เฮฟาอิสเทียน..... จอเวทย์ที่มีพลังอำนาจยิ่งกว่ากองพัน กำลังหายใจอย่างรวยรินด้วยความทรมานจากพิษบาดแผล โดยมีอเล็กซานเดอร์ อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนสนิทสำคัญพยายามรักษาเขา
"เฮฟ.... นายต้องไม่เป้นอะไรนะ" อเล็กซานเดอร์พยายามจะรักษาแผลให้โดยพลังของเขา
"พอเถอะ อเล็กซานเดอร์ ข้าเหนื่อยแล้ว" เขาจับมือเพื่อนเอาไว้ "อย่าฝืนเลย"
"ไม่ได้ เจ้าตายไม่ได้ เจ้าคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตข้านะ"
"ข้ารู้ตัวเองแล้ว ว่าอยู่ไม่นาน เจ้าสัญญากับเราก็พอ" เขาหอบหนัก "แค่อย่าลืมข้า ได้ไหม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
"ข้าจะลืมเจ้าได้ไง เราผ่านอะไรมาด้วยกันขนาดไหน ข้า...." อเล็กซานเดอร์ร้องไห้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหลั่งน้ำตา
เฮฟาอิสเทียนยิ้ม ใบหน้าแม้จะเปื้อนฝุ่นโคลนแต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามของบุรุษผู้นี้ได้ และแล้ว อเล็กซานเดอร์ก็เหมือนหยุดหายใจราวกับว่าเหมือนวิญญาณได้หลุดตามเพื่อนไปด้วย
"เฮฟ...."
.......
"เฮฟาอิสเทียน" อลเ็กซานเดอร์ร้องไห้ตั่วสั่นกอดร่างจอมเวทย์ผู้งดงามไว้แน่น.....
เฮฟ........
อเล็กซานเดอร์ได้เกรี้ยวกราดชิงชังต่อโชคชะตา และต่อว่าพระเจ้าอย่างเจ็บปวด
"เฮฟ......" ดวงตาสีเข้มค่อยๆ ปรือขึ้น เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องของเขาเอง และและรอบตัวเขามีเด็กสาว หญิงสาวรุ่นเดียวกับเขานอนบนเตียงใหญ่หลับสนิทอยู่รอบตัวเขาราวกับสัตว์เลี้ยง เขาแปลกใจว่าทำไมต้องฝันถึงผู้ชายที่เฮฟาอิสเทียนคนนั้นบ่อยๆ เหมือนกับว่าเขาฝันเห็นอดีตชาติของเขาเอง แต่สุดท้ายเขาตัดสินใจที่ลุกขึ้นมาอาบน้ำแล้วเดินออกไป ทำทุกอย่างอย่างที่เขาเคยทำ
สำหรับเขา อั๋น โลกใบนี้มันน่างี่เง่าและน่าเบื่อ เพื่อนๆ ในแก๊งคืเขาก็ว่าแบบนั้น ตั้งแต่เล็กจนโดตก็อยู่ภายในกรอบที่ไม่เข้าใจว่าอยู่ไปเพื่ออะไร ภายนอกพวกเขาอาจจะเป็นเด็กดีในสายตาผู้ใหญ่บางคน แต่เมื่ออกไปข้างนอก เขาอาจจะทำทุกอย่างได้เพื่อนและความรัก อาจจะต้องเจ็บตัวหรือเสียเลือดก็ตาม แล้วก็กลับไปเคร่งเครียดกับการเรียนเพื่อสอบหมอให้ติดตามคำสั่งผู้ใหญ่ต่อ วันนี้ก็เหมือนกับที่ผ่านมา เขาอยู่กับเพื่อนๆ แล้วก็เสร็จกิจกรรมก็วกมาอยู่กับสาวๆที่หลงใหลในตัวเขา แม้บางคนจะทำตัวงี่เง่าไปหน่อยแต่โดยรวมพวกหล่อนก็ยังเชื่อฟังและก็เอาใจเขาอยู่ดี แต่ว่า มีบางอย่างที่แปลกออกไปหลังจากที่เขาเบื่อที่ไม่สบอารมณ์ที่หญิงสาวคนหนึ่งหาเรื่องทะเลาะกับเขาจนต้องเดินเล่นมาแถวสวนสาธารณะทั้งที่เขาไม่เคยมาเดินมาก่อน
