The would-be Suicide

Prolog

Sprawdzam, czy na pewno jestem sama w domu, a następnie kieruję się do małej łazienki, naprzeciwko drzwi wejściowych domu. Siadam na zimnych kafelkach i dopiero teraz orientuję się, że przez cały czas odkąd wyszłam z mojej sypialni, pies niczym duch szedł za mną. 

-Tylko ty mnie lubisz...-Mówię do małego pieska, sadzając go na moje kolana.-Zastanawiam się dlaczego. Przecież jest tyle ciekawszych rzeczy niż chodzenie za mną-Zaczynam się śmiać, jak jakaś wariatka.

Pies cichutko szczeka, więc puszczam go z moich objęć, ale on dalej nie zostawia mnie samej, więc zastanawiam się o co mu chodzi, jednak gdy przestaje szczekać, nie chcąc dłużej przedłużać, wyjmuję z kieszeni ciemnej bluzy leki nasenne, które moja matka codziennie późnym wieczorem łyka. 

Wysypuję wystarczającą ilość tabletek, aby zasnąć na dość długi okres czasu. Przez chwilę patrzę się na nie jak zahipnotyzowana, a potem biorę wszystkie do buzi i próbuję je połknąć, co z trudem mi się udaje.  

Najpierw mam przed oczami mroczki, a obraz robi mi się coraz bardziej niewyostrzony. Jest mi się niedobrze, ale dalej normalnie oddycham i zamiast wymiotować po prostu zasynam. 

***

Budzi mnie potrząsanie moim ciałem. Jestem dalej na zimnych kafelkach w klaustrofobicznej łazience. Próbuję się odezwać, ale nie mogę. Nade mną klęczy matka, która ma twarz mokrą od łez. 

-Aria! Boże, Aria!-Podniosła mi głowę i przytuliła mnie do swojej klatki piersiowej jak małe dziecko. Odsunęłam ją, czując, że zaraz zwymiotuję. Nie zdążyłam doczłapać się ani do umywalki, ani do kibla, wymiotując na biały dywnik krwią. Kaszlałam, wypluwając krew z ust. Świat mi wirował przed oczami, tak jak często jest po alkoholu. Powieki zamknęły mi się. Słyszałam jeszcze hałas robiony przez psa, krzyki rodziców, ale nie mogłam oczu otworzyć, więc tylko zapadłam w głęboki sen.
_

___________
Witam was w moim pierwszym opowiadaniu. Mam wielką nadzieję, że wszystko napisałam dobrze, ale jeśli się mylę, poprawcie błędy w moim opowiadaniu.