Ya veda

︎

Ne kadar kahrolduğumu bilmiyorsun, görmüyorsun beni, yanışımı, tükenişimi.. Senin tek bir çırpıda söylediğin tek bir söz bana kaç geceyi dar etti kaç günümü mahvetti kaç sevincimi defnetti bilmiyorsun. Benim eskiden tek bir kelimene kalbim çarpardı, kendimi göklerde sonra kollarında bulurdum. Sen beni uzun uzun güldürdün bir zamanlar, şimdi acı acı öldürüyorsun. Bu vedam olsun, katilimin gözlerinden öperim. Kendimi bulduğum, gökyüzünü gördüğüm ve şimdi başkasına bakan o güzel gözlerinden öperim. Şuan bir bitki olmayı isterdim herkesten saklı göz görmeyen gönülden uzak, durmak sadece düşünmek tek bir rüzgarda sallanmak ve bir ağırlık tarafından ölmek isterdim. Sırtıma yüklenen yükleri hiçbir zaman ağırsınmadım, ama bi yerden sonra dayanamadım. Sanki koca bir deprem olmuşta enkazında tek ben kalmış gibiyim. Sanki denize düşmüşte ölememiş gibiyim. Ciğerlerime dolan su hoştur belki kokuna olan hasretimi temizler, belki kokuna karışan tenlerin hayalini siler, belki bu hayata...neyse. O kadar çok hayalim vardı ki yaşarmışçasına düşlediğim an sevinçten gözlerim dolardı, ne değişti de yerini eller aldı. Zor muydu ellerini almam avuçlarıma, zor muydu gözlerine dalmam uzunca. Yasaktı ama, uzaktı, araftı, zarardı bize. Görüyorum şimdilerde mutlusun, gülüyorsun. Özür dilerim ben yapamadım, mutlu edemedim. Tüm davranışlara tek bir gülüşünü esirgedim. Bu acı ne zaman geçecek. Göz pınarlarımdaki yaşlar ne zaman dinecek. Devran kalanlara ne zaman dönecek. En değerli yıldızlar senin yüzünde. Annem her vefat eden kişiye bir yıldız bahşedildiğini anlatırdı çocukken bana. Yerim var mıydı yüzünde? Yaşayamaz mıydım gözlerindeki galaksilerde. Gözlerimi kapatıyorum dizlerindeyim, neden diyorum neden sevmedin neden sevemedin neden gittin, gözlerimi açıyorum evdeyim kederdeyim belki de son sözümdeyim...