Yeni kurgumla yine yeni yeniden karşınızdayım, bu kurgu biraz duygusal olacak ama en sevdiğim kurgum oldu diyebilirim. Bölümleri sizi bekletmeden hızlı hızlı atacağım, şimdiden teşekkür ederim yavrularım 🥰
Yorum yaparsanız sevinirim
İYİ OKUMALAR ❤️❤️❤️
Her gün hayatın anlamını düşünüp yine de cevabını bulamadığım için yorgundum. Belki de hayatın anlamını kendim yaratmalıydım ama öyle bir güce sahip değildim. Kendim hakkında sahip olduğum düşünceler her zaman olumsuzdu. Bu olumsuzluklar içinde boğulurken nasıl hayata anlam kazandırabilirdim ki? Kendimi sevmiyordum, sevemiyordum. Beş senedir gittiğim terapiler bir işe yaramıyordu. Kendimi sevdiğim falan yoktu, sadece öyleymiş gibi davranıyordum. Zaten öyle davranmazsam elimde hiçbir şey kalmazdı. En azından yaşamak için bunu yapmalıydım.
Ailesi tarafından bile sevilmeyen biri nasıl kendini sevebilirdi ki?
Derin bir nefes aldım ve Londra'nın soğuk havasının yüzümü adeta kesmesini aldırmadan yürümeye devam ettim. Muhtemelen bu soğukta yürümek aptalcaydı. İşten eve çok uzak mesafe olmasa da kışın ortasında yürümek mantıklı değildi.
Eve geldiğimde bu hayatta beni muhtemelen tek seven canlı üzerime doğru atladığında gülümsedim. Köpeğim Wolfi beni gördüğüne sevinmiş olmalı ki kuyruğunu deli gibi sallayıp koca gövdesiyle üstüme çıkmaya çalışıyordu. Eğilip ona sarıldım ve o yüzümü yalarken ben de ona birkaç öpücük verdim.
"Anneciği özledin mi oğlum?" Kafasını son kez öpüp ayaklandığımda beni takip eden tatlı pati seslerini duydum.
Wolfi'yi sahiplendiğimde 4 aylık ve hasta bir yavruydu. Barınağa terk edilmişti ve muhtemelen öleceğini söylüyorlardı. Onu ilk gördüğümden beri kendime benzetmiştim. Yaralı, mutsuz ve yalnız. Sahiplenip onu aylarca süren tedaviyle iyileştirip bakmıştım. Şimdi ise 3 yaşında dünyanın en tatlı huskysiydi. Bazen beni neşelendirmek için palyaçoluk bile yapıyordu. Sanki beni anlıyormuş ve mutlu etmek istiyormuş gibiydi. Koltuğa oturmamla koca gövdesiyle kucağıma çıkmıştı.
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Koca bir bebekti.
Evde ne kadar tatlı ve komik olsa da bana karşı çok korumacıydı. Dışarıda onu gezdirirken yanıma yaklaşan insanlara tehdit eder gibi hırlardı ama sorun olmadığını ona söylediğim an sakinleşirdi. Başıma gelmiş en güzel şeydi.
Tüm gün ekrana bakmaktan yorulan gözlerimi kapatıp dinlendirirken ne kadar uykum olduğunu fark ettim. Uykum olması bir şey değiştirmiyordu çünkü uyuyamıyordum. Günde 4 saat uyumak bile benim için bir mucizeydi. Genelde 2 saat uykuyla işe erkenden giderdim. İşimi sevmiyor değildim, para kazanmamı sağlıyordu ve iş yerimdeki insanlar çoğunlukla iyiydi. Bir yayınevinde editördüm. Tanınmış bir yayınevi olduğu için işim oldukça yoğun ve güçtü ama kitap okumak oldum olası sevdiğim bir şeydi. Hatta eskiden yazmayı da severdim ama senelerdir o yönde bir motivasyonum kalmamıştı. Geçmişimi düşününce bile midem bulanıyordu.
