Çilek Reçeli (TAMAMLANDI)

1.Bölüm

KEYİFLİ OKUMALAR ^_^

Bazı şeyler tesadüf değildir. Hatta bu hayatta
hiç bir şey tesadüf değildir. Her şeyin bir sebebi ve bir cevabı vardır. Mesela ben çilek. Annem ve babam ismimi neden böyle koyduklarını size şöyle kısa bir özet geçeyim; Bildiğimiz meyve olan çileği yaz ayında fazla kaçırdığım için hastanelik olmuşluğum vardır küçükken. Hastaneye gittiğimizde çileğe alarjimin olduğunu söylemişler. O günden bu güne çilek yememeye tövbe etmiştim. İşte hayatta böyle tesadüf değil, gerçek.

Nisan ayların başındayız. Saat 07.00 havada esen ılık esinti vücudumda tatalı bir rahatlamaya sebep oluyordu. Yanımda duran Ege, turuncu rengini öne süren saçlarımı karıştırıp elini omzuma attı.

"Gidiyor musun şimdi?" Dedi mutsuzca iç çekerek.

"Maalesef... gitmeliyim." Dedim mutsuzca yüzümü sartırırken. Bu ay yatılı okula gidecektim. Ve herkesten ayrılmak zorunda kalacaktım. Annem, babam, arkadaşlarım ve Ege. Ege benim için bir arkadaştan da öte birisi. Küçüklük aşkım olduğunu söylemezsek o iyi bir dost.

"Gitme be kızım.Sen gidersen ben kiminle uğuraşacağım? Kimin turunçgil kafasını karıştıracağım?" Dedi Ege yüzüme doğru isyan ederken. Yeşil gözleri mutsuzken parlamıyordu. Bu da beni üzüyordu. Orman yeşili gözlere mutlu olmak yakışıyordu.

"Ege ya böyle yapma. Ağlatacaksın bak beni?" Dedim sesimin çocuksu ve ağlamaklı çıkması umurmda olmadan.

"Ya sen zeki kızsın! Niye gidiyorsun ki?!" Dedi Ege hayal kırıklığı ile konuşarak. Ege yan komşumuz ve benim sınıf arkadaşım olmakla birlikte çok yakın iki dostuz. Ve benim gitmem onun için boşluğa yuvarlanmak gibiydi. Benim içinde onsuz öyleydi.

"Sanki ben gitmek istedim. Bizimkiler iyi bir üniversite de okumam için böyle düşünüyorlar. Yani elimden bir şey de gelmiyor. Mecburen gideceğim." Dedim biraz sinirli biraz da mutsuz ses tonumla.

"Sende gitmeye ne meraklısın. İnsan sevdiğini bırakıp gidermi? Hani ben senin aşkındım. Şimdi ne değişti. O küçük çilek büyüdü mü yoksa?" Dedi gözlerimi gözlerine dikerek. Bu sözlerden sonra gözlerim doldu. Ege'ye dönüp sıkıca sarıldım.

"Seni bıraktığım falan yok. Yine o muhteşem ikiliyiz tamam mı? Biz hiç ayrılmayacağız. Dostlar ayrılmaz. Seni ne olursa olsun bırakmayacağım Ege." Dedim. Artık gözlerimde yaşlar tek tek süzülmeye başladığında Ege sırtımı ovaladı dostça.

"Söz mü?" Dedi sesi net ve yumuşak çıkmıştı.

"Söz." Dedim kahverengi gözlerimi orman yeşili gözlerine dikip kocaman gülümseyerek.

"Hadi git yarın erken kalkacağız." Dedi tebessümle.

"Kalkacağız derken? Ege sakın bana elveda konuşması yapıp ağlatma. Bu şeylerden hiç hoşlanmam." Dedim yüzümü buruşturup gülerek.

"Ama çileğim-" demeden Ege'nin sözünü kestim.

"Hayır ege sabah ben kendim giderim. Bak zaten ayrılmıyacağız. Her hafta sonu buluşup konuşacağız sen hâlâ ayrılacakmışız gibi konuşuyorsun." Dedim yine inatlaşarak.

"Tamam tamam..." Dedi bıkınlıkla. Daha sonra ben eve girmek için adımlarımı kapıya yaklaştırıken o da bana son kez bir bakış atıp el salladı.
•••
~Sabah~

Gözlerimi kargalar kahvaltısını yapmadan açmıştım. Bu gün benim için önemli bir gündü. Sonuçta artık kendi evimde değil yurtda kalacaktım. Bu yüzden erken kalıp kayıt yaptırmamız gerekiyordu.

"Hadi benim güzel kızıma. Yolun açık olsun. Derslerine iyi çalış tamam mı çileğim. Kendine dikkat et annecim." Annem bana sarılırken bende onun yanaklarını öpüyordum.

"Merak etme annecim her şey daha güzel olacak." Dedim gülümseyerek. Annemde bana aynı şekilde karşılık verirken aklına bir şey gelmiş olacakki ani hareketi ile beni korturken mutfağa doğru ilerledi.

Ellinde ki iki poşetle geri dönerken konuşmaya başladı.
"Bunun içinde yemekler var. Hepsini bitir olur mu kızım?" Annemin sözlerine gülüp kafamı iki yana salladım.

"Tamam annem tamam." Dedim bir kez daha anneme sarılırken.

"Hadi kızım geç arabaya!" Dedi babam da bana seslenirken. Arkamı dönüp hızla arabaya bindim. Son kez yaşadığım eve baktım. Ve o an orman yeşilindeki gözlere denk geldim. Ege...bana bakıyordu. Gidişime.
Bana el sakladığın da çoktan oradan uzaklaşmıştık.
•••

Araba kocaman binanın karşısında durduğunda kendimi çok garip hissetmiştim. Bundan sonra tek başıma olacaktım... Bu kötü bir şeydi.

Bina da yazan kocaman yazı çok dikkat çekiyordu.

DOĞU KIZ YURDU...

işte şimdi yeni bir sayfaya başlıyordum. Yeni sayfalar farklı hayatlar getirir karşımıza. Bakalım bizim karşımıza nasıl hayatlar gelecek. Yaşayıp göreceğiz en kısa zamanda...