İPAR

01 "Sadece ben mi gördüm?"

Herkese selam! Yeni kurguma hoş geldiniz, değişik bir şeyler denemeye çalışıyorum. Umarım çoook beğenirsiniz hepinizi öpüyorum.
Başladığınız tarihi buraya fırlatabilirsiniz🤍

Hiç düşündünüz mü? Ya bu dünyada yalnız değilsek.. içimizde bir yerlerde, bizden çok farklı şeyler yaşıyorsa ve biz onları fark edemiyorsak? Aklınıza ilk olarak ne geldiğini biliyorum, uzaylılardan bahsetmiyorum hayır.
Aslında delilik olduğunu düşünebilirsiniz.. ama ben bu işin peşine çoktan düştüm, bırakmaya da niyetim yok. Kan emiciler.. hayır canım siyasetçilerden bahsetmiyorum tabi ki. Vampirlerden bahsediyorum. Gerçekten de içimizde yaşayan ama fark edemediğimiz.. Uzun süredir bir araştırma yapıyorum ve sanırım onlara çok yaklaştım. Korkuyor muyum? Kısmen ama buna değer mi? Kesinlikle evet.
Kendimi tanıtmayı unuttum ben. Ben Efsun Çınar, araştırmacı gazeteciyim. Tahmin etmesi çok zor olmasa gerek.

"Efsun.."

Sıçrayarak bana seslenen arkadaşlarıma baktım. Hepsi bana sorgulayıcı bakışlar atıyordu. İçki bardağımı masaya koydum ve onlara gülümsedim. Onlardan karşılık alamayınca ne var manasında kafa salladım.

"Çok merak ediyorum, durup durup hangi dünyalara dalıyorsun acaba?"

Dedi Hevin. Hevin, benim en sevdiğim arkadaşlarımdan birisiydi. Sayamadığım kadar uzun yıllardır arkadaşımdı. Gerçi masadaki diğer iki arkadaşımla da çok uzun yıllardır beraberdik. Hepsi eşsiz insanlardı benim gözümde. Sanırım artık sorusuna cevap vermeliydim.

"Kendi dünyamıza ama bizden başkalarının da yaşadığı dünyamıza."

Dedim. Bu sefer sanki matematik dersinde trigonometri anlatmışım gibi bakıyorlardı, yani bomboş. Sanırım ne demek istediğimi anlamamışlardı, zaten hepsi hafif sarhoştu.

"Nasıl yani?"

Diye sordu Pamir. Dediğim şey tek onun ilgisini çekmiş gibiydi, gözleri bana kitlenmiş diyeceğim şeyi bekliyordu. Diğerleri kendi havasına dönmüştü bile. Ben masadaki içki bardağımla oynarken tekrar sordu.

"Ne demek istedin Efsun?"

Diye sordu, müzikten dolayı sesi hafif yükseliyordu. Pamir'e baktım. Anlatacağım şeye güleceğinden emindim, o yüzden bu zamana kadar kimseye hiçbir şey anlatmamıştım.

"Ben.. bir araştırma yapıyorum."

Sandalyesini bana yanaştırdı ve bir soru daha sordu.

"Ne araştırması?"

Bu kadar merak edeceğini sanmıyordum, şaşırmıştım. Ama hâlâ diyeceğim şeyden dolayı benimle dalga geçeceğinden emindim. Derin bir nefes aldım, içki masasında konuşulan her şey mübahtır. Meyhanedeyiz sonuçta, tüm gerçekler dökülür ve kimse bir daha o gerçekler hakkında konuşmazdı. Söylememden bir zarar gelmez diye düşündüm. Etrafıma baktım, sadece onun duymasını istiyordum.

"Şeylerle ilgili.."

Hadi artık dercesine kafasını salladı.
Birden içeriye hışımla bir polis ekibi girdi. Hepsi aynı anda kıpırdamamamız gerektiğini bağırıp duruyordu. Bizim evhamlı Kiraz bir anda çığlık atıp masanın altına saklandı. O da öyleydi işte, en çok kendini düşünen türden.

"Kimse kıpırdamasın, ellerinizi havaya kaldırın."

