Bir Gökyüzü Mesafe

Giriş

•••

22.09.2023
Elimde bana verdiğin kalem, bu kalem bana senden geriye kalan tek şey artık. Gittim... Kalbinde kendimi zorla sıkıştırdığım o küçücük odadan, kalktım gittim. Ben gittim, sen gideli çok olmuştu zaten. Ama anılar hala bizimle, ne acı...

Bu deftere başlarken acaba sayfalar yeter mi diyordum, sana olan aşkımı anlatmaya. Ama birkaç sayfa yeterli olmuş, şimdi bakıyorum da. Sana kırgın değilim, kızgın olmak mı? Ne haddime. Ama yaşanabilecekken yaşanmayan şeylerin buruk hüznü var şimdi içimde.

Bırakmaya çok korkuyor, sıkı sıkı tutunuyordum yıllardır içimdeki sana. Kaybetmek istemiyordum seni. Bu yüzden hayatın bana verdiği dersi görememişim uzun zamandır. Gözlerimi senin dışındaki her şeye kapatmışım. Yavaş yavaş görmeye başlıyorum artık. Saf sevgi yanı başımdaymış mesela, başımı çevirmişim. Başka yerlerde aramışım hep bir şeyleri.

Kendimi zincirlemişim hayaline, sevgi sandığım şeye zincirlemişim boynumu. İnsan bazı şeyleri kaybedince anlar ya, bende o zincirden çıkarınca gördüm boynumu bunca zaman sıktığımı. Şimdi o zincirden kurtulmuş gibi hissediyorum. Çok alıştığım bir şeyi bırakmanın boşluğu var içimde. O boşluk çok güzel şeylerle dolacak, biliyorum. Yanı başımda bunu bana ısrarla kanıtlayan biri var çünkü. Yalnızca boynumun kızarıklığı geçene kadar beklemeliyim.
Sonrası mı?
İşte bunu hiç kimse bilemez...