BEDENİMDEKİ SIRLAR

1. Bölüm: Sıradan

-Lütfen hikayem üzerinden reklam yapmayın.-

Herkese merhaba, Bu hikaye benim Wattpad' deki ilk deneyimim, bu yüzden okuyunca oylayıp görüşlerinizi belirtirseniz sevinirim:)

-Anlatım düzenlenecek ve olay akışında bazı değişiklikler yapılacaktır, bu yüzden tüm bölümler kaldırılmıştır. Düzenlenen bölümler tekrar yayımlanacaktır .Düzenlenenlerin başında {} olacaktır. Yayımlanan bölümlerin başında {} yoksa bana söyleyin, lütfen.-

- Wattpad bazı paragrafları kendiliğinden silebiliyor. Benimle alakalı bir sorun değil. -

{}

   Sıradan bir hayat... Aslında değerini bilmediğimiz, sahip olduğumuz muhteşem bir gerçeklik... Bazen öyle günler geçirir, öyle olaylarla karşılaşırız ki bu sıradanlığı farkında olmadan kaybetmiş oluruz. Ve her kaybettiğimizde onu geri ister, elde ettiğimizde ise ne kadar değerli olduğunu yine unuturuz...

Ceren... Onun da sıradan bir hayatı vardı eskiden. Fakat o da birçok insan oğlu gibi  karşılaştığı akıl almaz olaylar yüzünden değerini bilmediği sıradan hayatını yitirdi...

                            ...

Her zamanki gibi alarm çaldığında, Ceren homurdanarak alarmı kapattı, o sırada kalbinde bir sızı hissetti. Ne zaman kıpırdasa sızısı artıyordu. Uyku sersemiyken " Belki bugün hafta sonudur." diye düşünerek telefonuna baktı.

" 7 Nisan 2050, Salı " Hayır, bugün hafta sonu değildi. Okula gitmek zorundaydı. Yataktan kalkıp üstünü giymek için dolabına yaklaştığında annesi çağırmıştı; " Ceren, hadi kızım, geç kalacaksın okula! "

Gardrobundan kıyafet seçmeye çalışıyorken " Geliyorum anne! " diyerek bağırınca kalbindeki sızı daha da arttı. Acı içinde yüzünü buruşturduktan sonra, giymek için dolabından çıkardığı yarasa kol tişörtü ve şortunu giyiyorken kalbindeki sızı garip bir şekilde artmaya devam ediyordu. Genç kız bir türlü anlam veremiyordu. Durup dururken beliren ağrı kuşkulanmasına yol açmıştı. Oysa, dün gayet iyi hissediyordu. Banyoya gidip elini, yüzünü yıkadıktan sonra aşağıya indi. Kahvaltı çoktan hazırdı, kardeşi oturmuş; başlamıştı kahvaltı yapmaya.

Kocaman olan mutfakları her zaman renkleriyle ruhunu açıyordu. Beyaz, duvara yapışık dolaplar altında musluk ve tezgah... Hemen diğer köşede buzdolabı yerini almıştı. Mor renge boyanmış duvarlar mutfağa değişik bir hava katmıştı. Açık pembe olan masa tam ortadaydı ve üzerindeki yiyecekler bir hayli leziz görünüyorlardı. Hiç vakit kaybetmeden sofraya oturduğunda annesi ve babası da başladı kahvaltıya. Somurtmuş olmalıydı ki " Ceren' im iyi misin? " diye bir soru yöneltti babası Mehmet Bey. Ceren gülümsedi fakat bu gülümseme saatlerdir çalışıp yorulmuş bir insanın gülümsemesinden farksız değildi.

" İyiyim baba, sadece biraz ağrım var. " dedi boşuna babasını endişelendirmemek için.

" Allah Allah... Hastaneye gitmek ister misin? "

Genç kız babasını başını ' Hayır' anlamında yanıtladıktan sonra  kahvaltılarını yapmaya devam ettiler, kahvaltı faslı bitince de annesi ve babası işe, kardeşi Cem ve Ceren okula gitmek için yola koyuldular.

...

Genç kız okulun içine girdiğinde, onu en yakın arkadaşı Elif her zamanki şen şakrak sesiyle karşılamıştı.

" Günaydın! "

" Günaydın. " Elif'in aksine Ceren'in sesi solgun çıkmıştı.

" Ceren... İyi misin? " Genç kız arkadaşının suratındaki endişeyi gördüğünde onu korkutmamak için iyi olduğunu yalnızca birazcık göğsünün ağırdını söyledi. Yalnızca birazcık...