Counting what's Left

Chapter 14

CHAPTER 14

Jansen's POV 

*Knock *   *Knock*

"Get in."

Nakahiga nako eh. Ayoko ng tumayo. I'm tired of all these sh*ts happening. 

"May I talk to you?"

Si kuya pala. Dali dali akong umupo sa kama at nag-indian sit. 

"Bakit Dean Bro? Should I already leave this house?"

"Overthinking. Sa sobrang talino mo, ang layo layo na ng nararating ng utak mo."

"I'm sorry... It's just that...Nevermind."

Nakakainis. Bakit ba kasi to nangyayari? Dati naman, I'm having a good time with my friends, normal lang. Walang stress sa social life ko. Academics lang. Pero ngayon? Fvck! Bakit kailangan ko pang isipin ang mga bagay bagay nato sa halip na grades nalang yung pinoproblema ko?

"Jansen Francis, 6 years of your life. Ako na ang naging brother/father mo. Tapos sasabihin mo sakin, NEVERMIND. Pagkatapos mong lumayas sa aprtment mo at sumugod dito sa bahay na puno ng bruises. Nevermind? Eh kung sabihin ko kaya sayo na ako nalang yung matino mong kamag-anak dito na pwede kang tulungan tapos ayaw mo pang mag-share. Speak now."

Hinigit niya yung chair at hinarap sa kama kung san ako nakaupo. Ano ba yan? Feeling ko, nasa dean's office ako at kailangan kong magconfess kung hindi masususpend ako dito sa bahay. 

"Okay. Stop the drama. Kuya naman, rami mo na agad nasabi eh. Wla naman talagang problema eh."

"Isa pa Jan, I'll throw you out in that window."

"Okay!!! Maraming problema Kuya at hindi ko na alam kung pano ko masosolve. That's the part I hate the most. Parang ang bobo ko kasi hindi ko magawang tapusin tong mga problemang to."

"Be specific."

Hinigit niya yung upuan ng mas malapit sakin.

"Naaalala mo pa ba si Justine?"

"Yung crush mo?"

"YUNG STALKER KO! KUYA! SERYOSO NA!"

"Wag mo akong sigawan. Bahay ko to."

"Tss. Anyway, I rejected her kanina sa harap ng maraming tao."

"Harshly or Smoothly?"

"Angrily."