Koyu Karanlık

"Huzur Kalıntıları"

1 Mart,2015
Bu olayı bir türlü unutamıyorum.Yanılmadır belki,ama çok mantıksız.Bilmiyorum,tek bildiğim;bir şeylerin bunu unutmama izin vermediği.
Yatağımda uzanırken müzik dinliyorum ve bir yandan da yağmur sesleri kulaklarımı okşuyor.Daha huzur verici bir şey olamazdı sanırım.İçimde nedenini bilmediğim,garip bir mutluluk var.Çocuklar gibi huzurlu hissediyorum.Aslında yaşlı sayılmam,henüz 17 yaşındayım.Ama bedenim,75 yaşındaki bir kadın gibi yorgun.Belki de bunun için çocuksu hareketleri yakıştıramıyorumdur kendime.
Yağmurluğumu üstüme geçirip kapıya yöneldim. "Anne ben dışarı çıkıyorum." Her hangi bir tepki vermedi.Verse de pek umursayacak değildim aslında,ama bu beni şaşırtmıştı.Birkaç saniye duraksadıktan sonra ayakkabılarımı giydim.Apartmanın kapısından dışarıya adımımı attım.Etrafa bakındıktan sonra yere bakarak yürümeye başladım.Yavaş yavaş,etrafımda dönerek yürüyordum.Hiç yaşayamadığım çocukluğumu güç olsa da yaşıyorum sanırım.Adeta yıllardır gözleri kapalıyken,tedavi bulunduktan sonra gözleri açılıp,ilk kez gökküşağı gören birinin mutluluğu vardı üstümde. Yağmur damlaları üzerimde yumuşak dokunuşlarından izler bırakmıştı. Bu beni daha huzurlu yapıyordu. 19 yıllık hayatımda ilk defa yaşadığımı hissediyorum diyebilirim.
Çocuklar gibi koştura koştura gidiyordum. Yol,kaldırım aldırmadan sadece koşuyordum. Ve sanırım bu büyük bir hata olmuştu. En son hatırladığım yola fırladığım ve bir jeepin bana çarpması olmuştu. Ve şu an hastanedeyim. Her hangi bir acı hissetmedim,hissetmiyorum da.
Hemşireler,doktorlar duruyor başımda. Bir tane de adam,daha önce yüzünü hiç görmediğim. Röntgenlere bakıyor doktorlar,kendi aralarında mırıldanıyorlar. Ve birden hemşireler telaş edip sedyeyi hızla koridora sürüklüyorlar.
Bu koridor,evet bu koridor. Yanılma olarak adlandırdım o şeyde gördüğüm koridor. Yan taraflardaki odalara baktım. Gördüğüm çocuk da vardı. Evet,bu yaşadığım o 'yanılma'daki hastane. Ve o çocuk.