Okul başlayalı neredeyse bir ay olmuştu. Yavaş yavaş alışmaya başlamışdım . Sınıfta herkesle aynı yalınlıkta bulunamıyordum.En yakın olduğum kişi sıra arkadaşım Berk ti.
Onu Metin le de tanıştırdım. Genelde üçümüz takılıyorduk.
Metin son zamanlarda bize katılamıyordu. Yeni bir sevgilisi vardı sanırım . Anlaşılan Sude yi unutmustu. Zaten Sude de onu unutmuştu ki okulun başından beri hiç konuşmadı bizimle. Yaz tatili yeni girmişti. Lise kazanmak için girdiğim sınavlar çok kötü geçmişti. Derslerim normalde iyidir ama sınav stresi işte ne yapardıksın . Bildiğini bile unutuyor insan. Herneyse herşeyi bir kenara bırakıp odamda bilgisayarda oyun oynuyordum. Bir an salondan sesler gelmeye başladı. Sanırım annem ve babam yine kavga ediyorlardı. Normalde bu kadar şiddetli olmazdı ama bu farklıydı. Sesler dahada artıyordu sanırım odama yaklaşıyorlardı.
Babamın odamın kapısını açmasıyla kapının camının tuzla buz olması bir oldu. İkiside hiç konuşmadan odama girdi. Babam o tok ve kalın sesiyle "Annen mi ?ben mi? " diye sordu. Bir an şok oldum. Onları nasıl ayırabilirdimki? Bunu benden nasıl isterdi. Babamın burnundan çıkardığı nefes alma sesi kendi düşüncelerimden sıyrılmamı sağladı. Kendimi toparlayıp cevap verdim. "Hiç birinizi sevmiyorum. " diyerek evden çıktım. Tam ayakkabılarımı giyerken telefonum çaldı. Arayan Çig tanem di. "Evet çig tanem seni dinliyorum. "
"Hemen konuşmalıyız Metin "sesi boğuk geliyordu. Sanırım ağlıyordu. "Ne oldu çig tanem? "
"Bir şey yok sen sadece eski binanın yanına gel "dedi ve yüzüme kapattı. Hiç yüzüme kapatmazdı . Ne olmustu?
Ayakkabılarımı giyip hemen eski binanın yanına gittim. Onunla hep orda buluşurduk.
Yanına vardığımda başını ellerinin arasına sıkıştırmış yere bakıyordu. "Merhaba çig tanem "dedim ve bende başımı aşşağıya eğip yüzüne baktım. Kafasını kaldırdı gözleri hafif buğlanmıştı. Ağlıyordu gözünden bir yaş dizime düştü. Diğer yaş düşmeden önce elimle gözyaşlarını sildim . "Ne oldu bitanem neden ağlıyorsun?" Ellerimi yüzünden çekti ve gözlerime baktı."Annem "
"Ne oldu Ayla teyzeye?"
"O hasta Metin. Yakında..." ellerimle dudaklarını kapattım ."Öyle bir şey olmayacak bitanem. " diyerek teselli etmeye çalıştım. Dudaklarından kelimeler dökülürken gözlerinden de yaşlar dökülüyordu."Merak etme ben yanındayım ."
"Ben de bunu konuşacaktım Metin. "
"Neyi Sude? "
"Metin annem ölüm döşeğindeyken ben seninle gülüp eğlenemem. Yani üzgünüm bu ilişki devam edemez. Beni affet. "
"Ne diyorsun sen Sude. Ayrılamayız biz . Bunu birlikte aşabiliriz. Lütfen yapma ."elimi tuttu ve devam etti ." Üzgünü Metin Seni seviyorum. diyerek yanımdan uzaklaştı. Bana kalan sadece arkasından bakmaktı.
Kendimi boşlukta hissediyordum. Şimdiden onu özlemiştim. Yanaklarımdan süzülen yaşlar yavaş yavaş düşüyordu. Sözleri bir kar gibi yağdı gönlüme. İlk baharda yağan bir kar. Üşüttü kalbimi. Sadece onun ateşiyle ısınan kalbimi dondurmuştu.
Çok kısa oldu ama zaten eski bölümler. Artik uzun yazmaya çalışcam.
