Idąc wieczorem przez ośnieżoną ulice, oświetloną długimi zielonymi lampami, ze słuchawkami na uszach rozmyślałam nad przeszłością.
Wspomnienia.
Niektórzy mogą powiedzieć że ich nienawidzą, że jest to bolesne przejście do tego co bylo, i możliwe że już nigdy się nie wydarzy.
Ja natomiast, bardzo lubię wspominanie. Pomyśleć o tym jak cudownie kiedyś bylo, wiedząc że już nigdy tak nie będzie. Ale szczerze? Mimo tego ja i tak cieszę sie że to przeżyłam, że mogłam choć na chwile poczuć się tak wspaniale, i doświadczyć tak dużo różnych rzeczy. Co z tego że to nie przetrwało? Powinniśmy być dumni, że mieliśmy okazje przeżyć tak wspaniałe chwile z TYMI osobami.
Gdy wróciłam do rzeczywistości, rozejrzałam się. Wokół mnie pełno ruchliwych ulic. Gdzie jestem? Nie wiem.
