Hiç'in Hikayesi

Bölüm 1

Sabah saat 8.20 idi. Charlotte, hızlı bir şekilde üst kata doğru çıkıyordu. Oğlunun uyuduğuna son derece emindi. Bu artık bir alışkanlık haline gelmişti.

"Palibe!" Dedi Charlotte öfkeyle.
"Uyan tekrar geç kaldın, saat 8.20!" Palibe bıkkın bir şekilde.

"Hemen kalkıyorum beş dakika daha ver lütfen." Diye yanıtladı.

Charlotte, kendini daha fazla tutamadı ve yatmakta olan oğlunu kolundan tutup oturur pozisyona getirdi.

"Tembelliğinden sıkıldım artık! Ben çıkıyorum, sakın tekrar yatmayı düşünme!"

"Peki! Kalktım..."

Charlotte, Palibe'nin odasından çıkarken söylenmeye devam ediyordu.

"Çabuk hazırlan. Kahvaltını okulda yapmak zorundasın, yine..."

Palibe konuşma zahmetinde bulunmadı, sadece yatağından kalktı ve hızlı bir şekilde okul için hazırlanmaya başladı. Bu duruma alışık olduğu için hazırlanması beş dakikadan kısa sürdü. Koşa koşa evden çıktı ve otobüse yetişti. Okula vardığında ise çoktan üçüncü derse başlamışlardı.

"Her gün aynı şeyi  yaşamaktan sıkıldım... Liam bu sefer bunu pek hoş karşılamayacak."  Diye iç geçirerek sınıfına girdi.

"Evet beyefendi hoş geldiniz. Buyurun sıranız ön tarafta(!)"  Dedi tarih öğretmeni Liam.

"Bu kesinlikle sözlülerin otuz demekti." Diye iç geçirip sırasına sessiz bir şekilde oturdu.

Palibe derse hiç odaklanamıyor, sürekli etrafına bakınıyordu. O etrafına bakınırken Madison ile göz göze geldiler, bir süre birbirlerine baktıktan sonra Palibe önüne döndü.

"İyi misin?" diye fısıldadı Madison Palibe'nin kulağına eğilerek.

"Evet. Bir şey mi oldu?"

"Kazadan sonra... Kazadan sonra çok değiştin."

"Ne demek istiyorsun?"

Palibe ve Madison konuşmaya devam ederlerken zil çaldı bu, Madison için iyi bir fırsattı. Çünkü Palibenin  yaşadığı trafik kazasından sonra konuşma fırsatı olmamıştı. Palibe ve Madison okul bahçesine doğru yürürken konuşmalarına kaldıkları yerden devam etmek istediler.
"Aslınd..."

"Sanırı..."

Aynı anda konuşmaya başlamaya çalıştılar ancak başarısız oldular. İkisi de bir anlığına sessizleşti.

"Peki, önce sen." Dedi Palibe.

"Pekala, teşekkür ederim. Demek istediğim, artık seni tanımıyor gibiyim."

"Aslında haklısın, ben kazadan önceki halimi hatırlayamıyorum bile."

"Ne olursa olsun yanında olduğumu unutma. Bu arada neden sürekli boşluğa daldığın konusunda bir şey öğrenebildiniz mi?"

"Hayır. Psikolog bir işe yaramamaya devam ediyor, bana ucube gibi davranmadığın için teşekkür ederim Madison."

Madison kahkaha atmaya başladı.
"Hayır, hayır. Sen kesinlikle bir ucubesin."

"..."

"Ama benim ucubemsin..."

Palibe, gülümseyerek cevap verdi.

"Ders başlamak üzere hadi sınıfa dönelim."