Benim Ufaklığım

parti~

Yayınlama tarihi
2022.08.02

Yaklaşık yarım saattir emirin bana kıyafet  seçmesini bekliyordum. bu gerçekten çok sıkıcı bir bekleyişti. benim seçtiğim elbiseleri beğenmeyen emir beni kenara itip parti için uygun bir elbise aramaya koyulmuştu.

Babam bir polis ve beni bir kolejde okuyabilecek kadar iyi bir maaş alıyor.
Malesef ki emir de benimle aynı kolejde okuyor.

 12. Sınıfım.  Okuduğumuz kolejde sene başı ve sene sonu parti düzenlenir ve ben genelde bu partilere katılmamayı tercih ederdim ta ki emirin şu gereksiz ısrarı tutana kadar. Annemin azından girmiş burnundan çıkmış ve benim için  izin almıştı .
ne fayda ki ben gitmek istemiyordum.

Kış ayındaydık ve ben yamur sesi eşliğinde kitap okumak istiyordum ama bu kimin umrunda.

"Kalk hadi nehir bu elbiseyi dene"
Emirin sesiyle ona döndüm.
"Emir ben gelmesem olmaz mı?"
Belki bir umut kabul ederi
"Hayır sen de geliceksin nehir eve kapanıyorsun çıkmıyorsun varsa yoksa kitap ders bir de şu yemekten hiç bıkmadığın çikolataların"

Emir aslında benim iyiliğimi düşünüyordu bunun farkındaydım ama bilmiyor du ki o parti sadece benim sıkıntıdan patlama sebep olucak.

"Ver şu elbiseyi de kurtulayım şu işgenceden"
Emir hele şükür diyerek elbiseyi bana uzattı. Geçen kış aldığım siyah düz ve çok olmayacak tipten bir sırt dekoltesi olan dizlerimin biraz üzerinde biten bir  elbiseydi

annemin uzun ısrarları sonucunda almış ve hiç giymemiştim.
Emir dışarı çıkmış ve ben de elbiseyi üzerime geçirdim saçlarımı maşa yardımı ile hafif dalgalandırdıktan sonra yüzüme sadece rimel ve ruj sürmem yeterli olmuştu normalde de makyaj yapmayı seven biri değildim aynadaki görüntüme bakılacak olursa gayet iyi görünüyordum.
Siyah bir çanta ve topukluda karar kılıp.

Kapıyı açtım ve  salona geçtim. Emir ve annem memnun olmuş bir şekilde bana bakıyorlardı.

emir kıyafetlerini  yanında getirmişdi üzerini değiştirdi ve sonunda evden çıktık.

Emirin arabası tamirde olduğu için
Taxsi tutmuş ve partiye başlamaya on dakika erken gelmiştik.

Erken geldiğimiz için Emire bir ton bıkınlık içeren cümle söylemiştim.
Tabi o beni pek kayda almamış ve okuldan arkadaşlarının yanına gitmişti.
Ben de gidecek bir arkadaş gurubun olmadığı için onunla birlikte gittim.

Şu an sesiz olduğunu düşundügüm arka masalardan birine oturmuş ve buradan ne zaman gideceğimi düşünüyorum.

Parti tahmin ettiğim gibi sıkıcı geçiyordu tabi bu benim açımdandı. herkes yüksek ses eşliğinde delicesine dans ediyordu. partide alkol yoktu ama bazıları bu kuralı çiğneyip dışarıdan alkol getirmişti.

Emir  yanımdan ayrılalı iki saatten fazla oluyordu ve hala  gelmemişti.
Eski masasında da yoktu kim bilir neredeydi. tek umudum partiden sonra birlikte eve dönmek ama beyfendi kim bilir nerde?

Oturduğum masadan kalkıp kalabalığa karıştım.belki dans ediyordur diye hemen hemen Parti'nin yapıldığı okul bahçesinin her yerine bakmıştım ama yoktu.

Sesin azaldığı bir köşeye geçip Emiri aradım daha önce de beş defa aramıştım ama açmamıştı.
Telefon çaldı çaldı ve sonunda açıldı
"Emir sen nerdesin!"
Sinirliydim ve şu an Emire bağırıyordum
"Nehir ben seni unuttum ya
Şey ben şu an evdeyim galiba biraz içmişim arkadaşlar beni eve bıraktı "
Azını yaya yaya konuşmasından da beliyidi zaten içmiş olduğu .

Bir bu eksikti ne yapicam ben şimdi diye düşünürken o anlık sinirle telefonu emirin yüzüne kapatım.

Parti alanından hızlıca ayrıldım bir insan yanına niye nakit almaz ki kendi kendime söylenerek evin yolunu tutum
Ciden bazen gerizekalı olabiliyordum sorsalar zeki derler ama işte Allah bir yerden alıp bir yerden veriyor.

Partinin yapıldıği yerden ayrılalı onbeş dakika oluyordu.

Sokak çok fazla sesizdi evim koleje çok uzak değildi demek isterdim ama malesef uzaktı. Bu elbiseyle bu saatte İstanbul sokaklarında olmam hiç doğru değildi.

Arkamda duyduğum adım sesleriyle içimdeki korku kendini biraz daha beli etti.

Arkamdaki kişinin kim olduğunu hem merak ediyor hemde arkama bakmamam gerektiğini biliyordum.

Zaten hızlı olan adımlarımı biraz daha hızlandırım

Hızlanan adımlarımı biraz daha hızlandırdım ama saniyeler içinde arkamdaki kişinin nefesini  ensemde hissetmem ve belimin hızlı bir şekilde soğuk duvara değmesi  sadece saniyeleri almıştı.
Korkudan gözlerimi açamıyordum
Kulaklarımı dolduran  o tok sesle duvara biraz daha sindim.

"Gözlerini sakın açma ufaklık "
Gözlerimi açma isteğiyle yanıp tutşuyorken mi?
Sanırım gözlerim kapalı kalmalıydı.
En azından kendimi güvende hisseder kadar.

Omuzlarımın üzerinde hisetiğim ağırlıkla  ceketini bana vermdiğini anladım.

"Sana zarar vermem ufaklık"
O sert sesi yine kulaklarımı doldurmuştu.

İki güçlü kolun arasına alınmamla ağzımdan bir hıçkırık firar etti.
O an ağladığımın farkına vardım.
Etrafımdaki kolar biraz daha sıkılaşıp
Başımın omzuna düşmesini sağladı.
Şu an hiç tanımadığım bir adamın kollarında olmam hiç doğru değildi
Hem de hiç.

İki yanımda duran kolarımı hiç bir şekilde haraket etirmiyordum.
Çıkmak için yaptığım hamleleri güçlü kollarıyla enegliyor ve beni göğsüne biraz daha çekiyordu .
Gözlerimin kapalı olmasına bir Kez daha
Nalet etim.

Burun deliklerimin içine sızan çikolata  kokusuyla afaladım.
bu kokuyu diğerlerinden ayıran bir şey vardı belki de bir bedene ait olmasıydı.

Onun burnu ise saçlarımın arasındaydı bunu hissedebiliyorum aradan bir kaç dakika geçti. ağlamam biraz yavaşlamıştı.

O tok ses yine kulaklarımı doldurdu
"Şimdi biraz ileride arabam var oraya gidiceğiz"

"Hayır seni tanımıyorum ve hiç bir yere gitmiyecegim"

"Benim seni tanımam yeterli ufaklık"

Diğer bölümde görüşmek dileği ile
🌼
Biraz mantık hataları var ama diğer bölümde bu hataları kapatmaya çalışacağım...
😘😘😘