Diye bağırdı içlerinden birisi gür bir sesle. Ne olduğuna anlam veremiyordum, herkes birbirine bakıp sadece fısıldaşıyordu. Polislerden birisi barmenlerden birine bir fotoğraf gösterdi.

"Biz bunu arıyoruz"

Dedi. Barmen fotoğrafı inceledi ve polise baktı. Hiçbir şey demeden sadece kafasıyla bir masayı işaret etti. Polis kafa salladı. İşaret ettiği masaya baktım. Simsiyah giyinmiş, üstünde kapüşonlu cadı pelerini gibi bir şey vardı. Kafasını kapüşon ile örtmüştü. Kim olduğunu, neye benzediğini burdan göremiyordum. Ne bizim gibi elleri havadaydı, ne de merakla etrafa bakıyordu. Kafası eğik bir şekilde duruyordu sadece. Burdan erkek olduğunu az çok algılayabiliyordum. Polislerin işinin bizle bir ilgisi olmadığını anlayınca rahatlamıştım. Kiraz da kafasını yavaş yavaş masanın altından çıkarıyordu. Fısıldaşmalar kesilmiş, herkes nefesini tutmuş gibiydi. Polis önce adamı uyardı fakat hiçbir ses çıkarmadı. Polis elini adamın omuzuna attı..
Herkes sadece şaşkınlıkla olan şeyi kavramaya çalışıyordu. Orda birisi falan yoktu, polisin elinde sadece bir pelerin kalmıştı ama kimse yoktu. Orda birinin olduğuna emindim. Polis pelerini sinirle yere fırlattı ve aradıkları kişinin orda olduğunu söyleyen barmenin yanına koştu. Onu kolundan büküp tezgaha yasladı ve kelepçe taktı.

"Bir polis memuruyla, görevdeyken oyun oynanmayacağını sana öğreteceğim."

Dedi ve ekiptekilere adamı verdi ve götürdüler.

"Sorun yok hanımlar ve Beyler. Keyfinize bakabilirsiniz."

Dedi ve o da gitti. Herkes eğlencesine kaldığı yerden devam ediyordu gerçekten de. Herkes barmenin bir oyunu olduğunu düşünüyordu ama ben orda birisi olduğuna emindim. Pamir'e döndüm.

"Orda birisi vardı. Eminim."

Pamir bana baktı.

"Kimse yokmuş işte. Işınlanacak değil ya."

Dedi ve tekrar önüne döndü. Garip bir şeyler döndüğünü sadece ben mi gördüm?

Gecenin ilerleyen saatlerinde eve dönme vaktimiz gelmişti. Müsaade isteyip, tuvalete gitmek üzere masadan kalktım. Tuvalete doğru yürürken gözüm yerdeki pelerine takıldı. Etrafıma baktım ve kimsenin görmediğinden emin olduktan sonra pelerini yerden aldım ve çantama koydum. Lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım. Eve gidip güzel bir uyku çekmek istiyordum, daha sonra bugün olanları detaylıca düşünürdüm. Masaya tekrar döndüğümde herkes toparlanmış ve gitmeye hazırdı. Dışarı çıktık herkes arabasına bindi ve gitti, Pamir dışında. Bana bir şey söylemek istediği belliydi.

"Efsun, saçma sapan bir şey yapmayacaksın dimi?"

Diye sordu.

"Pamir neden saçma olsun? İşim bu benim ve bir araştırma yapıyorum."

"Saçma bir araştırma bu Efsun. Ya doğruluk payı bile yok, kulaktan dolma şeyleri araştırarak iyi bir gazeteci olamazsın."

Derin bir nefes aldım. Tam şu anda anladım anlatmakla ne kadar büyük bir hata ettiğimi.

"Yapmak istiyorum ve yapacağım. Ayrıca unutma, ateş olmayan yerden duman çıkmaz. İyi geceler diliyorum Pamir."

Dedim ve arabama bindim. Arabayı çalıştırıp dikiz aynasından son kez Pamir'e baktım. Hâlâ endişeli gözlerle beni izliyordu..

Instagram'da @ebykaa kullanıcı adı ile kurgularım hakkında paylaşımlar yapacağım. Takip etmeyi unutmayın lütfen güzel şeyler gelecek 😽