Sanki konuşmayı bile unutmuştum.

İstediğimizde unutmak o kadar zorken,unutmak istemediğimiz şeyler neden hafızamızdan siliniyordu.

Anlamsız ve saçma geliyordu.

''İsminiz..'' diye duraksadım tekrardan.

Fısıltısı hıçkırıklara dönüşerek ismini hatırlattı ''Sude''.

''Sude Hanım.Sizi gerçekten hatırlamıyorum.Kimsiniz ?'' Duvardaki boşluğa baktım.Hafızamdaki boşluğu anımsattı boş beynime.Tekrarladım.

''İsminiz?''

*

Artık sadece ben konuşuyordum.Sürekli karşımdaki bayanın ismini soruyor,onu tanımadığımı söyleyip duruyordum.O da pes edip boş duvarı izlemeye başladı.Ben arada ona eşlik ediyor,kafama estiğinde soru soruyordum.

23 dakika sonra odada bir hareketlenme oldu.Yanımdaki kız bağırıp çağırmaya,ortalığı dağıtmaya başladı.

''Hatırlamıyor işte,hatırlamıyor! Beni hatırlaması gerek anlamıyor musunuz ? Bunu halledin.Bunu bir an önce halledin.''

''Hanımefendi.Sessiz olun,burası hastane.Lütfen,beni yoruyorsunuz.''

''Bana hanımefendi diyor.Bana sevgilim demesi gerekirken hanımefendi diyor.''

Arkasındaki koltuktan destek aldı ve oturdu.

''Dayanamam.Beni hatırlamamasına dayanamam.Lütfen onu iyileştirin.''

Hıçkırıklarının arasından sayıklıyordu.

''Lütfen.Lütfen.Onu iyileştirin.Lütfen.Buna dayanamam.Lütfen.''

Selaam☺️ Daha çok yeniyim arkadaşlar ilk hikayem okuyucu sayısı biraz daha artınca yb gelicek oy ve yorumlarınızı bekliyorum☺️