When the Time ROTATE

Prologue

Ang takbo ng oras ay sing'bilis nang isang kislap mata. May pangyayare sa mundong ating ginagalawan ay hindi pa natin lubusang nauunawaan, pero ang pangyayare tulad sa buhay.

Ng ating dalawang bida sa kwento, susubukin ng oras ang kanilang katatagan. Pilit inilalayo pero binabalik naman ng nakaraan.

Magtagumpay kaya silang makawala sa takbo ng oras?

Mababago kaya nila ang kapalaran na nakatakda nang maganap sa panahon nila?

Pero paano? Saan sila magsisimula, kung nasa umpisa pa lamang sila ay pilit silang sinusubukan ng naka-tadhana sa kanila.

Wag natin hayaan mag-wagi ang nakaraang pangyayare at muling maulit ang kalbaryong naranasan natin.

Walang magagawa ang panahon kung ang taong tunay na tinadhana ay muling pag-iisahin ng panahon.

Kung tunay at tapat ang puso ang kanilang pag-ibig ay hindi matitinag. Kahit sino pa man yan.

Kahit ang mismong gumawa ng kanilang tadhana pa iyan.

Wag nating sayangin ang oras na dapat ay hindi natin pinalampas.

Na sana kung agaran at walang pag-alinlangan nating isinagawa ang nais natin mangyare. Ngunit Pina gungunahan tayo ng takot at pangamba.

Pero kung mananatili tayo sa kung ano lamang tayo ay walang mangyayare sa'tin.

Kung patuloy tayong matakot at pinangunhunahan ng pangamba!

Ang oras na sana tayo ay masayang pinag-sasaluhan ang saya mag-kasama sa lungkot at pighati.

Paano natin malalaman ang kasagutan sa ating katanungan kong pingungunahan tayo ng ating mga nakasanayan.

Ang takbo ng oras ay kasing-bilis ng isang kislap mata.

Kaya kung may nais kaman sabihin o gawin ay mainam na ngayon palang ay harapin na natin ang ating kahinanan.

Dahil hindi ka matutulungan ng kahinaan mo, ibabaon ka lamang niyan at pilit idikta sayo na mahina ka.

Ngunit kung haharapain mo ito at mababgo mo ang lahat. Ang takbo ng buhay mo at ang oras na sing-bilis ng kislap mata.

Pagmamahal ang susi sa lahat, at hindi ano man. Walang makaka-talo o makakapag-hiwalay sa taong tunay at puro ang pagmamahal.