NOBRAN +18

1

Yağan yağmur saçlarımı birbirine yapıştırıp göz yaşlarımı gizliyordu sanki

Belki de gök benim acıma ağlıyordu
Bilemeyiz...
Hayatımın en mutlu dönemini yaşıyorum zannediyordum

Güzel bir arkadaş ve sevgili ilişkim vardı

Ta ki bugün yani 2 temmuz 2022 tarihine kadar

Sabahın ilk ışıklarında kalkıp heyecanla çiçekli mavi elbisemi giymiştim.

Yurttan neşeyle ayrılıp küçücük dünyamda en çok yeri kaplayan sevgilim merti görmek ve sevgililik yıl dönümümüzü kutlamak benim için heyecan vericiydi

Beraber alışverişe çıkıp deli dolu geçirecektik bu günü

Yüzümdeki buruk tebessümle yağan yağmura baktım.
İçimdeki hıçkırıkları dışarıya salıp gök gürültüsü eşliğinde hüngür hüngür ağlamaya başladım.

Hiç bilmediğim sokaklarda ara ara düşerek ilerliyor en sevdiğim elbisemin kirlenmesine izin veriyordum.

Üniversitemin yurdunun yönünü kaybettiğimin farkına varmam uzun sürmemişti.

Yağmur etkisi azalırken ayağımdaki babet ayakkabımı çıkardım ve gelişi güzel fırlattım.

Günün sonunun nasıl bittiğini az çok tahmin ediyorsunuzdur zaten

Ayağıma batan taşları umursamadan ilerliyordum.
Sessiz yoldaki tek ses olan benim ağlayış sesime araba fren sesi karışmasıyla sesin geldiği yöne kafamı çevirdim.

Tek gördüğüm beyaz ışık oldu.
Vücudumdaki şiddetli acı ve çarpma ile başımı sert zemine çarptım.

Kim aldatıldığı gün ölmek isterdi ki?
Sanırım birtek ben...

Gözlerimi sonsuzluğa kapamadan önce tek duyduğum şey bir erkeğin "kahretsin" diye bağırmasıydı.

••••8 temmuz 2022••••

"Uyanıyor galiba , abiyi arayın hemen"
Sanki yıllarca uyuyormuş gibi bir his vardı üzerimde

Ruhum ne kadar enerjik olsa da bedenim onun gibi değildi .

Göz kapaklarımı açmak işkence gibi gelmişti.
Yavaşça aralandığında ışığa alışmasını bekledim ve tamamen açtım.
Odadaki hayatımda hiç görmediğim 2 adam el çırpıp oldukları yerde zıplarken birisi köşede telefonla konuşuyordu.

Neler oluyordu burda ?
Bunlar da kim?

Odanın kapısının aniden açılmasıyla içeriye doktor girdi.
"Ah merhaba Defne hanım. Şükürler olsun sizinle tanışma fırsatını yakaladık. Varol bey de biraz sonra burada olur haber verdik "

Varol kim?
"Defne mı?" Benim ismim defne miydi

Doktor ve adamlar endişeyle bakarken
Adamlardan önce doktor söze atladı
"Adınızı hatırlamıyor musunuz?"

Sorusuna cevap vermeden yattığım yerde doğrulmaya çalıştım ayağımdaki ve kollarımdaki ağrıyla inleyerek geri yattım.

"Ben niye burdayım?" Her an ağlıyabilirdim
Hiçbirşey hatırlamıyordum sanki hiçbirşey yaşamamışım birisi beni buraya ışınlamış gibiydi.

Beynimin içi tamamen boş gibiydi. Ne adımı ne de kim olduğumu hatırlamıyor, kendim hakkımda en ufak bir fikrim yoktu.

Doktor gülümseyerek soruma cevap verdi.
"Bir kaza geçirdiniz, ama endişe edecek bir şey yok gayet iyisiniz"

Kaza mı? Kaza mı geçirmiştim ben. Ama neden bir şey hatırlamıyorum. Hafızamı zorlamaya çalışmıştım. Ama sonuç hüsran oldu

"Kendinizi daha fazla yormayın. Dediğim gibi birazdan varol bey buraya gelecek. O zamana kadar biraz dinlenin. "