Υπάρχουν μερες που η ζωή μοιάζει με το εν Λευκό της Νατάσας μποφιλιου. "αν είχε χρώμα θα ήταν άσπρο ο φόβος, αν είχε σώμα θα ήταν σαν και εμένα" 2 προτάσεις με μόνο 16 λέξεις αλλά ταυτόχρονα με τόσο πολύ νόημα.. Γιατί η ζωή να είναι έτσι; "εν Λευκό" γιατί πολλές φορές το να δεις το χρώμα είναι δύσκολο; γιατί η μουντή και βουβή ζωή μου γίνεται άσπρη;. Ενα μόνιμο " γιατί" με καταβλιζει πάντα όταν η μερες είναι λόγο πιο άσπρες από όσο θα ήθελα. Το άσπρο, είναι το χρώμα της ειρήνης, το άσπρο είναι γαλήνιο, και ήρεμο, γιατί τότε το τραγούδι περιγράφει την ζωή έτσι; παρόμοιαζοντας την επίσης με τον φόβο και την ανησυχία; αν το καλοσκεφτείς η ζωή είναι αρκετά λευκή, είναι γεμάτη στεναχώρια και πόνο, παρόλα αυτά μέσα σε όλο αυτό το άσπρο, υπάρχουν δόσεις χρώματος που μας βοηθάνε να επιβιώνουμε.. Στο κάτω κάτω για να ερωτευτούμαι την ζωή και την ευτυχία πρέπει να είμαστε προθυμοι να προσπαθούμε να αναζητάμε το χρώμα μέσα στο άσπρο.. Είναι δύσκολο αυτό το ταξίδι.. Γεμάτο φουρτούνες και τρικυμίες.. Αλλά κάποια στιγμή, θα τα καταφέρεις.. Θα τα καταφέρω.. Θα τα καταφέρουμε μαζί :) συνέχισε να προσπαθείς. ( note to self
