karanligimsin

her sey sonlanirken basliyor

hos geldiniz kitaba, bilmiyorum neden yazıyorum fakat sadece yazmak istedim. buraya ne yazacağımı da bilmiyorum zaten, iyi okumalar

Yerdeki birikmiş su damlalarına basarak kafeye ilerlerken düşüncelerime son vermeyi umut ediyordum, son veremiyordum, son vermeyi istemiyordum, son vermeye çalışamıyordum, sadece bitsin istiyordum. Düşüncelerime sebep olan her şey bir an uçup gitsin istiyordum. Belki de böyle daha mutlu ve huzurlu bir hayat yaşardık, değil mi?

Çok fazla sevip severek ayrıldığım eski sevdiğimin yanına gidiyordum, tek fark onu sevmiyor olmamdı. Üç yıl önce ayrılmıştık onunla, Özgün'le. Bir yıl önce hayatıma giren, her şeyimi değiştiren Ekin ile sevgililerdi şuan. Özgün'le tanışmaya gidiyordum Ekin'in gözünde. Keşke tanımasaydım, o ayrı konu.

Neden mi Ekin eski sevgilim olduğunu bilmiyor? Çünkü Özgün onun hayatına benden önce girmiş. Çok iyi bir yalancı olduğu için de daha önce hiç sevgilisi olmadığını söylemiş.

Kısacası eski sevgilim olmayan eski sevgilimle tanışmaya gidiyordum.

Kafenin önüne vardığımda kalbim hızlanöaua başlamıştı bile. Çantamın askısını sıktığımda sakinleşmem gerektiğini anladım, derin bir nefes alıp kapının kolunu tutup kendime çektim. Hadi bakalım, başlasındı iğrenç bir gün.

Kapıyı açmamla yüzüme vuran sıcak bu kış ayının ne kadar soğuk olduğunu hatırlattı tekrardan. İçeri bir kaç adım atıp sakin gözükmeye çalışırken masalarda tanıdık yüzleri görmeye çalışıyordum, çalışmamış olmayı isterdim. Kuytu köşe olan cam kenarına oturmuşlardı. Yan yana oturuyor, Özgünün kolu Ekinin omuzunu okşuyordu. Çok yakınlardı, çıkmak istedim fakat çoktan farkedilmiştim bile. Acıtmıştı bu kalbimi, ama ilk değildi.

Ekin mutluluk ve heyecanla buraya gel anlamında el sallarken tekrar bu kadar kötü bir arkadaş olmama lanet okudum. Masaya ilerlerken Özgüne bakmamak için olan çabam olumsuz sonuçlanmıştı, göz göze geldik. Yüzünü tekrar görmem gönlüme sadece huzursuzluk vermişti, fakat kalbim istemsiz hızlı atıyordu.

Gönül ve kalp birbirinden farklıdır. Gönlünüz istediğiniz şeyi olumlu veya olumsuz karşılar, ama kalbiniz her boka küt küt atar. İnsanlar aşık olduğunu sandıklarında bunun sebebi sadece kalpleridir, öyle hızlı atar ki istemediğiniz şeylere bile midenizde kelebekler uçuştuğu zaman imkansız aşkım dersiniz karşıdaki kişiye. Aklınızı veya kalbinizi dinlemeyin o yüzden, sadece gönlünüze kulak verin.

"Şeyda'ydı değil mi? Memnun oldum, Özgün ben." Ayağa kalkıp samimiyetle söylediği sözlere sırıttım. Elini karşılıksız bırakmadım, havada sallanıyordu şimdi yalan samimiyetimiz. "Evet tanıyorum seni, adını biliyorum." Özgünün koyu kahverengi gözleri kocaman açılırken Ekin'in kaşlarının kalktığını farkettim, merakla bana bakıyordu. "Ekin senden bolca bahsetti Özgün, bende memnun oldum." Rahatladığını hissettim, aksine ben daha çok sinirleniyordum.

Yarım saat boyunca havadan sudan konuştuk. Onun konuştuğu her cümlesinde, her kelimesinde çok daha fazla huzursuzlanıyordum. Sadece benim anlayabileceğim şekilde göz bebeklerime bakıyor, yanındaki sevgilisine bile kısa kestiği cümleleri bana uzata uzata anlatıyordu.

Ekin anlamıyordu, saftı, iyiydi, güzeldi. Onca kişinin içinden bulabildiği çocuk da buydu, bu da benim şansım.

Sohbet arasında içtiğim filtre kahve bitince lavaboya gitmek için masadan kalktım. Sadece yüzüme ve enseme su çarpmak istiyordum, gitmek istiyordum. Tek kişilik lavaboda kapı çalındı, dolu yazısını görmüyor musunuz anlamıyorum. Tam dolu demek için ağzımı açacaklen içeriye giren Özgün'le kalbimde yalan kelebekler uçuşuyordu. Yalandı, her şeyin yalan olduğu gerçeği bunu da yalan yapardı değil mi?