Biliyor musun Yumeyn... Hayat düşündüğün kadar zor değil. Doğru adımları doğru yerde atmak gerek sadece. Ben de çok hata yaptım. Ama bunlar sadece bana zarar verdi. Sana zarar verecek bi şey asla yapmadım. Ama sen bana çok zarar verdin. Beni üzdün, kalbimi kırdın. İnsanlar kalbimi tamir etmeye çalışılar. Ama sen daha da beter ettin. Bazen onları üzdüm. Onlar da beni üzdü. Ama bunları hep senin için yaptım, senin için katlandım. İstemediğim şeyler yaptım. Beni sevenleri reddettim. Çok ağladılar. Dayanamadım ben de ağladım. Ama pişman değilim Yumeyn. Çünkü senin için yaptım... En sert kayalardan daha sert kalbini kazanmak için yaptım. Ama sen bana bir hüzün verdin. Sağlam kalbimi çaldın, yerine kırık olanı koydun. Seni hiç sevemedim çünkü sen karşı çıktın. Ben seni sevince sen nefret ettin. Bilmiyorum aklından geçenleri. Ama anlıyorum sorununu. Korkuyorsun. Çekiniyorsun. Beni kaybetmekten korkuyorsun. Ama ben... seni asla bırakmayacağım. Sen bıraksanda ben asla bırakmam. Hep kalbimin bi köşesinde olacaksın. Asla unutmayacağım adını...
Yapılacaklar listemin hep başındaydın. Sonunda... Ortasında...
Listenin adını sen vermiştin. O listeyi hâlâ yırtmadım. Şu an elimde duruyor ve onu okuyorum. Tekrar ve tekrar... Asla sıkılmadan. Tıpkı senin kalbimi çiğnediğin gibi... Ama sen üzülme. Ben üzülürüm. İstersen unut, istersen çöpe at anılarımızı. Ben unutmayacağım...
