Merhaba ben Helen 1-2 yaşlarındayken
Ailem tarafından terk edilmiş varlıklı bir aile tarafından evlatlık edinmiştim üvey annem ve babam bana her zaman iyi davranmışlardır.Ama bide engelli üvey abim var onu tam olarak nasıl göründüğünü bilmiyorum cunki onu ben evlatlık edildikten 3 sene sonra evin deposuna kilitlediler bana o zamandan beri oraya yaklaşırsam abimin bana zarar vereceğini söyledikleri için hiç yaklaşmayı denemedim onu oraya kilitlemelerinin sebebinin evden kaçması ve onları uyurken öldürmeye çalışması olduğunu söylediler şuan 16 yaşındayım abimde sanırım 18 yada 19 yaşında.
Bir gün annem ve babam evde yokken odamdan salona inicektim ama abimin yanına gidip onunla konuşmak istedim arka bahçeye çıktım ve pencereden içeri bakmak için daha çok yaklaştım ve birden kulağıma bir ses fısıldadı "Helen bana yardım et" ses aynı buzlu su içmişte sesi kısılmış gibi geliyordu "Annem ve babam burada bana kötü davranıyor" Abi merak etme sana yardım edicem dedim ve anahtarları bulmak icin eve gittim ararken annem geldi "kızım ne arıyorsun?"
Helen:anne abimi ordan çıkarmalıyız
Annemin yüzü birden düştü ve ses tonu değişti
Üvey anne:sakın bidaha o konuyu açma
Dedi ve odasına çıktı ardından babam eve geldi anlamamış gözlerle bana baktı
Helen: baba abim...
Ü.baba:Helen sakın onu ordan çıkarma
Ama ben abimin çıkarmaya kararlıydım gece 1.30'da bahçeye indim ve deponun kilidini açtım Abimin ayağında zincir vardı
Abi:kapıyı açtığın anahtarı kullana bilirsin
Abime anahtarı uzattığımda kabul etmedi benim acmamı istedi korkuyordum ama pencerenden gelen ışıkla onu görebiliyordum altında kısa siyah bir şort dışında üstünde hiç bisey yoktu siyah saçları kulaklarına kadar uzamış keskin ve güzel yüz hatları onu bu halde bile çok cekici gösteriyordu vücudunun heryerinde yara vardı açmak için eğildim elini saçımda hissettim bu benj dahada korkutuyordu
Ellerim titriyordu ve birden gözlerim kararmaya başladı ve yere düştüm gözlerimj açtığımda ayağımda bir zincir vardı etrafımı inceledim duvarlar soyulmuş siyah spreyle yazılar vardı ama okunmuyordu üstünü geri karalamışlardı odaya birden abim girdi üstünde siyah bir sweatshirt altında gri bir eşofman vardı saçlarını düzeltmisti ama hala uzundu dudakları kötü durumdaydı bana gülmeye başladı bu beni rahatsız ediyordu dudağındaki yaralar daha da açılıyordu yanım gelip eyildi ve bana teşekkür etti kafasını boynuma gömdü o an nefes alamadığımı fark ettim nefesini boynumda hissediyordum ve boynuma yumşak bir öpücük kondurdu kalbim o kadar küvetli atıyorduki göğüs kafesim kırılacak gibiydi kafasını kaldırıp gözlerini bana kilitledi gözlerimi kapatamıyor yada ondan ayıramıyordum sonra cebinden bir bıçak çıkarıp karnıma sapladı ve geri çıkarttı vücudumdan sıcak kanın çıkmasını hissede biliyordum bir yandan kanı durdurmaya çalışıyor diğer yandan ondan yardım istiyordum sıcak kan soğuk bedenime yayılıyor kıyafetlerimi sırılsıklam ediyordu elimj yaranın üstünden çekti ve parmağıyla yaranın içini oydu sonra kulağıma yaklaştı ve fısıldadı "artık sonsuza kadar beraberiz"
