Dilzede

Dilzede 1

Yeni yıl.

Yeni başlangıçlar.

Herkes için aynı şeyi ifade ediyordu, değil mi? En azından ben buna inanmak istiyordum. Evlenmek için bir adım attığım erkek arkadaşım Leo da benim gibi düşünüyordu. Size kısaca ondan bahsedeyim. Leo, benim erkek arkadaşım, nişanlıyız. Ama bazı problemler yaşıyoruz, her çift gibi. Son zamanlarda ona güvenmekte zorlanıyorum. Birkaç yalanını yakaladığım için güvenim sarsıldı ve bilirsiniz herkes evleneceği insana güvenmek ister. Noelden sonra aramız açıldı gibi hissetmeye başladım. Yeni yıla girmemize saatler kala, bir umut aramızın düzelmesini istiyorum.

"Misty!" Adım seslenildiğinde gözlerimi diktiğim kahve fincanımdan ayırdım. Karşıma Leo oturmuştu. Gergin gözüküyordu, yüzüğüyle oynadığı için bu kanıya varmıştım. 

"Sorun nedir sevgilim?" dediğimde benim kahve fincanımdan bakışlarımı ayırdığım gibi, yüzüğünden bakışlarını ayırdı. Gözlerime baktı. 

"Ara vermeliyiz." 

İşte o lanetli cümle. Dudaklarından acımasızca dökülürken yüz ifadesini görmemek için gözlerimi sıkıca yumdum. Gözlerim yüzünü görmesin, kulaklarım sesini duymasın istedim. Kalbim paramparça olurken, nişanlımın bu cümleyi söylemesi en son istediğim şeydi. 

Aniden oturduğum tabure altımdan kaydı, kollarım aşağı düştü ve bedenimi buz gibi bir soğukluk kapladı. Kalp atışlarım bu ani değişimle hızlanırken gözlerimi aralamaktan çok korkuyordum. 

"Misty! Neredesin?" Leo'nun sesini duydum. Tüm gücümle sımsıkı kapattığım göz kapaklarımı güçlükle araladım. Önümde uzunca bir koridor vardı. Işık neredeyse yok denebilecek kadar kısıktı. "Leo!" Var gücümle bağırdığımda, sesim yankılanmıştı. Birkaç saniye sonra gelen tıkırtı sesleriyle olduğum yerde donakaldım. Sanki kıpırdamamı engelleyen bir şey varmış gibi hissediyordum. 

Bulunduğumuz yer aniden aydınlandı. Pembenin kırmızıya çalan tonu bedenimde hareket ederken cılız bir sesle tavandan aşağı bir ekran indi. Üzerimde Aşk Çıkmazı Bölüm 1 yazıyordu. Arkadan çalan kısık sesli müzik yeni yıl temasına uygundu. Yüksek seste bir mikrofon sesi duyuldu. 

"Merhaba saygı değer yarışmacılar! Burası bir sanal dünya!" Korkuyla gözlerimi açıp elimi hızlanan kalbime götürdüm. Neredeydim?

"Burası Aşk Çıkmazı! Önünüzde bir labirent duruyor. Aşamalardaki sorulara doğru yanıtlar verirseniz, yaşadığınız gerçek dünyaya dönebileceksiniz!" 

Bir süre sessizlik oldu.

"Unutmayın, yaptığınız seçimlerden karşı tarafın haberi olacak. Güven testine hoş geldiniz!" 

Bir anda konfetiler patladı. Yüksek sesten dolayı birkaç saniyeliğine kulaklarımı kapattım. Daha sonrasında hoş geldiniz yazan dev ekranın üzerinde bir sayaç belirdi. Bir saatten geriye saymaya başladı. Adım atmaya zorladım kendimi. Duvarların arasında koşarken yolumu bulmaya çalışıyordum. Burası çok soğuk ve karanlıktı. Kaybolacağımı düşünürken karşıma ilk engel çıktı.

"Ne zaman tanıştınız?"

Soru yüksek sesle okunurken yanıt verdim. "1 Eylül 2014" 

İkimiz de ilk soruya doğru yanıt verdiğimizde yeşil ışık yandı ve önümüzdeki koriidorun kapısı otomatik olarak açıldı. Koşmaya başladım. "Sence sonraki soru ne olacak?" dediğimde onun adım seslerini de duyabiliyordum. Sanki hemen yanımda koşuyor gibiydi, ama yoktu.