Suntago i Szkielet Manolina

Wypłynąłem ze starym Suntago w poszukiwaniu Marlena i może jakieś  jeszcze wiekszej sztuki. O wilku mowa
- tato, szkielet manolina- wykrzyknąłem. Suntago nie odezwał się. Milczał, jakby mu kto jezyk odciął. Nagle rozbrzmiał jego głos:

- nie lol - rzekł. Nie dowierzałem w to co właśnie usłyszałem. Myliłem sie? Ja? Wielki Manolin, którego szkielet zwiedza morskie zakamarki? Ja się nie myle. Nigdy. Czułem pustkę. Chciałem krzyczeć, lecz nie mialem już staminy. Pustka zamieniła się w bezradność. Jednak,  z moich przemyśleń wyrwał mnie głęboki głos Suntago:
- Mlody, żartowałem XD - powiedział i zasmial się. Nie byłem gorszy i także sie zaśmiałem. Stary klepnął mnie po przyjacielsku po plecach i zaśmiał się jeszcze głośniej. Ja także. Stalo się coś nieoczekiwanego. Stary tak wywalił mi gonga, tyle że w plecy, że wypadłem za burtę. Niby nic. Sęk w tym, że nie umiem pływać. Desperacko błagalem Suntago o pomoc. Nie pomógł mi. Byłem zbyt przerażony, żeby dalej krzyczeć.

(Utopił się lol)

- Młody...mówiłem, że żartowałem XD - powiedzial do siebie stary.
- Teraz szkielet manolina serio tu jest... trzeba tylko chwile poczekać... - wycedził przez zeby i kontynuował samotnie już morską podróż.
           Minęło pare lat od śmierci szkieletu manolina. Chłopak byłby teraz pelnoletni. Zbliżał się zachod słońca, a wraz z nim Suntago do malowniczych brzegów Hawany. Niebo przybrało odcienie czerwieni, a gdyby się przypatrzeć - księżyc zaczynal gościć na nieboskłonie. Stary dopłynął, przywiązał łódź i wziął z niej... w sumie nic. Nic dziś nie złowił. Skierował się więc z pustymi rękami w stronę swojego ubogiego domu.
       Suntago otworzył oczy, lecz nie na długo przez rażące go promienie światła. Wyszykował sie, zabral swoją przynętę w kształcie Shreka i jak rybakowi należy - wczesym rankiem poszedł do portu.  Wsiadł w swoją Barabasze - łódkę - i odwiązal wszelkie liny trzymające ją przy pomoście. "Żagiel..nosz jasny manolinie" skarcił się w myślach suntago. Po dłuższej analizie doszedł do konkluzji, iż ma wywalone w żagiel. Postanowił użyć swojej starej, jak on, kurtki. Wspiął się, aby na wyciągnięcie ręki mieć maszt bez żagla. Zdjął kurtkę i przyczepił ją, jak zagiel. Przygotowawszy sobie wszystko, wypłynął.
      - Ha! Tu cie mam! - odezwał się suntago po tym jak coś złapało się na shrekową przynętę. Z całych sił próbował wyciągnąć stworzenie, które sie zahaczyło. I wyciągnął. Była to ryba wielkości manolina.
- omfg - stwierdził suntago. Ryba wierciła się i nie wyglądało na to, że ma zamiar się poddać. Niestety, suntago nie zatrzymał ryby. Ta wpadła z powrotem do wody. Stary, jednak, nie poddawał się. Zarzucił żyłkę w dokładnie to samo miejsce, w ktorym złowił rybę i ryba wpadła. Znow coś złapało. Suntago włożył w to całe swoje siły, aby wyciągnąć [na czas]. Bylo to coś o wiele większego. Oj, bardzo. Z pod tafli wody zaczęła wynurzać się kosc. Po chwili było ich więcej.
- No lekka kraksa - powiedział  sam do siebie Stary - ale - odzyskał nadzieję - to sie wyklepie - powiedział entuzjastycznie i przybrał "kox" mine 😎. Po wyłowieniu, jak zapowiedział, zaczął klepać szkielet. Suntago wyłowił szkielet.

Szkielet Manolina.

Stary był wstrząśnięty, ale ogniki radości tanczyly w jego oczach.
- Młody! W końcu jesteś! - wykrzyknął uradowany. Szkielet nic nie mówił. (Łał)
- Młody, tyle lat na to czekałem! Idź skocz mi po jakieś piwo do Martiniego uwu 🥺.

     I tak doszliśmy do tego momentu. Suntago wraz ze szkieletem manolina siedzi przy stole gdzieś. Na stole stoi świeca, są także czerwone serwetki i bielszy od mleka obrus. Suntago popija krwisto czerwone wino, podczas gdy szkielet manolina siedzi wpatrzony w pustkę. Stary nie wiedział jednak, że ktoś mu coś dospyal do trunku.
Proszki na schizofrenie. W mgnieniu oka szkielet manolina zniknął i to samo ze stołem, świecą oraz krzesłami. Cala romantyczna kolacja zniknela. - mówi znany polski crusher, raper Hemingway.

Pozdrawiam ludzi, którzy byli przy mnie, gdy to pisalam 🥳🥳
Wszelkie opinie mile widziane