NADİM

İLK

      Yatağımda sırt üstü yatarken aşağıdan gelen gürültüleri duymamaya çalışıyordum.Annem boşanmanın ardından evde sinir harbi geçiriyordu.Oturduğumuz evden ayrılıp başka bir şehre başka bir mahalleye taşınacaktık.Babam annemi ve bizi başından atmak ister gibi evide satmıştı.Annem İstanbul'da anneannemin yakınında bir ev tutmuş oraya götürüyordu.Komidinin üstündeki kulaklığımı kulağıma takıp sesleri duymamak için bir şarkı açtım.Aslında şuan şarkıyı dinlemesemde annemin gürültüsünü duymamanın huzuruyla gözlerimi kapatıyordum. Allah'tan ablam evlenmişti de bu konuların tam göbeğinde olmamıştı.O bana göre daha sinirli ve sabırsız biriydi.Babamla hiç anlaşamaz sürekli kavga ederlerdi.Gerçi ablam eniştem dışında kimseyle anlaşamıyordu ama neyse.

      Yatakta yüz üstü yatıp ayaklarımı geriye doğru kaldırdım.Hiç bilmediğim bir şehirde ne yapacaktık ki biz.Bursa çok güzel bir yerdi ve ben burayı çok seviyordum.Ayaklarımı ileri geri sallarken şarkının arasında mesaj sesi gelince irkildim.Kimden mesaj geldiğini tabiki de biliyordum.Ama onunla uğraşacak kadar kendimi iyi hissetmiyordum.Telefonu elime alıp mesajı açtım.Gözlerimi devirip derin bir of çektim.Mesaj yine Barış'tandı.Onunla bir hafta önce ayrılmıştık ama hala sevgiliymişiz gibi bana mesaj atıyordu.

Barış -Bugün daha iyi misin güzelim.Seni görmek istiyorum.

    Ne kadar sakin biri olsa da bu halleri sinir bozucuydu.

Ben-Barış biz ayrıldık niye hala mesaj atıyorsun?

Mesajımı görür görmez hemen yazmaya başladı.

Barış-Aşağıya inebilir misin?

Neee!Buradamıydı?Yataktan yuvarlanırcasına inip pencereye koştum.Karşı kaldırımda üstünde beyaz kısa kollu tsirt ve mavi kotla başını telefona eğmiş dikiliyordu.Hemen bende sinirden dişlerimi sıkarak yazmaya başladım.Gönder tuşuna basınca ne tepki verecek diye pencereden dışarı baktım.

Ben-Deli misin nesin ya sen! Annem evde görmesin seni git burdan.Asla aşağıya inmem.

Mesajı okuduktan sonra kaşlarını çatıp odamın penceresine doğru baktı.Gözleri kızarmıştı.

Barış-Sen gelmeden buradan gitmeyeceğimi biliyorsun.Ya aşağıya gelirsin ya da ben yukarıya gelirim.

     Mesajı gönderip yüzünü yine bana döndü.Gözlerinden dediğini yapacağını anlamıştım.El mecbur perdeyi hızla çekip aşağıya indim.Üstümde siyah şort takım ayağımda parmak arası terliklerle anneme görünmeden dışarıya çıktım.Aslında Barış'a ne diyeceğimi de bilemiyordum.Onunla bir iddia uğruna lise sonda çıkmaya başlayıp iki ay zor dayanmıştım.Ondan bir mesajla ayrılıp hayatıma devam ediyordum.Ama o peşimi bırakmıyordu.Bir bakıma haklıydı.Niye ayrıldığımızı merak ediyordu.

   Evin kapısını yavaşça açıp arasına kapanmasın diye terlik koydum.Öfkeyle kaşlarımı çatıp ona doğru yürümeye başladım.Gözlerinde anlayamadığım bir ifadeyle bana bakıyordu.Dışarıdaki havanın serin olduğu farkedince kollarımı önümde buluşturup Barışın önünde durdum.Benim gelmemle bana bir adım attı.Birbirimizin gözlerine bakıp birkaç saniye sustuk.Bana bir adım daha atıp elini uzatınca iki adım geriledim.Gözlerini sabır diler gibi kapatıp havada kalan elini indirdi.

  "Ne konuşaksan konuş 5 dakikan var."Sözlerim o kadar soğuk ve sertti ki yüzüne tokat gibi çarptı.
 
  "Asel niye benden ayrıldın.Aile meselelerin yüzünden mi?"Yüzündeki ifadeye bakınca tavrımı biraz düzeltsem iyi olur dedim.Resmen ağlıyacak gibi bakıyordu.

    "Ne saçmalıyorsun sen yaa!Aile meselemin seninle ne alakası var.İstemiyorum seni niye anlamıyorsun."Hala aynı ifadeyle bakıyordu.

    "Buna nasıl inanmamı bekliyorsun benimle çıkmak için peşimden ayrılmadın.Beni sevdiğini söyledin.Yalanmıydı bunlar."Yok resmen beni kendisine aşık sanıyordu.Onu aydınlatmanın zamanı gelmişti.

    "Gerçekten bu kadar saf olamazsın.Sen nasıl üniversiteyi kazandın acaba."Küçümser gibi onu süzdüm."Oğlum seni sevdiğim filan yok.Senin sayende güzel bir ayakkabı sahibi oldum okadar.Yani seni bir haftada tavlayıp iki ay çıkınca iddiayı kazanmış oluyordum.Sağol çok yardımcı oldun.Ama artık bi sal beni sal,sıktın artık."Yüzündeki şaşkınlık darbe yemiş bir hale sonrada ifadesizliğe büründü.Kan çanağı olmuş gözlerle gözlerime son kez bakıp yavaşça arkasına dönüp yürümeye başladı.Arkasından boş boş baktım.Keşke önceden bu şekil konuşsaydım diye düşündüm.Omuz silkip eve geri döndüm.Barış meseleside böylece kapanmıştı.

    Sessizce odama çıkıp yine yatağıma  uzandım.İçimde nedenini anlamadığım bir sıkıntı baş göstermişti.Barış'a üzülmüşmüydüm yoksa?Üzülmüştüm.Kollarımı başımın altında birleştirip nasıl buraya kadar geldiğimizi düşündüm.Anılar beynimde canlanınca yüzümde salakça bir sırıtma oluştu.